Volgens sommigen omringen wij ons met en verbruiken wij teveel onnodig spul dat wel erg nodeloos snel kapot wil gaan, maar even vaak al voor die tijd op de afvalberg of de schroothoop belandt omdat er inmiddels alweer een nieuwer, compacter, sneller of flitsender model op de markt verschenen is.
Volgens anderen kunnen we echter nauwelijks ooit genoeg produceren, consumeren en weer dumpen omdat dat nu eenmaal 'ons economisch systeem' en daarmee ons aller belang en welzijn zou dienen.
Zo hoorden we recentelijk onze immer goedlachse premier nog roepen dat hij al het 'gesomber' weleens goed beu was en dat we nu allemaal maar eens een nieuwe auto moesten kopen om 'de sukkelende economie' uit het slop te trekken.
Zo zie je maar weer dat er over het nut en de functie van onze spullen nogal verschillend gedacht kan worden. Maar dat geldt overigens voor wel meer zaken.
Zelf neig ik toch vooral naar die eerste opvatting, hoewel ik zeker niet vrij te pleiten ben van het volop en ijverig mee te draaien in die tweede gedachtegang.
Deze week bijvoorbeeld kochten wij zomaar weer eens een andere kraan en een nieuwe vaatwasser.
Dat is dan nog wel geen nieuwe auto en het was weliswaar omdat het oude spul er de brui aan gaf, maar we nemen toch aan dat Rutte daar niet over zal zeuren en over ons toch even niets te klagen kan hebben.
Zoals we allemaal om ons heen kunnen zien en wel weten en zoals Annie Leonard ons nog eens onomwonden uit de doeken doet lijken wij, in tegenstelling tot wat ik ooit op catechisatie leerde, toch in eerste instantie hier op aarde te zijn om te 'consumeren'. We consumeren dan ook dat het een aard heeft en we dragen allemaal ons steentje bij. Vroeger (lees enkele decennia geleden) moesten we die spullen ook eerst nog produceren maar dat laten we tegenwoordig steeds vaker aan anderen over. 'Outsourcing' noemen we zoiets tegenwoordig wel met een mooie term. En die anderen beginnen ook steeds meer volgens het ons bekende patroon te consumeren.
Wat leven we toch in een mooie wereld, nietwaar; we kunnen ons geluk toch nauwelijks op en waar hebben we dat toch allemaal aan te danken?
En hoe is dat toch zo allemaal gekomen? Hoe hebben we toch ooit zo’n 'quantum leap' in onze econo-technocratische beschaving kunnen maken?
Wel, op die vraag zijn diverse antwoorden mogelijk omdat er nogal wat onderscheiden aspecten aan dergelijke kwesties plegen te kleven.
Maar ik stel mij toch zo voor dat maar weinig mensen bij een dergelijke vraag zomaar in eerste instantie op de invloed van de familie Freud zouden wijzen.
In de BBC-serie ‘The Century of the Self’ laat Adam Curtis ons zien hoe het gedachtegoed van de geestelijke vader van de psychoanalyse, al dan niet juist geïnterpreteerd, wel degelijk door en door met deze ontwikkeling verweven is.
Als je even een uurtje of vier hebt, kun je hier weer een stuk wijzer over jezelf en je identiteit in deze wereld worden:
Mocht je er zoveel tijd niet voor over hebben en er toch iets van willen weten, zijn er op youtube vele fragmenten of 'chunks' uit deze serie te vinden.
Op de site van de Human Givens kun je dit interview van Adam Curtis door Yvan Tyrrel hierover vinden en hier nog een In depth review over betreffende serie.
Volgens anderen kunnen we echter nauwelijks ooit genoeg produceren, consumeren en weer dumpen omdat dat nu eenmaal 'ons economisch systeem' en daarmee ons aller belang en welzijn zou dienen.
Zo hoorden we recentelijk onze immer goedlachse premier nog roepen dat hij al het 'gesomber' weleens goed beu was en dat we nu allemaal maar eens een nieuwe auto moesten kopen om 'de sukkelende economie' uit het slop te trekken.
Zo zie je maar weer dat er over het nut en de functie van onze spullen nogal verschillend gedacht kan worden. Maar dat geldt overigens voor wel meer zaken.
Zelf neig ik toch vooral naar die eerste opvatting, hoewel ik zeker niet vrij te pleiten ben van het volop en ijverig mee te draaien in die tweede gedachtegang.
Deze week bijvoorbeeld kochten wij zomaar weer eens een andere kraan en een nieuwe vaatwasser.
Dat is dan nog wel geen nieuwe auto en het was weliswaar omdat het oude spul er de brui aan gaf, maar we nemen toch aan dat Rutte daar niet over zal zeuren en over ons toch even niets te klagen kan hebben.
