In the rich man's world?

Laat ik weer onbeschaamd wat plagiaat plegen oftewel iets citeren.

Dat komt dan uit de Volkskrant van vrijdag 11 oktober en wel uit het Opinie & Debat artikel De Kloof Vermogen waarin Wilco Dekker politicoloog en voormalig toezichthouder bij de financiële waakhond AFM Robin Fransman bevraagt.

Is Nederland wel zo egalitair als veel mensen denken? De inkomensverschillen zijn redelijk stabiel en liggen internationaal gezien onder het gemiddelde. Maar bij de private vermogens gaapt een kloof en zit Nederland in de wereldtop, achter de Verenigde Staten. De rijkste 10 procent heeft tweederde van al het vermogen in Nederland – aandelen, bank- en spaarrekeningen, huizen en andere bezittingen. De rijkste 1 procent kreeg er 13,6 miljard euro bij in 2017 en heeft ruim een kwart van het totale vermogen, bleek eerder dit jaar uit cijfers die de Volkskrant opvroeg bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). De onderste helft van de 7,7 miljoen huishoudens heeft niet of nauwelijks vermogen, of vooral schulden.

Volgens sommige deskundigen is deze scheefgroei niet zo’n probleem. Het verschil is verklaarbaar: het kapitaal zit vooral in de eigen woning en bij ouderen, want jongeren moeten immers nog vermogen opbouwen. Verder worden de verschillen de laatste jaren niet groter en zou het hebben van vermogen hier ook niet nodig zijn, omdat Nederland goede sociale voorzieningen heeft. Maar zo simpel is het niet, zegt Fransman, tegenwoordig ‘chef geld’ bij de Argumentenfabriek, een adviesbureau voor ‘helder denken’ voor bedrijven en overheden. 'Vermogensongelijkheid is op zich een gegeven. Maar als je er nader naar kijkt, zie je dat we een land zijn dat vermogen bijna niet belast, en arbeid heel zwaar. En dat gaat een probleem worden.’

Hoezo?
‘De bulk van onze belastinginkomsten halen we op met lasten op arbeid. We hebben een samenleving waarin het aantal werkenden waarschijnlijk niet meer gaat stijgen, maar de vermogens nog wel. Tegelijk blijven de uitgaven aan vooral AOW en zorg stijgen. ‘Dan moet je vermogens dus zwaarder gaan belasten. En dat kan ook. We belasten vermogens nu heel laag, arbeid heel zwaar en geven ondernemers heel veel ruimte. Dat model heeft op zich best goed gewerkt, maar het is onhoudbaar geworden. Er komen steeds meer rijkere ouderen, die onderhouden moeten worden door een beperkt aantal werkende jongeren.’

Zoals de opwarming van de aarde het leven voor vele mensen in fysieke zin hoogst onplezierig danwel onmogelijk dreigt te maken, lijkt de groeiende vermogenskloof eenzelfde bedreiging voor maatschappelijke cohesie en de mogelijkheid tot vreedzaam samenleven te vormen.
Dat lijkt mij klip en klaar en nauwelijks toelichting te behoeven. Wie daar toch om vraagt raad ik Thomas Piketty's nieuwe boek 'Capitale et idéologie' aan. Da's wel een hele dikke pil, hoor; en Nederlandse vertaling moet nog uitkomen. Maar er gaan ongetwijfeld een hoop samenvattingen, commentaren en rescensies over verschijnen. Zie ondermeer: Volkskrant, NRC, Trouw of Quote.

Tja, het blijft telkens maar weer om geld en macht draaien.

Follow the money?

Follow the money is een zogeheten catchphrase uit een Amerikaanse gedramatiseerde documentaire-film. En het klinkt inderdaad vrij catchy en interssant.
Het schijnt ook nog een bekende en populaire TV-serie te zijn waar ik verder geen weet van heb en dus ook geen beelden van op mijn netvlies kan toveren. Ook is het de naam van een Nederlands platform voor onderzoeksjournalistiek met eigen website en zelfs een speciale pagina in het grote Smoelenboek. Dat platform kan mijn sympathie wel wegdragen daar waar ze misstanden blootlegt, aantoont waar de werkelijke en de uiteindelijke macht in onze wereld ligt en uitgeoefend wordt en tevens de vraag opwerpt naar welke samenleving en wat voor soort economie wij met z'n allen toe zouden willen werken.

Maar waar komen we dan uit wanneer we dat geld zouden volgen:

TV-tip

NPO 2 vanavond 21.05 houdt VPRO's Tegenlicht een zogeheten vrijhandelsverdrag tegen het licht.

Dit gaat dan over iets waar we met recht bang voor mogen zijn en waarmee we de beperkte democratische invloed die we als burgers kunnen uitoefenen, blijkbaar gewillig, opgeven en verkwanselen.
Toch heb ik de indruk dat de meeste van mijn landgenoten zich hier, in tegenstelling tot de asielzoekersproblematiek, niet al te druk over maken.
Over slavernij gesproken; Ha-Joon Chang, verbonden aan de University of Cambridge, herinnert ons er terecht aan dat (absolute) vrijhandel als hoofdprincipe de deur ook weer openzet voor slavernij en kinderarbeid om maar eens twee dingetjes te noemen.

Om nog eens een andere gerenommeerde en gezaghebbende collega van Ha-Joon Chang te citeren:

…….. TPP….TTIP…TISA
...Given the veil of secrecy surrounding the TPP negotiations, it is not clear whether tobacco will be excluded from some aspects of ISDS. Either way, the broader issue remains: Such provisions make it hard for governments to conduct their basic functions – protecting their citizens’ health and safety, ensuring economic stability, and safeguarding the environment. Imagine what would have happened if these provisions had been in place when the lethal effects of asbestos were discovered. Rather than shutting down manufacturers and forcing them to compensate those who had been harmed, under ISDS, governments would have had to pay the manufacturers not to kill their citizens. Taxpayers would have been hit twice – first to pay for the health damage caused by asbestos, and then to compensate manufacturers for their lost profits when the government stepped in to regulate a dangerous product. …--JOSEPH STIGLITZ

Een hardnekkig 'broodje aap' wilde dat lemmingen zichzelf bij overbevolking de das om zouden doen door zich massaal in zee te storten. Blijkt dus niet waar te zijn. Maar hoe geldt dat voor ons moderne mensen?

Of gewoon de wereld opkopen? (3)

John Perkins heeft uiterst interessante inside informatie over hoe je dat doet: de wereld opkopen en in je macht krijgen ...

Meer hierover door John Perkins

De meute en de macht

Gisteren kopte de Volkskrant nog op de voorpagina:

Erdogan rekent af met media

. Het verhaal zal globaal bekend zijn. De sterke man vestigt en toont zijn macht door met zijn politieke tegenstanders of wie hem durft tegen te spreken, op niet mis te verstane wijze, af te rekenen.
Of zoals een stukje tussentekst in het artikel zegt:

Turkse president wil layten zien dat hij de baas is

Nu kunnen we de man machtsbelust, polariserend, dictatoriaal, ultra-nationalistisch, fascistoïde, aartsconservatief en/of nog veel meer gaan noemen, maar het simpele feit blijft dat hij de democratisch en rechtmatig verkozen president van een belangrijk en machtig land is.
Hetzelfde geldt uiteraard voor ene Poetin die bij ons hier in Het Westen de laatste tijd ook bepaald geen goede pers meer haalt. De houding tegenover Poetin lijkt en dreigt ook een behoorlijke splijtzwam te vormen in de Realpolitik van onze oosterburen. Maar deze krachtige en machtsminnende leiders van naties die er wel degelijk toe doen zijn hoe dan ook toch maar democratisch verkozen door het volk.
Het volk, de massa of de meute prefereert, in haar volgens mij toch niet altijd even gezonde 'volksempfinden', blijkbaar sterke figuren die stevige en heldere taal spreken en niet schromen om hun macht ook in alle richtingen aan te wenden en uit te buiten.
Maar wanneer ze daar van die sterke en krachtige figuren, die het heersende 'volksempfinden' en de onderbuik zo goed weten te bespelen, aan het roer hebben, waarom zouden wij in (het alternatieve?) Europa dan dergelijke leiders niet verkiezen.
Tja, waarom eigenlijk ook niet?
Lieden met een vergelijkbare daadkrachtige presentatie en retoriek als Erdogan of Poetin staan hier toch overal klaar en te dringen in de coulissen om de touwtjes eens in handen te nemen, de wereld eens een poepie te laten ruiken en andersdenkenden op z'n minst toch eens even flink de oren te wassen. De PVV en het Front National lijken me voor de hand liggende kandidaten voor een dergelijke greep naar dat soort machtsuitoefening. (waarbij die twee in het kader van eengezindheid en kracht uitstralen een discussie over het Rusland van Poetin natuurlijk angstvallig zullen vermijden)
Tja, waarom willen of hebben wij in Europa dan toch niet van dergelijke sterke leiders?
Wel, die zijn er toch al wel. In Hongarije is weer al enige tijd een kwinkwanker met vergelijkbare karakteristieken van populistisch patriottisme de eerste man van het land.
En deze Orbán, zo lees ik vandaag in de krant, dreigt na vier jaar alleenheerschappij van hem en zijn partij Fidesz op wat maatschappelijke weerstand te stuiten. Sommige Hongaren zijn wellicht zelfs bereid om de straat op te gaan en tegen regeringsbesluiten te betogen. Maar daar maken de machthebbers zich vooralsnog weinig zorgen over.

'Het enige wat de betogers verbindt is de afkeer van Orbán. Dat is wat weinig om hem te verdrijven.' Zo lang de actievoerders geen eigen partij vormen, ziet Guláis geen bedreiging voor zijn partij. En dat zal niet gauw gebeuren.

Het verzet tegen Orbán zal dus van de betogingen moeten komen, maar die trekken niet genoeg volk om de regering te verontrusten.

Wat dat betreft kunnen we om met Colijn te spreken dus wel weer rustig gaan slapen. De werkelijke en effectieve wereldse macht laat zich niet zomaar afschrikken of verdrijven, zoals ook de nasleep van de zogenaamde 'Arabische lente' ons ook weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt heeft. Of welke hervormingen, veranderingen en machtsverschuivingen zien we dan op financieel-economisch terrein naar aanleiding van de crisis of de Occupy-beweging?
Het ziet er sowieso na uit dat we Europa uit angsthazerij of wat voor motieven dan ook niet meer macht op het politieke wereldtoneel willen gunnen. Laten we dan op nationaal niveau een beetje oppassen met wie we de macht daar wel gunnen en geven, want voor je het weet zit je een type machthebber waar je niet meer zonder ernstige kleerscheuren of erger vanaf zult komen.

Nu is gelukkig niet alles wat er in de krant staat dergelijke zware kost. Zo stuit ik vandaag op een heel wat lichtvoetiger onderwerp namelijk: Wat was populair op Google?
Dat gaat toch bij uitstek over wat ons als het volk, de massa en de meute bezighoudt en interesseert, nietwaar?
Google's metadata als graad- en barometer van ons gesundes volksempfinden!
Het blijkt zelfs een item voor het jeugdjournaal.
De termen 'macht' of 'Machiavelli' zijn overigens niet in die lijstjes terug te vinden.

Wel onder de snelste stijgers de nummers 1:
Sven Kramer (heb ik toch nog nooit gegoogled)
Hoe werkt Tinder (geen idee waar dat over gaat)
WK 2014 (absoluut geen belangstelling voor)

en als meest opgezochte afbeelding:
Ariana Grande (geen flauw idee wie dat is of wat die dame doet maar ik weet dus nu inmiddels wel hoe ze eruit ziet)

Soms lijkt het alsof ik als gewone jongen uit het volk mijn aansluiting met de meute toch zomaar wat dreig te verliezen.

Dit was brandpunt ... goedenavond!

Zo klinkt al sinds jaar en dag de afsluiting van de gelijknamige actualiteitenrubriek.
Zo klonk het ook weer afgelopen zondag. En wat voor een bijzondere actualiteit kwam er voor deze slotwoorden ter sprake?
Dat sloot aan bij de verontwaardiging die Stéphane Hessel wist aan te wakkeren en die de aanleiding werd tot de occupy-beweging. Die beweging tekende protest aan bij de macht en rijkdom van die 1% ten opzichte van de rest ofwel de 99%.
Dat protest en die verontwaardiging lijken weer geluwd en/of overgewaaid. En de echte wind waait nog altijd en bepaald niet minder krachtig uit de neo-liberale hoek. En wat brengt die wind ons dan?
Jean-Louis Serban-Schreiber; Frans journalist, mediamagnaat en filosoof vertelt het ons nog eens in heldere bewoordingen. Dit gaat zowel over ons morele kapitaal, dat in rap tempo lijkt te devalueren en over dat andere $kapitaal$, dat hoewel bijna volledig losgezongen van productiviteit, werk of de werkelijke behoeften van mensen op steeds hogere noteringen op de beurs van verlangens lijkt te mogen rekenen.
Hij noemt het 'De wraak van de rijken'.

Zie hier het betreffende Brandpunt item

De 85 rijkste mensen die evenveel bezitten als de 3.500.000.000 minst bedeelden!!!
In mijn opvatting een godgeklaagd schandaal waarbij woorden tekort schieten om te beschrijven welke krankjorume wereld we met elkaar aan het maken zijn.
Ik vind het ook volkomen onbegrijpelijk dat we zoiets zouden kunnen laten bestaan.
Dat het begrip 'democratie' steeds meer een holle kreet dreigt te worden is al enige tijd duidelijk, maar tegen deze achtergrond wordt het zondermeer een lachertje.
Achter die zogeheten financiële en economische crisis blijkt dus een nog grotere morele crisis schuil te gaan.