In the rich man's world?

Laat ik weer onbeschaamd wat plagiaat plegen oftewel iets citeren.

Dat komt dan uit de Volkskrant van vrijdag 11 oktober en wel uit het Opinie & Debat artikel De Kloof Vermogen waarin Wilco Dekker politicoloog en voormalig toezichthouder bij de financiële waakhond AFM Robin Fransman bevraagt.

Is Nederland wel zo egalitair als veel mensen denken? De inkomensverschillen zijn redelijk stabiel en liggen internationaal gezien onder het gemiddelde. Maar bij de private vermogens gaapt een kloof en zit Nederland in de wereldtop, achter de Verenigde Staten. De rijkste 10 procent heeft tweederde van al het vermogen in Nederland – aandelen, bank- en spaarrekeningen, huizen en andere bezittingen. De rijkste 1 procent kreeg er 13,6 miljard euro bij in 2017 en heeft ruim een kwart van het totale vermogen, bleek eerder dit jaar uit cijfers die de Volkskrant opvroeg bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). De onderste helft van de 7,7 miljoen huishoudens heeft niet of nauwelijks vermogen, of vooral schulden.

Volgens sommige deskundigen is deze scheefgroei niet zo’n probleem. Het verschil is verklaarbaar: het kapitaal zit vooral in de eigen woning en bij ouderen, want jongeren moeten immers nog vermogen opbouwen. Verder worden de verschillen de laatste jaren niet groter en zou het hebben van vermogen hier ook niet nodig zijn, omdat Nederland goede sociale voorzieningen heeft. Maar zo simpel is het niet, zegt Fransman, tegenwoordig ‘chef geld’ bij de Argumentenfabriek, een adviesbureau voor ‘helder denken’ voor bedrijven en overheden. 'Vermogensongelijkheid is op zich een gegeven. Maar als je er nader naar kijkt, zie je dat we een land zijn dat vermogen bijna niet belast, en arbeid heel zwaar. En dat gaat een probleem worden.’

Hoezo?
‘De bulk van onze belastinginkomsten halen we op met lasten op arbeid. We hebben een samenleving waarin het aantal werkenden waarschijnlijk niet meer gaat stijgen, maar de vermogens nog wel. Tegelijk blijven de uitgaven aan vooral AOW en zorg stijgen. ‘Dan moet je vermogens dus zwaarder gaan belasten. En dat kan ook. We belasten vermogens nu heel laag, arbeid heel zwaar en geven ondernemers heel veel ruimte. Dat model heeft op zich best goed gewerkt, maar het is onhoudbaar geworden. Er komen steeds meer rijkere ouderen, die onderhouden moeten worden door een beperkt aantal werkende jongeren.’

Zoals de opwarming van de aarde het leven voor vele mensen in fysieke zin hoogst onplezierig danwel onmogelijk dreigt te maken, lijkt de groeiende vermogenskloof eenzelfde bedreiging voor maatschappelijke cohesie en de mogelijkheid tot vreedzaam samenleven te vormen.
Dat lijkt mij klip en klaar en nauwelijks toelichting te behoeven. Wie daar toch om vraagt raad ik Thomas Piketty's nieuwe boek 'Capitale et idéologie' aan. Da's wel een hele dikke pil, hoor; en Nederlandse vertaling moet nog uitkomen. Maar er gaan ongetwijfeld een hoop samenvattingen, commentaren en rescensies over verschijnen. Zie ondermeer: Volkskrant, NRC, Trouw of Quote.

Tja, het blijft telkens maar weer om geld en macht draaien.

Of mannen te paard? (4)

Die mannen te paard zijn een verwijzing naar De vier ruiters van de Apocalyps uit de Openbaring van Johannes.
Of de documentaire Four Horsemen van de Renegade Economist voor veel mensen ook een beetje een openbaring is, weet ik natuurlijk niet maar dat zou zomaar wel eens kunnen.

De vier afzonderlijke ruiters van de dreigende apocalyps staan hierin voor:
- ons gulzige en roofzuchtige financieel-economische systeem
- elke vorm van georganiseerd geweld
- de onaanvaardbare grootschalige armoede zoals wij die laten bestaan en
- de uitputting van de aarde en de natuurlijke hulpbronnen



Als hier dan toch de kern van de zaak blootgelegd wordt, nog maar een mooie quote:

To really understand something is to be liberated from it.
Dedicating oneself to a great cause, taking responsibility and gaining self-knowledge is the essence of being human.

Voor wie het nog steeds niet weet …

... of maar niet snappen wil, hier in TEDtalk nogmaals de these van de Equality Trust bij monde van Richard Wilkinson:



Ik hoor met enige regelmaat betweters, cynici en andere malloten van diverse pluimage roepen dat ze zich uitsluitend laten overtuigen door de harde cijfers en onweerlegbaar bewijs. Lieden voor wie deze cijfers, die Wilkinson hier presenteert, nog niet hard genoeg zijn zullen zich waarschijnlijk nooit door iets laten overtuigen.
Het is hooguit verbazingwekkend dat ze met zovelen zijn en het neoliberale evangelie nog alom gepredikt wordt!

Hier dat verhaal van Wilkinson in nog wat uitgebreidere vorm:

Dit was brandpunt ... goedenavond!

Zo klinkt al sinds jaar en dag de afsluiting van de gelijknamige actualiteitenrubriek.
Zo klonk het ook weer afgelopen zondag. En wat voor een bijzondere actualiteit kwam er voor deze slotwoorden ter sprake?
Dat sloot aan bij de verontwaardiging die Stéphane Hessel wist aan te wakkeren en die de aanleiding werd tot de occupy-beweging. Die beweging tekende protest aan bij de macht en rijkdom van die 1% ten opzichte van de rest ofwel de 99%.
Dat protest en die verontwaardiging lijken weer geluwd en/of overgewaaid. En de echte wind waait nog altijd en bepaald niet minder krachtig uit de neo-liberale hoek. En wat brengt die wind ons dan?
Jean-Louis Serban-Schreiber; Frans journalist, mediamagnaat en filosoof vertelt het ons nog eens in heldere bewoordingen. Dit gaat zowel over ons morele kapitaal, dat in rap tempo lijkt te devalueren en over dat andere $kapitaal$, dat hoewel bijna volledig losgezongen van productiviteit, werk of de werkelijke behoeften van mensen op steeds hogere noteringen op de beurs van verlangens lijkt te mogen rekenen.
Hij noemt het 'De wraak van de rijken'.

Zie hier het betreffende Brandpunt item

De 85 rijkste mensen die evenveel bezitten als de 3.500.000.000 minst bedeelden!!!
In mijn opvatting een godgeklaagd schandaal waarbij woorden tekort schieten om te beschrijven welke krankjorume wereld we met elkaar aan het maken zijn.
Ik vind het ook volkomen onbegrijpelijk dat we zoiets zouden kunnen laten bestaan.
Dat het begrip 'democratie' steeds meer een holle kreet dreigt te worden is al enige tijd duidelijk, maar tegen deze achtergrond wordt het zondermeer een lachertje.
Achter die zogeheten financiële en economische crisis blijkt dus een nog grotere morele crisis schuil te gaan.