Groener Grenoble

Tussen het doorgaans toch mismoedig stemmende nieuws dat de media ons continu pleegt te brengen valt soms toch ook wel eens een ietwat bemoedigender of vrolijkstemmender berichtje te ontwaren.



Zo lees ik vanmorgen in de krant dat Grenoble tegenwoordig een groene burgemeester heeft die het consumentisme te lijf wil gaan. En:

De stad wordt 'bevrijd' en 'terugveroverd' op de commercie.

Dan vervolgt het artikeltje met een paar uitspraken van ene Don Draper uit de tv-serie Mad Men over 'geluk'. Nu heb ik dat nooit gezien dus weet ik niet zo goed wat ik me daar bij voor moet stellen. Of laat de teneur daarvan zich wellicht raden omdat het grote overeenkomsten vertoont met het gemiddelde verkoop- of VVD-praatje? Hoe dat ook zij, Grenoble zo meldt het artikeltje, trekt nu ten strijde tegen dit soort valse beloften! Ferme taal dus van de burgemeester en het stadsbestuur van Grenoble in hun poging om de stad 'zachter en creatiever' en 'minder agressief en stressvol' te maken.
Doe mij ook maar zo'n B&W, zou ik zeggen.
En kunnen we die Eric Poille niet ook meteen maar burgemeester van het WereldWijdeWebje maken want als je op dit moment toch ergens vergeven wordt van irritante, opdringerige en storende reclame-uitingen dan is het wel op het inter-reclame-net!

Daarmee is Grenoble de eerste grotere stad in Europa die schreeuwerige en opdringerige reclame uit het straatbeeld weert.
In Brazilië deed de metropool Sao Paolo dat al eerder in 2006. Daar nam men in de strijd tegen de vervuiling dit soort 'visuele vervuiling' ook maar mee.

Massa-consumptie en zo meer

Zoals we allemaal om ons heen kunnen zien en wel weten en zoals Annie Leonard ons nog eens onomwonden uit de doeken doet lijken wij, in tegenstelling tot wat ik ooit op catechisatie leerde, toch in eerste instantie hier op aarde te zijn om te 'consumeren'. We consumeren dan ook dat het een aard heeft en we dragen allemaal ons steentje bij. Vroeger (lees enkele decennia geleden) moesten we die spullen ook eerst nog produceren maar dat laten we tegenwoordig steeds vaker aan anderen over. 'Outsourcing' noemen we zoiets tegenwoordig wel met een mooie term. En die anderen beginnen ook steeds meer volgens het ons bekende patroon te consumeren. Wat leven we toch in een mooie wereld, nietwaar; we kunnen ons geluk toch nauwelijks op en waar hebben we dat toch allemaal aan te danken? En hoe is dat toch zo allemaal gekomen? Hoe hebben we toch ooit zo’n 'quantum leap' in onze econo-technocratische beschaving kunnen maken? Wel, op die vraag zijn diverse antwoorden mogelijk omdat er nogal wat onderscheiden aspecten aan dergelijke kwesties plegen te kleven. Maar ik stel mij toch zo voor dat maar weinig mensen bij een dergelijke vraag zomaar in eerste instantie op de invloed van de familie Freud zouden wijzen. In de BBC-serie ‘The Century of the Self’ laat Adam Curtis ons zien hoe het gedachtegoed van de geestelijke vader van de psychoanalyse, al dan niet juist geïnterpreteerd, wel degelijk door en door met deze ontwikkeling verweven is. Als je even een uurtje of vier hebt, kun je hier weer een stuk wijzer over jezelf en je identiteit in deze wereld worden: Mocht je er zoveel tijd niet voor over hebben en er toch iets van willen weten, zijn er op youtube vele fragmenten of 'chunks' uit deze serie te vinden. Op de site van de Human Givens kun je dit interview van Adam Curtis door Yvan Tyrrel hierover vinden en hier nog een In depth review over betreffende serie.

Onze spullen en ...?

Onze spullen en het verhaal erachter. Dat verhaal wordt op indringende en omvattende wijze verteld door Annie Leonard, Co-Director van het 'The Story of Stuff project'. Het verhaal is inmiddels niet nieuw meer en sinds 2007 al zo'n 20 miljoen keer op het internet bekeken. Blijkbaar nog niet genoeg dus nog maar een keer: Dit verhaal wordt vanuit Amerikaans perspectief verteld, maar voor ons Europeanen ziet de situatie er natuurlijk niet veel anders uit.