De
Wmo of de
wet maatschappelijke ondersteuning is toch echt onderweg.
Er lijkt nog wel wat aan gesleuteld te moeten worden en het levert in hier en daar wat discussie en soms wat ongeloof op.
Het levert uiteraard ook weer een geheel nieuw hoofdstuk in de ambtelijke zorgtaal en kretologie op:
meedoen en meetellen,
burgerparticipatie,
kantelingen en kantelingmeter,
welzijn nieuwe stijl,
keukentafelgesprekken,
eigen kracht en
zelfregie om er maar een paar te noemen. En ook de
opleidingen tot Wmo-consulent lijken als paddestoelen uit de grond te schieten.
Mij lijkt die
Wmo zowel een kans om zaken te verbeteren en te vereenvoudigen alsook een kans (risico noemen we het dan) om mensen met het oog op bezuinigingen allerlei hoognodige hulp te ontnemen of te ontzeggen.
Het is wel de vrees van menigeen dat het met de nodige mooie woorden en veel bombarie toch een schaamlap voor een ordinaire bezuinigingsronde zal blijken te zijn. En voor degenen die daar de dupe van worden de Weg naar maatschappelijke ontluistering.
Een vrees die niet geheel ongegrond lijkt als je op
de woorden van ene wethouder uit Deventer, zoals onlangs geuit
in een uitzending van Nieuwsuur, af mag gaan.
De schoen zal her en der vast nog wel eens wringen bij
de invoering van die Wmo en we zullen vast nog een paar missers of wantoestanden tegemoet kunnen zien.
Het lijkt me in dat verband wenselijk en raadzaam als de lieden die deze wet ten uitvooer gaan brengen de woorden van ervaringsdeskundige
Marja Morskrieft tot zich door zouden laten dringen en bij hun keuzes mee laten wegen. Gelezen in haar column
Eigen Kracht in de
Markant van mei 2013:
De realiteit is dat er altijd mensen zullen zijn die anderen nodig hebben om hun eigen kracht te ervaren of gebruiken.
Zo gek is dat niet; een CEO van een multinational heeft ook een enorm ondersteunend team tot zijn beschikking.
Maar als een man met Down een begeleider nodig heeft om op vakantie te gaan, wordt dat als te kostbaar beschouwd.
Merkwaardige opvatting over zelfregie.
No comments:
Post a Comment