Olympisch en ander pseudo-sport(ief) gezwets

Het is zomer en de wereld staat hier en daar in brand. Aan de klimaatcrisis gerelateerde verschijnselen met rampzalige gevolgen lijken zich in een progressief rap tempo aan te dienen.

Jean-Pierre Geelen, columnist bij de Volkskrant, maakt zich daar (met mij en nog wat anderen) duidelijk zorgen over maar meent momenteel een ontstellend gebrek aan gelijkgestemden te kunnen ontwaren: 

We staan erbij en kijken ernaar. 

14 duizend wetenschappers ten spijt: er zijn mensen die de trend ontkennen. Die bij de eerste (of enige) dag vorst roepen: ‘Hoezo opwarming van de aarde?’ Iedereen die zich zorgen maakt en roept dat we de planeet misschien niet eindeloos moeten uitmelken omdat het vooralsnog de enige is die we hebben, zijn in hun ogen hysterische klimaatgekkies. 

Het enige voordeel van brandend zand: er blijft altijd genoeg over om je kop in te steken. 

Tja en dan heb je nog de zogenoemde sportzomer die Jean-Pierre Geelen inmiddels blijkbaar net zo tegen de borst stuit als mijn persoon: 

 Nieuws- en radiojunk als ik ben, zocht ik verdieping. Radio 1, van de publieke omroep, blijkt in zorgwekkende toestand te verkeren: de nieuwsstroom is er volledig opgedroogd. Ergens in die woestijn kolkt één lange rivier die uitsluitend sportgewauwel aanvoert. Hij is alarmerend ver buiten z’n oevers getreden. Volwassen mannen (vooral) in nood schreeuwen als kinderen in de Python op de Efteling - het gekrijs is niet om aan te horen. 

Vrijdag, toen ik tegen beter weten in weer een poging waagde iets van nieuws op te vangen, ving ik in hun wezenloze woordenbrij de term ‘windhappen’ op. ‘Ah, klimaatnieuws’, dacht ik even. Helaas: iets met zeilen en ene Marit Bouwmeester. 

Klimaat is niet ‘sexy’. Het onweert permanent, als de zon eens schijnt is het meteen een hittegolf. De kans dat u dit stukje uitleest is dus nihil. Had ik maar de loftrompet geblazen over Hollandse handboogschutters, want handboogschieten is - dat weet iedereen - ‘het leven zelf’. Net als schoonspringen en waterpolo. 

Gekwaak 

Afgelopen zondag trof het riviergeweld mij als een mokerslag. De zondagsrust, al decennialang vol met zoet en soms bitter gekwaak van Vroege Vogels, werd bruut ontheiligd door sportzwammers. Machteloos knalde ik mijn verbijstering op uitlaatklep Twitter: ‘Het is godgeklaagd: de natuur beleeft wereldwijd de roerigste tijden sinds lang en NPO Radio 1 schrapt het enige natuurprogramma voor oeverloos sportgelul. Wat een sukkels’. (Overigens sneuvelden ook andere geliefde programma’s.) 

Tja, helemaal mee eens Jean-Pierre, dat is het gekwaak en gekwetter en eindeloos gezwets over niets. Eergisteravond vernam ik op een van onze NPO-kanalen tot mijn stomme verbazing dat om de door de corona-maatregelen ontstane leegtes in de programma's (alsof die van zichzelf al niet leeg genoeg waren) op te vullen we nu de programma's maar gaan vullen met de reacties van de ouders van deze of gene olympische sporter en de moeder en de buren van een volgende. Ja de uitzendingen waren nu eenmaal gepland, dat snappen we wel, om er weer een mooie sportzomer van te maken, nietwaar; dus moeten er we maar wat andere ongein ingooien want een sportfeestje moet een feestje zijn, nietwaar, en dan gaan we toch niet moeilijk doen over de aanleiding of de inhoud, kom op zeg. 

 En zo kunnen Vroege vogels, OVT, Buitenhof of Filosofisch kwintet e.d. wel even wijken. De oude Romeinen wisten het al: geef het volk brood en spelen. De media beleidsmakers houden ons blijkbaar voor dom of willen ons dom houden. 

 Het een en ander doet zowaar een beetje denken aan een bekende uitspraak van ene minister-president genaamd Colijn aan de vooravond van de Duitse bezetting: 

 "Ik verzoek den luisteraars dan ook om wanneer ze straks hunne legersteden opzoeken, even rustig te gaan slapen als ze dat ook andere nachten doen. Er is voorshands nog geen enkele reden om werkelijk ongerust te zijn. En daarmee, geachte luisteraars, laat ik u over aan de verpozing die de radio u pleegt te bieden. Goedenavond."

Hoezo levensvatbaarheid?

Onlangs zag ik op de 'social media' weer eens wat inmiddels oud maar daarom niet minder verontrustend nieuws voorbij flitsen over dat hele dunne korstje aarde waarop en waarvan wij leven.

Het gaat namelijk niet goed met dat laagje maar dat wisten we in 2015 al.
Ook in 2014 werd het ons al verteld.
En in 2012 werden we er voor gewaarschuwd.
In 2010 trouwens ook al.

Het lijkt een beetje op een jaarlijks nieuws-itempje als een verplicht nummertje van de serieuze journalistiek tussen de hypes van de dag, twitterende roeptoeters, infotainment, alternatieve feiten en 'what have you'.

Hoe zou het nu met dat kwetsbare korstje gaan?
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat we daar de laatste tien jaar erg veel verbetering in gebracht zouden hebben. Lees of hoor jij daar wel eens iets over in het nieuws?

Beter bidden?

Ik lees gisteren in de krant dat een (bijna) naamgenoot van mij (hij heeft een 'j' meer en nog een extra 'f' aan het eind) wil promoveren op het onderwerp 'gebedsgenezing'.

Ik zal voor hem duimen.

Meer of minder?

De momenteel meest gehoorde vraag die welhaast op een ieders lippen ligt bestoven lijkt me: willen we meer of minder van wat dan ook?
En dat meer of minder kan dan variëren van Marokkanen tot Europa en nog veel meer.
Nu het weer volop de tijd van terugblikken en vooruitkijken is een voor de hand liggende vraag of we meer of minder jaaroverzichten, samenvattende kranten-artikelen en terugblik-programma's over allerlei willen. Hoewel ik gewoonlijk wel behoefte voel aan enig overzicht, mag het rond deze tijd toch wel iets minder van mij.

Veel van wat ik aan samenvatting en overzicht van dit aflopende jaar las, was ook weinig opbeurend en de rode draad hierin leek te zijn dat we ons als samenleving steeds minder gelegen laten liggen aan de feiten en ons nuchtere verstand en ons navenant meer laten sturen door de emo-cultuur van de onderbuik, opgeklopte meningen, verongelijktheid en opgewonden standjes.
Ik ga hier natuurlijk niet navertellen wat ik daar zoal las over de firma Onbenul, List en Bedrog maar Jos Collignon gaf een beeldende en puntige samenvatting hiervan:



Tja, nog zo'n vraag ... willen we meer of minder nepnieuws?

Omkijken?

Die beeldtaal van en in de krant sprak mij toch wel aan vandaag!
Met thema's die mij doorgaans ook niet helemaal onberoerd laten wisten de cartoonisten wel weer een glimlach tot een schaterlach bij mij los te maken.

Politiek en Europa:
Aan de overkant van de grote sloot, in het trotse Albion, hebben ze toch ook nog niet echt Omgedacht en zijn ze, als ik op deze cartoon van Jos Collignon mag afgaan, er ook bepaald nog niet uit wat nu dan wel of niet van een en ander te denken:


Politiek en religie: Het lijkt me, met Bas van der Schot, toch een vrij fundamentele (om niet te zeggen fundamentalische) kwestie of we ons doen en laten naar de letter of neer de geest vorm willen geven.

Misschien moeten we (zeker voor we gaan Omschrijven) ook eens leren Omkijken? A picture paints a thousand words, heet het in het Engels. Wij maken daar dan van dat een beeld meer kan zeggen dan duizend woorden. Hier in het Westfriese luidt een gevleugelde uitdrukking: Mooi zitten en (d)om kijken. En nu we het toch over onze volks(e)cultuur hebben; de leukste vond toch ik Zwarte Piet door Peter de Wit bij Dr. Sigmund op de divan gelegd:
Arme Piet; hier is toch zeker wat troost of therapie op z'n plaats!

Al Omdenkende

Rare hobby hoor dat Omdenken. Zie ik zojuist het tellertje van dit blog op 100,000 springen en denk bij mezelf: laat ik dat eens Omdenken; zie ik opeens 000,001 voor mijn geestesoog. Kan ik weer helemaal overnieuw beginnen!


Misschien moet ik nog wat oefenen maar nu wil Mauries de Hont, zo las ik in de krant, dat we het niet bij denken laten maar ook nog gaan (kr)Omschrijven. Laat deze pijler van onze opinie zich nou toch alsjeblieft bij het opiniepijlen houden!

Slimme tingeling?

Smartphone en een smarttone? Jawel hoor, hij moet nog uitgetest worden maar

Slimme fietsbel waarschuwt bij gevaar

las ik vanmorgen paginabreed als kop van een pagina vullend artikel in de Volkskrant. Bepaald geen wereldschokkend nieuws natuurlijk maar trok wel de aandacht en wekte toch enige nieuwsgieirgheid.
Lezing van het stuk leert dat met deze slimme fietsbel de zaken wat anders komen te liggen dan we gewend waren. Ja zelfs de, ons allen zo bekende en vertrouwde, fietsbel blijft niet gevrijwaard van dit overal om zich heen grijpend fenomeen.

Waren wij gewoon dat de fietser, indien nodig, zijn omgeving waarschuwde middels een al dan niet bescheiden tingeltje met de fietsbel, nu moet degene die het rijwiel bestuurd gewaarschuwd gaan worden voor mogelijk gevaarlijke situaties. En dan wordt het opletten geblazen en even de smartphone wegdoen voor met name jeugdige berijders van de niet gemotoriseerde tweewieler; zo is het idee althans want zoals het artikel stelt:

Berucht zijn natuurlijk de scholieren die al whatsappend en facebookend op de fiets een gevaar voor zichzelf en anderen vormen

Ze bedenken toch ook wat, hè? Het meest komische van het artikel is misschien wel dat de bedenker van deze slimmigheid innovatiemanager bij Interpolis is en Johan Ringeling heet. Daar worden natuurlijk de nodige grapjes over gemaakt maar zelf denkt hij daarmee De Wereld Draait Door nog wel eens te kunnen halen.

Tja en ach, .. die fietsbel is voor de huidige scholieren ook niet meer wat het ooit was:

Helaas-taal

Zoals wel vaker op de zaterdag deden wij ook vanmorgen onze boodschappen weer op diverse plekken. En zoals ook vaker hoorden we, tussen het winkelen door, via de autoradio fragmenten uit het radioprogramma De Taalstaat. Altijd wel een leuk en onderhoudend programma over ons aller taalgebruik.

Iets later hoorden we in een actualiteitenrubriek een interview met de hoofdredacteur van Het Limburgs Dagblad over de kwestie van een journalist van de krant die, zeer tegen alle regels in, geluidsopnamen gemaakt en gelekt had uit een raadsvergadering in Kerkrade.
Op enig moment hoorde ik de man hierover zeggen:

Helaas hebben we verzuimd om te kunnen ingrijpen

???Dat noem ik nog eens echte pindakaastaal!



Het betreffende dagblad lees ik niet, maar je zou toch bijna nieuwsgierig worden hoe en wat daarin geschreven wordt

Actualiteit en correspondentie

'Actualiteit' is de verwijzing naar wat ons 'nu' bezighoudt en hoe de wereld volgens de media 'op dit moment' er uit ziet en er voor staat. Enkele betekenissen van het woord 'correspondentie': briefwisseling, overeenstemming, onderling verband, aansluiting.

Over de dreiging en het gevaar dat van IS, ISIS of Daesh uitgaat is al veel gezegd; wellicht al te veel maar dat zal, evenals de gevoelde dreiging, voorlopig zomaar niet overgaan.

Ik wil hier mijn gedachten over deze kwestie maar even niet aan toevoegen. Ik zou namelijk niet zo veel zinnigs toe te voegen hebben aan wat De Correspondent een paar dagen geleden er over te zeggen had.

Uit behoefte aan toch enige duiding en wat achtergronden volg ik wel degelijk bepaalde media over deze niet te vermijden kwestie. Als het over 'correspondentie' gaat, is dit ook wel een toepasselijk stukje.

Dat laatste artikel heeft ook iets relativerends en de actuele werkelijkheid is natuurlijk wel wat groter dan de terreur van IS en heeft nog wel meer reële bedreigingen voor ons in petto.

Wat te denken van de kosten en dreigende rampen als gevolg van de klimaatsverandering? Datzelfde getroffen Parijs zal binnenkort gastheer zijn en het decor vormen voor een historisch gezien cruciale klimaattop.

Ik meen dat het Obama was die deze top bestempelde als de eerste waarbij de gevolgen van de opwarming daadwerkelijk gevoeld kunnen worden en de laatste gelegenheid om die gevolgen nog enigszins te kunnen beteugelen.

Tja, wat is dan het onderlinge verband tussen een en ander? Die tussen roofbouw op het milieu en armoede, achterstelling en een al of niet leefbare wereld toont zich toch steeds duidelijker af!

Over achterstelling gesproken; hier nog een bepaald niet optimistisch stemmend artikel over een ontluisterende kant van wat wij doorgaans een beschaafde samenleving plegen te noemen.

Zonder woorden

De goednieuwsshow?

Tja, wat mag dan goed en wat mag dan slecht nieuws heten?

Beauty is in the eye of the beholder

zeggen de Engelsen wel eens en die constatering lijkt behalve op een esthetisch oordeel toch ook meestal ook wel van toepassing op onze primaire emotionele reacties op het nieuws en de morele oordelen die we dan vervolgens over de door de nieuwsmedia geschetste gebeurtenissen en/of stand van zaken plegen te vellen.
Maakt het in dat verband, buiten wat er ons verteld of vertoont wordt, voor onze geconditioneerde reactiepatronen ook nog uit hoe het verteld en vertoond wordt? Dat zou je toch wel zeggen.

C'est le ton qui fait la musique

zegt men dan toch in Frankrijk en verre omstreken.
En vraag de marketeers en de reclamemakers daar maar eens naar. Die lieden zijn onderdeel van een miljardenindustrie en hebben er hun werk van gemaakt om de media en onze leefomgeving te vervuilen met zoetgevoosde, indringende en niet zelden misleidende boodschappen ten behoeve van de best betalende opdrachtgever.
Zouden die Syrische en Afghaanse vluchtelingen niet wat van die lieden in kunnen huren om hun imago (na ondermeer de opmerkingen van ene Halve Zoolstra over gratis borstvergrotingen) wat op te poetsen? Of zouden die gelukzoekende armoedzaaiers dat, na het kaartje voor de boot, niet meer kunnen betalen?

Zoals de oude Brederoo al zei:

't kan verkeren.

Dat geldt dan zowel voor de toestand in de wereld als voor onze kijk daarop en de vele mogelijkheden daarin.
Hoe dan ook (b)lijken inhoud, vorm, kleur en frequentie van het dagelijkse bombardement aan nieuws(?)berichten in sterke mate (mede)bepalend voor welk beeld van de wereld we ons onbewust zullen vormen. Dat is dan, gezien de aard van onze nieuwsvoorziening, zelden of nooit een bijzonder rooskleurig wereldbeeld. En dan lijken we ernstig behoefte aan een 'Goednieuwsshow' te hebben.
De roep om 'de goednieuwsshow' is bepaald niet nieuw; de Hedgehoppers Anonymous staken er in 1965 al de draak mee. Maar dat heeft meer van doen met een bepaald type satirisch tv-programma van dit of dit kaliber dat overigens veel navolging vond en nog steeds vindt.

Nu kan de serieuzere positivo inmiddels ook wel her en der terecht voor uitgelezen goed nieuws in zowel het Nederlands als het Engels. Maar wellicht wordt zoiets al gauw weer teveel van het goede.

Ik vermoed dat we het toch iets meer moeten zoeken in evenwichtig en gedegen nieuws met erkenning van de banaliteit van het goede zoals ook Rutger Bregman hier in De Correspondent lijkt te betogen. We moeten het goede in de mens en pro-sociaal gedrag dan dus ook wel als zodanig weten te en willen (h)erkennen; ook bij die ander.
Maar dan hebben we het dus behalve over ons wereldbeeld ook over ons mensbeeld.

Wakker worden in 'a spooky world'

Toen de radiowekker vanmorgen om 7 uur begon te spelen had ik de krant natuurlijk nog niet gezien. Maar op radio 4 hoorde ik Margriet Vrooman zeggen:

Elementaire deeltjes kunnen verbonden blijven al raken ze miljoenen lichtjaren van elkaar verwijderd.
U moet niet denken dat ik echt bergrijp wat ik zojuist zei maar Delftse fysici hebben het bewezen. De natuur is spookachtig en volgt regels die tegen je intuitie ingaan. Daar wilde Einstein niet aan maar dat had ik nou allang in de gaten.

Ik meende even direct te begrijpen waar ze het over had en kon niet anders dan volledig en glimlachend met haar conclusie instemmen. Vraag me niet om hier even uit te leggen hoe dat nou precies zit met die elementaire deeltjes want dan moet ik Margriet Vroomans nazeggen:

U moet niet denken dat ik echt bergrijp wat .....

Nu is dat bepaald geen schande als Einstein het ook al niet begreep.
Dankzij Delft weten we nu dat zelfs de hoogintelligente Einstein feilbaar was.
Ik vermoed dat Margriet Vroomans dat, evenals ik, ook al wel door had.

De ochtendkrant deed er onder de koppen:

Dankzij Delft hoeft Einstein geen spoken meer te zien

en

Vreemd, maar zo gek is de quantumwereld

al wat meer aan om enige uitleg te geven over die onbegrijpelijke (of moet ik zeggen moeilijk voorspelbare) orde in de microwereld.
Waar gaat het hier dan over:

Goed en/of slecht nieuws?

OK, je hebt dus goed nieuws en slecht nieuws en dankzij onze evolutionaire ontwikkeling en de media overheerst dat slechte nieuws nogal eens tot in absurde mate en vertekent het doorgaans ons beeld van de wereld. Gelukkig beschikken we altijd nog over ons gezonde (in ons land zeggen we ook graag 'nuchtere') of boerenverstand en de statistieken om dat scheve beeld wat te objectiveren en bij te stellen.
Het goede nieuws met betrekking tot dat gezonde verstand lijkt me dat het nogal eerlijk verdeeld is over ons allen; zeg maar, grofweg net als de meeste menselijke trekjes volgens de normaalverdeling. Het heet niet voor niets 'common sense' in het Engels.
Het slechte nieuws in verband met genoemd verstand is dan dat niet iedereen altijd genegen lijkt om het ook te gebruiken.


In menige training gesprekstechnieken wordt er op gehamerd altijd met het slechte nieuws te beginnen en dat dan zo helder, zakelijk en gepast mogelijk te brengen. Laat ik die volgorde hier dan verder ook maar aan houden.

Het slechte nieuws ten aanzien van die statistiek, die wij tegenwoordig overal bijslepen en voor veel lieden een soort bijbelse zeggingskracht lijkt te hebben, luidt dat je kunt liegen met statistiek en dat dat ook alom gebeurt om een bepaalde (valse) voorstelling van zaken te geven.
En dat is zeker geen nieuws want al in de negentiende eeuw verzuchtte Disraeli:

There are three kinds of lies: lies, damned lies, and statistics

Het goede nieuws met betrekking tot de statistiek als hulpmiddel bij onze kijk op de werkelijkheid en de wereld is dat, zoals in een vorig blogje al ter sprake kwam, Hans Rosling, zijn baas en zoon en diens vrouw met hun Gapminder statistieken op een zodanige wijze weten toe te passen en te presenteren dat het met enkele beelden heel veel bloot legt en inzichtelijk maakt en aldus het echte en het goede nieuws ook tot ons door kan dringen.
Wat de media ofwel onze nieuwsboeren betreft lijkt het slechte nieuws te zijn dat ze zich maar moeilijk laten overtuigen door of met de mond vol tanden staan tegenover Rosling's beklag richting media. Of men geeft er überhaupt geen blijk van hier enige boodschap aan te hebben; 'the show must go on', nietwaar en 'the news never stops' want DWDD.
Het goede nieuws is dan dat de Roslings zich hier niet door laten ontmoedigen (ze hebben een missie) en zo dan toch wel eens het nieuws halen.


Gaande de uitvoering van die missie om iets aan onze onwetendheid te doen brengen de Roslings die onwetendheid ook exact in kaart. Dat doen ze middels korte vragenlijstjes of zeg maar een mini-tentamentje over de toestand in de wereld. Dat wij mensen hier slechter scoren dan de chimpansees die Hans Rosling in de dierentuin bezocht mogen we, dacht ik zo, toch wel als heel beschamend of slecht nieuws beschouwen. De Europeanen doen het overigens ook nog een stuk slechter dan de Amerikanen.
Het goede nieuws is dan weer dat zoon Ola ons kan vertellen hoe dat zo komt en ons ook nog wat (nuchtere) richtlijnen aan de hand doet om onze blik op de wereld wat meer werkelijkheidswaarde te geven zodat we misschien de chimpansees ooit nog eens kunnen verslaan in een dergelijke 'quiz' of 'contest'. Want dat zou toch helemaal niet gek staan op de CV van de 'homo sapiens'?; en daarbij ons mensbeeld zo mogelijk nog wat opvijzelen, zeg nou zelf!


Oh ja, en over dat onoverkomelijke vluchtelingenprobleem waar Europa zich nu (zo plots?) mee geconfronteerd ziet heeft vader Hans ook nog wat harde cijfers om de aantallen ook daar wat in verhouding te kunnen plaatsen. Wat zeggen de cijfers?, vroeg ik mij ooit eens in een blogje af. Wel, wat de cijfers hier zeggen is helder: er zijn ruim twaalf miljoen Syriërs op drift geraakt. Slecht nieuws, heel slecht nieuws dus. En dit zal heus niet de laatste vluchtelingenstroom in de wereld zijn.
Van die ruim twaalf miljoen Syriërs op drift komt er een fractie naar Europa en of dat nu als goed of slecht nieuws te kwalificeren valt mag je zelf beantwoorden.


Wat ook heel helder uit het verhaal van Ola blijkt, en mij ook al enige tijd als onvermijdelijke logica voorkomt, is dat andere delen van de wereld dan wat wij het Westen noemen of noemden, zich ontwikkelen en rijker worden. En wij hier dus relatief minder rijk of armer worden en ook op het wereldtoneel veel aan invloed zullen moeten inleveren of delen.
En ook de vraag of dat dan goed of slecht nieuws mag heten, laat ik hier maar even aan jou, de lezer, over.


P.S. Vanmorgen lees ik in de krant onder de kop:

Meer werkgelegenheid, niet minder werklozen

Het slechte nieuws is dat de daling van de werkloosheid stagneert, het goede dat er wel meer werk is. Maar dat werk is gegaan naar mensen die al een baan hadden.

Het blijft, wat de kleur en de toon van het nieuws en al zeker het economische nieuws betreft, dus een beetje van Jantje huilt, Jantje lacht. Daar het nogal eens kan verkeren zou het lachen van vandaag zo maar eens het huilen van morgen kunnen zijn, en andersom.

Een wat realistischer wereldbeeld?

Net als nieuwsberichten komen wereldbeelden in velerlei soorten en maten. Die welke ons door de media voorgeschoteld worden lijken toch erg weinig stabiel en soms wel zeer veranderlijk. Het ene moment schijnen Europa, de euro of pro-Europeanen de wortel van alle kwaad, dan zijn het weer de luie uitkeringstrekkers en het volgende moment de graaiende bankiers. Enkele maanden geleden vormden de Grieken (geen cent meer naar Griekenland) nog de grootste bedreiging voor onze welvaart en comfortabel welzijn en van de ene op de ander dag hoor je daar nauwelijks meer over en wordt hun plaats ingenomen door (onverwachte?) horden vluchtelingen (terwijl sommigen, waaronder ikzelf, beweren dat zij evenzogoed een zegen en een antwoord op een gigantisch demografisch probleem dat ons te wachten staat zouden kunnen vormen).


Kortom: het kan verkeren

Nu mag ik de lijfspreuk van ene Brederoo nogal eens graag als motto voor mijn blogjes gebruiken maar de manier waarop de veranderlijkheid zich in onze reguliere nieuwsvoorziening uit lijkt me toch echt niet goed, gezond of realistisch. Mijn moeder placht ons altijd op het hart te drukken om het huisje bij het schuurtje te laten en dat zeg ik haar in deze dan graag na.

Gelukkig is daar altijd nog de zweedse arts en gezondheidswetenschapper Hans Rosling om onze kijk op de (buiten)wereld in een wat werkelijkheidsgetrouwer perspectief te plaatsen. Met zijn organisatie Gapminder tracht hij er het nodige aan te doen om ons uit de sluimerstand van onze onwetendheid te wekken door wat kloven en gaten in onze kennis op te vullen. Hiervoor gebruikt hij veelvuldig de data zoals die door de VN worden verstrekt en voor een ieder toegankelijk en inzichtelijk zijn.
Hij is ook goed op youtube vertegenwoordigd.
Dus als je je beeld van de grote wereld eens wat op wilt poetsen kun je meestal wel goed bij Rosling terecht:



Ik las afgelopen weekend een interview met hem in de Volkskrant waarin hij zijn afkeer en ergernis over het soort domme vragen dat het journaille doorgaans pleegt te stellen, bepaald niet onder stoelen of banken stak. Was een grappig interview en vooral illustratief voor de vraag waar het nu wel en niet over zou kunnen of moeten gaan.

TV-tip

NPO 2 vanavond 21.05 houdt VPRO's Tegenlicht een zogeheten vrijhandelsverdrag tegen het licht.

Dit gaat dan over iets waar we met recht bang voor mogen zijn en waarmee we de beperkte democratische invloed die we als burgers kunnen uitoefenen, blijkbaar gewillig, opgeven en verkwanselen.
Toch heb ik de indruk dat de meeste van mijn landgenoten zich hier, in tegenstelling tot de asielzoekersproblematiek, niet al te druk over maken.
Over slavernij gesproken; Ha-Joon Chang, verbonden aan de University of Cambridge, herinnert ons er terecht aan dat (absolute) vrijhandel als hoofdprincipe de deur ook weer openzet voor slavernij en kinderarbeid om maar eens twee dingetjes te noemen.

Om nog eens een andere gerenommeerde en gezaghebbende collega van Ha-Joon Chang te citeren:

…….. TPP….TTIP…TISA
...Given the veil of secrecy surrounding the TPP negotiations, it is not clear whether tobacco will be excluded from some aspects of ISDS. Either way, the broader issue remains: Such provisions make it hard for governments to conduct their basic functions – protecting their citizens’ health and safety, ensuring economic stability, and safeguarding the environment. Imagine what would have happened if these provisions had been in place when the lethal effects of asbestos were discovered. Rather than shutting down manufacturers and forcing them to compensate those who had been harmed, under ISDS, governments would have had to pay the manufacturers not to kill their citizens. Taxpayers would have been hit twice – first to pay for the health damage caused by asbestos, and then to compensate manufacturers for their lost profits when the government stepped in to regulate a dangerous product. …--JOSEPH STIGLITZ

Een hardnekkig 'broodje aap' wilde dat lemmingen zichzelf bij overbevolking de das om zouden doen door zich massaal in zee te storten. Blijkt dus niet waar te zijn. Maar hoe geldt dat voor ons moderne mensen?

Acz-angst

Azc-angst kopte de Volkskrant dit weekend op de voorpagina met de illustratie van een spookje daarbij.
Wellicht een weer kanshebber voor een nieuwe DSM diagnose?

Moeilijke vragen?

Voor wie er mee blijft worstelen hier Karel Smouter van De Correspondent over die vraag .

Klein klein kleutertje ..

.. wat doe je op ons strand?

Zie het nieuws van de afgelopen tijd en de krantencommentaren vandaag voor een mogelijk antwoord op deze wrange en netelige vraag.

Foto uit Parool overgenomen.

Geloof en vergelding of vergeving?

De reformatie ligt inmiddels al weer een paar eeuwen achter ons en in tegenstelling tot de Amerikanen lijken de Europeanen zich massaal van alles wat met godsdienst van doen heeft, af te wenden.
Maar, zo meldt Peter de Waard vandaag in de Volkskrant:

ruzie om steun aan Grieken is religieus schisma

althans volgens de Franse minister van Economische Zaken.
Het grootste obtakel voor echte eenheid in Europa op dit moment, te weten het Europese budgetaire beleid, is in feite een moderne godsdienstoorlog. Aldus betoogde Emmanuel Macron dinsdag op een bijeenlomst van diplomaten in Berlijn.

De noordelijke lidstaten stellen dat sommige lidstaten hebben gefaald. En daarom is vergelding nodig. Ze zullen daar hun hele verdere bestaan voor moeten boeten.
Aan de andere kant staan de katholieke landen, zoals Frankrijk. Ook die erkennen dat sommige lidstaten hebben gefaald. Maar ze gaan naar de kerken en bidden daar. Dan wordt de schuld vergeven en begint een nieuwe dag.

Een dergelijke tweedeling op grond van, een ogenschijnlijk verlaten, geloof was mij ook al eens opgevallen. Hoewel mijn stem in dit land en alle democratisch gekrakeel waarschijnlijk door niemand gehoord zal worden wil ik toch even duidelijk hebben dat ik, hoewel in een ooit calvinistisch land geboren en getogen, in dit schisma toch voor zeker 70% aan de kant van de zuiderlingen sta. Ik heb het namelijk niet zo op een geloof zonder hoop en liefde!

In het artikel wordt overigens nog gewag gemaakt van onderzoek door Amerikaanse economen waarop Macron zijn uitlatingen baseerde.

Mooi niet de enige

Oud? De duvel is oud en z'n moer ......
Daarbij vergeleken kom ik toch nog maar net kijken met mijn ... Evenzogoed is het me toch al een poosje duidelijk dat ik meer verleden dan toekomst heb.
Nu las ik in de krant dat ik niet de enige ben die duidelijk over z'n hoogtepunt heen is. Het heelal of de kosmos, iets ouders kunnen we ons toch echt niet voorstellen, blijkt inmiddels ook al op z'n retour te zijn.
Dat universum wordt in de berichtgeving zowaar al vergeleken met een oude man met woordspelingen als:

Vanaf nu gaat het alleen maar bergafwaarts met het geleidelijk ouder wordende heelal. Het heelal is het in feite rustig aan gaan doen en staat op het punt om voor eeuwig in te dutten.

en

.. is op z'n retour. Hij heeft minder fut dan voorheen; minder energie dan een paar miljard jaar geleden. De pit is eruit. Aflopende zaak.

of

Het heelal is onder een dekentje op de bank gaan liggen en slaapt langzaam maar zeker in.

Om dat heelal qua afmetingen en omvang een beetje in (astronomisch) perspectief te zetten, hier nog even The powers of ten:

Waar het de tijd betreft kan ik alleen maar verzuchten: Eeuwigheid is blijkbaar ook niet meer wat het geweest is.
Het is dus echt ooit eens definitief gebeurd met het universum, onze levensader!
Maar nog even geen paniek want Govert Schilling besluit het artikel in de Volkskrant met:

Snel gaat het allemaal niet - het zal duizenden miljarden jaren duren voor de laatste sterren doven en er geen nieuwe meer geboren worden.

Ga ik toch heus niet meemaken.