Olympisch en ander pseudo-sport(ief) gezwets

Het is zomer en de wereld staat hier en daar in brand. Aan de klimaatcrisis gerelateerde verschijnselen met rampzalige gevolgen lijken zich in een progressief rap tempo aan te dienen.

Jean-Pierre Geelen, columnist bij de Volkskrant, maakt zich daar (met mij en nog wat anderen) duidelijk zorgen over maar meent momenteel een ontstellend gebrek aan gelijkgestemden te kunnen ontwaren: 

We staan erbij en kijken ernaar. 

14 duizend wetenschappers ten spijt: er zijn mensen die de trend ontkennen. Die bij de eerste (of enige) dag vorst roepen: ‘Hoezo opwarming van de aarde?’ Iedereen die zich zorgen maakt en roept dat we de planeet misschien niet eindeloos moeten uitmelken omdat het vooralsnog de enige is die we hebben, zijn in hun ogen hysterische klimaatgekkies. 

Het enige voordeel van brandend zand: er blijft altijd genoeg over om je kop in te steken. 

Tja en dan heb je nog de zogenoemde sportzomer die Jean-Pierre Geelen inmiddels blijkbaar net zo tegen de borst stuit als mijn persoon: 

 Nieuws- en radiojunk als ik ben, zocht ik verdieping. Radio 1, van de publieke omroep, blijkt in zorgwekkende toestand te verkeren: de nieuwsstroom is er volledig opgedroogd. Ergens in die woestijn kolkt één lange rivier die uitsluitend sportgewauwel aanvoert. Hij is alarmerend ver buiten z’n oevers getreden. Volwassen mannen (vooral) in nood schreeuwen als kinderen in de Python op de Efteling - het gekrijs is niet om aan te horen. 

Vrijdag, toen ik tegen beter weten in weer een poging waagde iets van nieuws op te vangen, ving ik in hun wezenloze woordenbrij de term ‘windhappen’ op. ‘Ah, klimaatnieuws’, dacht ik even. Helaas: iets met zeilen en ene Marit Bouwmeester. 

Klimaat is niet ‘sexy’. Het onweert permanent, als de zon eens schijnt is het meteen een hittegolf. De kans dat u dit stukje uitleest is dus nihil. Had ik maar de loftrompet geblazen over Hollandse handboogschutters, want handboogschieten is - dat weet iedereen - ‘het leven zelf’. Net als schoonspringen en waterpolo. 

Gekwaak 

Afgelopen zondag trof het riviergeweld mij als een mokerslag. De zondagsrust, al decennialang vol met zoet en soms bitter gekwaak van Vroege Vogels, werd bruut ontheiligd door sportzwammers. Machteloos knalde ik mijn verbijstering op uitlaatklep Twitter: ‘Het is godgeklaagd: de natuur beleeft wereldwijd de roerigste tijden sinds lang en NPO Radio 1 schrapt het enige natuurprogramma voor oeverloos sportgelul. Wat een sukkels’. (Overigens sneuvelden ook andere geliefde programma’s.) 

Tja, helemaal mee eens Jean-Pierre, dat is het gekwaak en gekwetter en eindeloos gezwets over niets. Eergisteravond vernam ik op een van onze NPO-kanalen tot mijn stomme verbazing dat om de door de corona-maatregelen ontstane leegtes in de programma's (alsof die van zichzelf al niet leeg genoeg waren) op te vullen we nu de programma's maar gaan vullen met de reacties van de ouders van deze of gene olympische sporter en de moeder en de buren van een volgende. Ja de uitzendingen waren nu eenmaal gepland, dat snappen we wel, om er weer een mooie sportzomer van te maken, nietwaar; dus moeten er we maar wat andere ongein ingooien want een sportfeestje moet een feestje zijn, nietwaar, en dan gaan we toch niet moeilijk doen over de aanleiding of de inhoud, kom op zeg. 

 En zo kunnen Vroege vogels, OVT, Buitenhof of Filosofisch kwintet e.d. wel even wijken. De oude Romeinen wisten het al: geef het volk brood en spelen. De media beleidsmakers houden ons blijkbaar voor dom of willen ons dom houden. 

 Het een en ander doet zowaar een beetje denken aan een bekende uitspraak van ene minister-president genaamd Colijn aan de vooravond van de Duitse bezetting: 

 "Ik verzoek den luisteraars dan ook om wanneer ze straks hunne legersteden opzoeken, even rustig te gaan slapen als ze dat ook andere nachten doen. Er is voorshands nog geen enkele reden om werkelijk ongerust te zijn. En daarmee, geachte luisteraars, laat ik u over aan de verpozing die de radio u pleegt te bieden. Goedenavond."

In the rich man's world?

Laat ik weer onbeschaamd wat plagiaat plegen oftewel iets citeren.

Dat komt dan uit de Volkskrant van vrijdag 11 oktober en wel uit het Opinie & Debat artikel De Kloof Vermogen waarin Wilco Dekker politicoloog en voormalig toezichthouder bij de financiële waakhond AFM Robin Fransman bevraagt.

Is Nederland wel zo egalitair als veel mensen denken? De inkomensverschillen zijn redelijk stabiel en liggen internationaal gezien onder het gemiddelde. Maar bij de private vermogens gaapt een kloof en zit Nederland in de wereldtop, achter de Verenigde Staten. De rijkste 10 procent heeft tweederde van al het vermogen in Nederland – aandelen, bank- en spaarrekeningen, huizen en andere bezittingen. De rijkste 1 procent kreeg er 13,6 miljard euro bij in 2017 en heeft ruim een kwart van het totale vermogen, bleek eerder dit jaar uit cijfers die de Volkskrant opvroeg bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). De onderste helft van de 7,7 miljoen huishoudens heeft niet of nauwelijks vermogen, of vooral schulden.

Volgens sommige deskundigen is deze scheefgroei niet zo’n probleem. Het verschil is verklaarbaar: het kapitaal zit vooral in de eigen woning en bij ouderen, want jongeren moeten immers nog vermogen opbouwen. Verder worden de verschillen de laatste jaren niet groter en zou het hebben van vermogen hier ook niet nodig zijn, omdat Nederland goede sociale voorzieningen heeft. Maar zo simpel is het niet, zegt Fransman, tegenwoordig ‘chef geld’ bij de Argumentenfabriek, een adviesbureau voor ‘helder denken’ voor bedrijven en overheden. 'Vermogensongelijkheid is op zich een gegeven. Maar als je er nader naar kijkt, zie je dat we een land zijn dat vermogen bijna niet belast, en arbeid heel zwaar. En dat gaat een probleem worden.’

Hoezo?
‘De bulk van onze belastinginkomsten halen we op met lasten op arbeid. We hebben een samenleving waarin het aantal werkenden waarschijnlijk niet meer gaat stijgen, maar de vermogens nog wel. Tegelijk blijven de uitgaven aan vooral AOW en zorg stijgen. ‘Dan moet je vermogens dus zwaarder gaan belasten. En dat kan ook. We belasten vermogens nu heel laag, arbeid heel zwaar en geven ondernemers heel veel ruimte. Dat model heeft op zich best goed gewerkt, maar het is onhoudbaar geworden. Er komen steeds meer rijkere ouderen, die onderhouden moeten worden door een beperkt aantal werkende jongeren.’

Zoals de opwarming van de aarde het leven voor vele mensen in fysieke zin hoogst onplezierig danwel onmogelijk dreigt te maken, lijkt de groeiende vermogenskloof eenzelfde bedreiging voor maatschappelijke cohesie en de mogelijkheid tot vreedzaam samenleven te vormen.
Dat lijkt mij klip en klaar en nauwelijks toelichting te behoeven. Wie daar toch om vraagt raad ik Thomas Piketty's nieuwe boek 'Capitale et idéologie' aan. Da's wel een hele dikke pil, hoor; en Nederlandse vertaling moet nog uitkomen. Maar er gaan ongetwijfeld een hoop samenvattingen, commentaren en rescensies over verschijnen. Zie ondermeer: Volkskrant, NRC, Trouw of Quote.

Tja, het blijft telkens maar weer om geld en macht draaien.

Misbruik?

De maand van de geschiedenis mag dan voorbij zijn maar we blijven natuurlijk gewoon graven in het verleden.
In de Volkskrant van vandaag roept Leonieke Vermeer op om de geschiedenis niet te misbruiken oftewel haar niet voor het karretje van de ideologische danwel politieke waan van de dag te spannen. Haar waarschuwing befreft nu niet het karretje van het zelfgenoegzame reformatorische gelijk maar dat van het nationalisme. De krant kopte:

Misbruik geschiedenis niet voor nationalisme

met in grote letters:

Onverantwoord dat het kabinet zich bemoeit met de lesinhoud van cultuurvakken als geschiedenis

en

Het kabinet beseft niet dat geschiedenis meerduidig en veranderlijk is

Ik kan me volledig vinden in het pleidooi van Leonieke Vermeer maar het valt ook heus niet mee om geen ge- danwel mis-bruik te maken van de gschiedenis en dat geldt natuurlijk ook voor een quasi liberale regeringsploeg, met vier historici daarin, die zijn leraren (en politieagenten, verplegend personeel en zo meer) onderbetaald.

Puur plagiaat

Dit is weer puur plagiaat; dat kan en zal ik niet ontkennen. Of mag het, met enige fantasie, ook citeren of uitbesteden heten? En ik weet niet of het zomaar mag en kan maar vanwege de nog na trillende kop van de spijker hier gewoon even integraal Arnon Grunberg's Voetnoot uit de Volkskrant van vandaag:

Voetnoot Ontkenning

Kamel Daoud won de Prix Goncourt voor de beste debuutroman voor zijn boek Moussa of de dood  van een Arabier, waarin hij stem geeft aan de Arabier die door Meursault werd gedood in De vreemdeling van Camus.
Recentelijk publiceerde The New York Times een essay van Daoud waarin hij schrijft: 'Daesh [IS] heeft een moeder: de invasie van Irak. Maar Daesh heeft ook een vader, Saoedie-Arabië en zijn religieus-industriële complex.'
Daoud heeft gelijk. IS heeft weliswaar filialen in diverse landen, onder andere Egypte en Afganistan. De strijd van het Westen tegen IS blijft dubbelzinnig zolang dat Westen uitstekende relaties onderhoudt met Saoedie-Arabië.
Nog merkwaardiger wordt het als wij IS het hedendaagse nazisme gaan noemen, terwijl wij de vader van IS voeden. IS moet verdwijnen, maar IS vergelijken met de nazi's is subtiele Holocaustontkenning.
Onwetendheid mag een excuus zijn. Soms echter is het verschil tussen onwetenheid en slechtheid minimaal.

Arnon Grunberg

Aldus de woorden van ene Grunberg dus, die ik overigens wel vaker zomaar eens citeer.

Acz-angst

Azc-angst kopte de Volkskrant dit weekend op de voorpagina met de illustratie van een spookje daarbij.
Wellicht een weer kanshebber voor een nieuwe DSM diagnose?

B&B&B

The Bed, Bath and Breakfast debate
oftewel de Bed, Bad en Brood discussie.

Niet door het VVV maar heus waar door onze Nederlandse regering aangezwengeld en gevoerd. Je weet wel, die door onszelf verkozen regering die andere regeringen toch altijd zo fijntjes op de 'mensenrechten' weet te wijzen.

Een inhumane of gewoon maar een al te menselijke manier om ons te verhouden tot het menselijk drama voor onze neuzen?
Een neo-liberale reflex om morele kwesties en dilemma's te 'framen' of te reduceren tot een mix van economische, juridische en pragmatische vragen die gewoon om wat doortastend management en de juiste 'incentives' vragen?
Is de secularisatie en de verzakelijking in ons land dan zover voortgeschreden dat hier nog slechts even wat laatste bolwerkjes of restantjes van 'ethisch besef' geslecht dienen te worden zodat we ook van dat geneuzel af zijn?
Holland op z'n smalst of op z'n breedst? De moraal lijkt er hoe dan ook van elastiek.

Arnon Grunberg vanmorgen in zijn voetnoot in de Volkskrant hierover:

Mysterie

'Een val van het kabinet over dit thema zou niet ongunstig zijn voor de liberalen in de electorale concurrentie met de PVV', zo luidde donderdag de laatste zin van het artikel op de voorpagina van NRC Handelsblad. Dit thema, dat was de opvang van uitgeprocedeerde asielzoekers.
Wie waarlijk in het rendementsdenken gelooft, ontwaart overal rendement, oftewel electoraal gewin, zelfs bij uitgeprocedeerde asielzoekers.
Intussen vragen sommige mensen zich af hoe het kan dat wij nog onze broodjes zalm eten, om toneelschrijver Peter Weiss te parafraseren, terwijl de middellandse zee in een massagraf verandert.
Het antwoord luidtdat dat prima kan. Lijden en ondergang van de ander laten ons betrekkelijk koud, zolang we zelf de lijken niet hoeven op te ruimen. Daar zit geen limiet aan. Smaakt boven de miljoen lijken de zalm minder? Nee.
Dat wij desondanks zo ontzettend veel van onszelf houden, is een mysterie. Of zelfverdwazing. Of levensinstinct.

Arnon Grunberg

Elk risico uitsluiten

We kunnen onmogelijk elk risico in het leven uitsluiten. In de luchtvaart, en op steeds meer terreinen, wordt dat links- of rechtsom toch expliciet als belangrijk(st)e doelstelling nagestreefd.
Nu die onneembare gesloten deur, die bedoeld was om elk risico uit te sluiten, opeens zelf een risico bleek te vormen, bedacht men direct dat er ten alle tijde twee personen in de cockpit aanwezig zouden moeten zijn. Toen ik dit op het nieuws hoorde vroeg ik me af: zou er niet beter ook meteen maar een dienstdoend psychiater als crewmember mee moeten aan boord van elke vlucht?

Arnon Grunberg oppert dat een dergelijk type, op de persoonlijkheidsstructuur gerichte, zielzorg niet tot een beroepsgroep als die van de piloten beperkt hoeft te blijven.
Zou de samenleving er niet bij gebaat zijn om ook politici eens aan wat diepgaandere psychologische test te onderwerpen en daar ook wat openheid over te verschaffen? Ik vermoedt zomaar dat momenteel veel bankemployés hun bazen ook wel eens graag aldus gescreend zouden zien.

Ik weet niet of het wel helemaal door de kopierechtelijke beugel kan, maar hier de voetnoot uit de krant van gisteren:

Voetnoot Psychologische test

To nu toe bestond de psychologische test waaraan piloten worden onderworpen voornamelijk uit zelfrapportage. Een paar vragen, meer niet. Dat zal na Andreas Lubitz, wat de uitkomst van het onderzoek ook zal zijn, veranderen, hoewel suïcide-expert Thomas Bronisch in de Süddeutsche verklaart dat er geen reden is om aan te nemen dat psychiatrische patiënten gevaarlijker zijn dan zogenaamd gezonde mensen. De scheidslijn tussen ziek en gezond, normaal en abnormaal, is als bekend flinterdun.
Als piloten aan een uitgebreidere test zullen worden onderworpen, zou het dan ool niet aardig zijn om ook politici dergelijke uitgebreide tests te laten doen? Zij kunnen immers ook een land, of regio, in de afgrond storten. Ook zou het sympathiek zijn als politici de resultaten openbaar zouden maken. Niet om te stigmatiseren, om risico's beter in te kunnen schatten. Het is namelijk mijn hypothese dat veel politieke besluitvorming het gevolg is van niet of slecht behandelde persoonlijkheidsstoornissen.
Arnon Grunberg

Wie is hier nu de baas?

Olaf Tempelman geeft in de Volkskrant van vandaag een levendige impressie van hoe die knecht van die goede Sint zich tijdens mijn tijd van leven manifesteerde en gezien werd.
Als knecht, als boeman of als pleaser. Achtereenvolgens in dienst van een strenge calvinistische moraal, van een anti-autoritair en 'kreatief eksperiment' en van het commerciële evangelie van de grenzeloze consumptie en de zaligmakende markt tot de identiteitscrisis waarin deze knecht maar toch vooral het vaderlands volksempfinden zichzelf zomaar terug lijkt te vinden. Een recent historische schets die bij mij de nodige herkenning oproept en me er opeens weer aan doet herinneren dat ik als welpje/schooljochie ook nog voor zwarte Piet gespeeld heb. (helaas heb ik hier geen (kleuren)foto's van) Onder dit lezenswaardige artikel, met als titel en eindconclusie: Elk tijdperk kent zijn eigen Piet nog een aardige en wat verstrekkender tijdlijn die onze levende herinnering overschrijdt:

3000 v.chr.
Aanwezigheid van zwartpiet-achtigen op Europese bodem
1850
Verschijnt voor het eert aan de zijde van Sinterklaas in het boekje Sint Nicolaas en zijn knecht van Jan Schenkman
1888
Eerste intocht in Venray
1952
Eerste landelijke intocht, in Amsterdam
1963
Toont zich ook in witte gedaante
1999
Koopt voor bijna een Miljard gulden aan cadeaus
2013
Wordt doo VN-consultante Verene Shepherd racistisch genoemd
2014
Wordt door de Amsterdamse bestuursrechter gemaand minder aanstootgevend te worden

En dit verhaal zal, zolang het eind der tijden nog niet daar is, ongetwijfeld nog vervolgd worden. Maar wat een gedoe over die knecht, want wie is hier nu uiteindelijk de baas,zeg? Het ging toch om die goedheiligman en zijn bekommernis met de kindertjes, of niet dan? Vanavond zullen waarschijnlijk niet alleen de kindertjes aan Dieuwertjes lippen hangen en het Sinterklaasjournaal met vol verwachting kloppende hartjes volgen.

Nu speelt de vraag wie er nu echt de baas is, natuurlijk vaker en op meer fronten en de vraag is misschien wel waar niet?


Zo meldt de voorpagina van voornoemde krant:

Xi Jinping voelt zich baas van de wereld

Wel, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Xi wordt door zijn Chinese onderdanen de facto veel meer als 'de baas' beschouwd en erkend, hoe er verder ook over de man en diens beleid gedacht wordt, dan Obama door zijn Amerikaanse onderdanen.
In het artikel waar deze aankondiging naar verwijst, 'China pakt hoofdrol op APEC-top' kunnen we lezen hoe Obama, Poetin en Abe 'de baas van China' de hand mogen komen schudden. En hoe de toenemende economisch en militaire kracht van China die van de Verenigde Staten naar de kroon steekt; maar dat geen nieuws dat wisten we natuurlijk allang.
De leeuw van deze aardse wereld is al ruim dertig jaar bezig wakker te worden en op te staan. Zo af en toe zien we al wat voortekenen van dat ie zich eens lekker wat uit wil gaan rekken. En reken er maar op dat dat de rest van het dierenrijk niet onberoerd zal laten!

(Ik zou haast zeggen: dit was dan weer G.B.J. met de ....)

Even wat Pikettymania en nog wat

Pikettymania noemde de Volkskrant het:

Sinds Napoleon op 9 oktober 1811 op een arabische schimmel door Amsterdam trok, heeft vermoedelijk geen Fransman meer zo’n onthaal gehad in Nederland als Piketty woensdag.

Henk Hofland in De Groene:

Wordt Piketty de nieuwe Marx? Krijgen we een nieuwe politieke stroming, het pikettisme? Geen sprake van, zegt hij zelf. Maar de grote belangstelling toont wel aan dat hij in een behoefte voorziet. Het publiek wil een generale oplossing met een theorie die voor alle kwellende problemen een oplossing biedt. Toch ‘een soort Marx’ misschien.

Tweet van Koen Haegens, redacteur De Groene:

Tip;; negeer alle tweets, recensies en andere meningen over #Piketty. Lees in plaats daarvan zijn boek. Kost ongeveer evenveel tijd

Tweet van Rutger Bregman, historicus en medewerker De Correspondent:

1.Belast arbeid iets minder, vermogen iets meer. 2.Maak de vermogensbelasting progressief. 3.Pak belastingparadijzen aan.#Piketty

Bert Wagendorp besluit zijn column over Piketty in de Volkskrant vandaag met de woorden:

Of Nederland inderdaad een uitzondering vormt in een wereld waarin straks een kleine elite van superrijke renteniers de lakens uitdeelt, zal hier komende tijd onderwerp zijn van verbitterde debatten, verwoedt navelstaren en gegoochel met inkomenstabellen en vermogensstatistieken.
Thomas Piketty is, zeg maar, de Jezus van de belastinghervorming en Kapitaal in de 21ste eeuw is zijn evangelie. Dat is spekkie voor ons bekkie; ik vermoed dat Piketty nergens anders ter wereld zo aan diepgravende exegese zal worden onderworpen als juist bij ons en dat de strijd tussen gelovigen en niet-gelovigen fel en vurig zal zijn.

Dat lijkt mij een redelijk goede inschatting en ik hoop ook van harte dat de stellingen uit zijn boek nog een poos zullen na-resoneren.

Gisteravond zag ik het interview door Joris Luyendijk met Thomas Piketty.
Wanneer je al wat recensies en commentaren op zijn boek gelezen had bood dat beslist geen nieuws of verrassingen. Toch vond ik het een interessant interview waarin Piketty een en ander nog eens, voorzichtig en helder formulerend, uit de doeken deed.

Diezelfde avond, iets daarna, ontving ene Pauw in zijn TV-praatshow een paar vermogende heren om dat interview met Piketty van commentaar en tegenargumenten van de niet-gelovigen te voorzien. De heren hadden het vooral erg saai gevonden. Nou mooi en toen … wel toen begonnen de heren met ondersteuning van genoemde Pauw wat open deuren in trappen, daarbij vooral onbenulligheden uit te wisselen en elkaar voortdurend vliegen af te vangen.
Niet saai dan; het begin van het vaderlandse debat over dit thema?
Dit zal toch, hoop ik, niet het schoolvoorbeeld van de diepgravende exegese zijn, waar Wagendorp het over had? Ik vond het in ieder geval saaier maar vooral heel veel opervlakkiger en onbenulliger dan het verhaal van Piketty.

Dat wij toch zo’n arm land zijn dat zijn ouderenzorg nauwelijks nog kan bekostigen leek het volgende thema in de uitzending van Pauw te worden.
Ook dat ging weer over het schisma tussen gelovigen en niet-gelovigen en had veel met beeldvorming te maken, aldus Heleen Dupuis.
De vader van staatssecretaris van Rijn (je weet wel die van de participatie en WMO) had zich samen met een buurman beklaagd over de toestand in een verpleeghuis. De beide mannen hadden de pers gezocht om hun beklag te doen en werden vervolgens onder hevige druk gezet om dat toch maar niet te doen. De vader van de staatsecretaris schrok daar zo van dat hij zich terugtrok en zegt:

Ik heb er een streep onder getrokken, ik ben er klaar mee

Ben Oude Nijhuis liet zich niet weerhouden onder het motto:

Ik laat me de mond niet snoeren
en
Ik zeg wat ik wil zeggen. Ik woon niet in Rusland

Zo zat hij dan tegenover de staatssecretaris en mevrouw Dupuis te vertellen hoe triest en droevig het, naar eigen en uitgebreide ervaring, toch gesteld was met de zogenaamde intensieve ouderenzorg in Nederland en hoe alleen en aan hun lot overgelaten de ouderen zich daar toch voelen.
Waarop de staatssecretaris en mevrouw Dupuis zeiden het allemaal wel te begrijpen maar benadrukten dat de zorg in ons land, hoewel duur, toch optimaal en heel goed geregeld is. Op enkel puntjes moet er natuurlijk wel bijgestuurd worden maar er wordt dan ook constant en haast onvermoeibaar aan verbetering gewerkt.
Twee (ervarings?) werelden die, hier door Pauw in ieder geval, niet dichter bij elkaar toe gebracht konden worden.
Net als de kloof tussen arm en rijk, die tussen hoog- en laag-opgeleiden, die tussen fundamentalistische stalinisten, moslims, neo-liberalen of nationalisten en anders- of vrijer denkenden lijkt dat steeds meer het probleem van deze tijd te worden terwijl binnen de diverse groeperingen de gelijkheid of althans de eenvormigheid en gelijkgezindheid nu juist weer verblindende vormen lijkt aan te nemen.
Over ongelijkheid en gelijkheid gesproken!

Onze(?) Piet

Onze goede sint en zijn getrouwe Piet; wie kent ze niet?
De discussie rond die Piet laait weer stevig op en heeft soms het karakter van een nationale splijtzwam en een schisma rond een fel theologisch dispuut.
Alsof een paar de beeldvorming bepalende uiterlijke kenmerken van die Zwarte Piet zo’n beetje de laatste strohalm zijn waar wij onze toch al zo wankele Nederlandse identiteit nog aan op zouden kunnen hangen. Ook Leefbaar Rotterdam maakt er een punt van dat Zwarte Piet vooral moet blijven zoals we hem kennen want zwarte Piet is toch zeker onze hoogsteigen vaderlandse folklore en inmiddels ook een politieke issue.
Weten ze bij Leefbaar dan nog niet dat uiteindelijk niets helemaal zal blijven zoals het is? En al zeker de ingrediënten van een nationaal identiteitsgevoel niet.

Ook de Volkskrant wijdde vandaag de nodige aandacht aan deze inmiddels heikele kwestie. Onder de kop: Kaaspiet, stroopwafelpiet: opgelost?, lees ik dat Peter R. de Vries zelfs met de dood bedreigd werd nadat hij zich tegen Zwarte Piet had uitgesproken.
Lekker folkloristisch volkje, niet?
Ook aanzwengelaars van het debat als Quinsy Gario en Frank King hebben de nodige haatverwensingen te verduren gekregen en verbazen zich over de grimmigheid van het debat:

‘Het pietendebat neemt vreemde vormen aan’. verzucht King. Gario: ‘Ik had niet zulke heftige en racistishe reacties verwacht. Schokkend.’ King: ‘Vooral de schaal van de protesten verbaast me. Het debat is grimmig geworden. Witte mensen vinde dat Zwarte Piet geen racisme is, zwarte mensen vinden van wel. Ze begrijpen elkaar niet.’

En daar lijkt de zaak dan te stokken.
Gario hoopt dat de discussie snel wat vriendelijker zal worden en dat mensen zich wat vrijer zullen durven uit te spreken.
King heeft er een hard hoofd in of er een goed gesprek tussen de twee groepen op gang kan komen nu men zo stevig de hakken in het zand zet.

Robert Vuijsje schreef om een nieuwe weg in dit doolhof van culturele en andere gevoeligheden te vinden een kinderboek onder de titel: Alleen maar stoute kinderen; over Sammie en Daantje, twee stoute jongetjes die zich als Piet willen verkleden.
Vuijsje die bepaald niet onbekend is met etnische, culturele en andere lange tenen geeft in het artikel Diepzwart ongemak, met de strekking dat Zwarte Piet niet meer van deze tijd is, een goede, omvattende en zinnige samenvatting van de hele kwestie:

De kern van de Zwarte Pietendiscussie: omdat het probleem niet bestaat in het hoofd van de meeste Hollanders, leidt het tot frictie wanneer ze erop worden gewezen.

In het rondje misverstanden dat daarop volgt wordt een hele serie vaak gehoorde maar bij nader inzicht oneigenlijke flutargumenten ontkracht. Mooi en verhelderend artikeltje over wat Nederland tegenwoordig ten diepste bezig lijkt te houden. (zie ook)

Intussen dubben het bedrijfsleven en winkelbedrijven maar met het €€€€ probleem: wat gaan dit jaar we aanbieden en hoe gaan we dat nu eens verpakken? Tja de creacommercie breinen worden zo weer aardig geprikkeld en aan het werk gezet.
Als je het een beetje handig en tactisch aanpakt moet je er toch je voordeel mee kunnen doen in deze tijd waarin sommige lieden elk probleem welgemoed weer een welkome nieuwe uitdaging plegen te noemen.
Het Sinterklaasjournaal lijkt er in ieder goed garen bij te spinnen. Iedereen en met name de scholen schijnen op dat Sinterklaasjournaal te richten om hun houding in deze te bepalen. De woordvoerder van het programma zwijgt echter in alle talen over de rol die ze hierin wil gaan spelen en zegt:

‘De gevolgen van de discussie zullen weerslag hebben in onze programma’s. Maar we doen nooit van tevoren uitspraken over de verhaallijn. Wij zeggen: op 11 november gewoon kijken.’

Dat gaan vast de vetste kijkcijfers ooit worden voor Dieuwertje en de crew; half Nederland zit waarschijnlijk weer aan de buis gekluisterd.

Vol verwachting klopt ons hart …..
Hij komt, hij komt, hij komt de ????? Piet

Hoera, geen probleem meer!?

Gewoonlijk staat de krant vol en bol van de bittere ellende en droefenis. Dat is nu eenmaal eigen aan wat we nieuws plegen te noemen. Soms wekken krantenkoppen de nodige verbazing en heel soms stemmen ze tot al dan niet licht ironisch gekleurde vrolijkheid of lokken ze zelfs een hoera-reactie uit.
Dat laatste was bij mij vanmorgen het geval toen ik met grote letters op de voorpagina las:

Vergrijzing is geen probleem meer

Nu begin ik al aardig grijs te worden dus dat was, zoals je je misschien wel voor kunt stellen, toch even een pak van mijn hart. Wat is hier dan aan de hand?

Jarenlang gold de vergrijzing gold als een aanstormende ramp. Tot donderdag. Toen liet het CPB weten dat het huishoudboekje straks op orde is. Hoe is dit wonder tot stand gebracht?

Wel door doortastend ingrijpen van ons kwartettende uitruilkabinet (b)lijkt het tij, op papier althans gekeerd.
Dat wil zeggen door het verhogen van de AOW-leeftijd, de zogenoemde hervorming(?) van de zorg en lastenverzwaring gaat de Nederlander in de toekomst de overheid geen geld meer kosten maar zal die geld gaan opleveren. Dat we daar nu toch niet eens eerder opgekomen zijn, zou je haast gaan denken.
De slotzin van het artikel lijkt me toch ook niet geheel van belang ontbloot:

De berekeningen van het CPB zijn wel met zeer veel onzekerheden omgeven.

In de Voetnoot onder op dezelfde voorpagina benadrukt Arnon Grunberg het nut en het positieve effect van goed en vrolijk nieuws, dus laat ik deze berichten ook maar vooral in het kader van de positieve beeldvorming bezien.
Ik hoef mij als lid van mijn generatie dus niet meer de oorzaak en aanstichter van een maatschappelijk rampscenario te wanen. En zoals ik al zei dat is een pak van mijn hart. Ik mag ouder worden zonder me schuldig te voelen; met dank aan Rutte en consorte en de rijksrekenmachine die CPB heet.


Dat grijzer (nog grijzer?) worden van mij, daar hebben de CPB cijfers echter totaal geen invloed op evenmin als op mijn toch wat stroevere spieren en strammere botten en wat er verder zoal wat vast kan komen te zitten. Ik geloof ook niet dat de overheid daar iets aan kan of zou willen doen. Volgens Rutte is de overheid beslist geen geluksmachine en ik vermoed dat hij er ook geen verjongingsmachine van zou willen maken.

Nu ben ik inmiddels door mijn werkgever, die ook zijn financiën op orde wil hebben, gevraagd of ik niet eerder met pensioen zou willen. Hé, ben ik dan toch een probleem als vergrijzende werknemer? Blijkbaar. Nu heb ik niet zo lang geleden al eens pensioen genoten maar ik begrijp dat er binnen afzienbare tijd gedwongen ontslagen kunnen vallen onder jongere werknemers en in een dergelijk geval zou ik gaarne plaats voor hen maken door met een goede regeling vervroegd met pensioen te gaan. Maar zo'n goede regeling (bijvoorbeeld mijn pensioenopbouw nog een jaartje door laten lopen) blijkt niet mogelijk of uit den boze omdat de overheid alle regelgeving inzet om mij zolang mogelijk aan het werk te houden. Kortom ik zou er financieel ernstig bij inschieten wanneer ik eerder zou stoppen met werken. Een oprot/ontslagpremie van twee maandsalarissen zal daar echt niets ten goede in kunnen veranderen. Nu heb ik toch zomaar het vervelende gevoel dat ik aldus nog altijd een probleem ben en wel even zal blijven.

De 10 geboden

Een oude reclame uit de 70-er jaren van het Voorlichtingsbureau Vleesprijkte die gisteren op het het V-katern van de Volkskrant prijkte.
En wel als illustratie bij aflevering drie uit de serie de 10 Geboden van Goed Eten: Waarheid van een koe..
Dat artikel gaat dan uiteraard over onze consumptie van vlees en de productie daarvan..
Zoals een tussenkop meldt:

Er zijn weinig zaken waarover de meningen in veertig jaar zo drastisch veranderd zijn als over vlees

Verder zie ik daar ook de 10 geboden opgesomd..
Omdat ik ze wel aardig maar het tiende gebod toch het belangrijkste vind, herhaal ik ze maar even in omgekeerde volgorde:.
.
1 Eet lekker.
2 Verspil geen eten
3 Probeer een deel van uw eten zelf te verbouwen, hoe klein dat deel ook is.
4 Eet aan tafel samen met anderen.
5 Kook zelf. Besteed dagelijks minimaal anderhalf uur aan uw eten.
6 Betaal meer.
7 Eet producten waar geen E-nummers en andere vreemde stoffen aan zijn toegevoegd.
8 Eet minder en alleen diervriendelijk geproduceerd vlees.
9 Eet biologisch of in ieder geval producten waarvoor geen of zo min mogelijk bestrijdingsmiddelen zijn gebruikt.
10 Eet lokaal.
.
Eet smakelijk!

Bevrijdingslectuur?

Op deze bevrijdingsdag (voor mij een vrije dag) lees ik in de Correspondent een stukje over hoe het gesteld is met ons begrip van 'goed' en 'fout' in verband met 'ons oorlogsverleden'.
Dat gaat dan vooral over de veelal vage scheidslijnen tussen het 'kleine kwaad' en het 'afschrikwekkende grote kwaad' en over onze wisselende en vaak wankele doch onverbiddelijke oordelen daarover. De reacties op het artikel geven overigens ook veel of nog meer informatie inzake ons oordelen over wat immoreel, amoreel danwel moreel (of aanvaardbaar) zou mogen heten.

In de volkskrant lees ik vandaag dat voormalig commandant van onze strijdkrachten Van Uhm wel respect voor Syriëgangers kan opbrengen en ze typeert als 'jongelui die hun nek uitsteken voor een betere wereld'.

Generaal b.d. Peter van Uhm heeft respect voor Nederlandse Syriëgangers, omdat ze opkomen voor hun idealen. Volgens hem zijn het jongeren die 'op de een of andere manier ervaren dat ze iets moeten doen om de wereld beter te maken'. Hun wereldbeeld steunt hij niet.

Op de vraag of hij er moeite mee heeft wanneer zijn door een 'islamitische' bermbom omgekomen zoon gelijkgesteld wordt aan een Syriëstrijder antwoordt hij:

'Ik kan mij voorstellen dat de gedrevenheid van mijn zoon en van zo'n jonge man best te vergelijken is. Wat niet te vergelijken is is het beeld waarvoor ze gaan'.

en

'Ik kan me ook niet vinden in hun modus operandi'.

Ik mag dat wel, zo'n genuanceerde en relativerende visie van een oud-generaal en ik vind zijn overwegingen ook geheel en al bij een dag als vandaag passen!

Voorbarige conclusies?

Evenals gisteren bladerde ik ook vanmorgen op deze voormalige koninginnedag weer eens ons ochtendkrantje door.

Daar las ik een mooi en informatief interview met Herman Van Rompuy. Hij is, zeg maar, zo ongeveer de president van ons eigen Europa en een betere hadden we, meen ik, toch nauwelijks kunnen treffen.
Op de vraag hoe de regeringsleiders de eurocrisis gemanaged zouden hebben antwoord hij:

In de geschiedenis word je beoordeeld op je resultaat. En dat is er: we hebben sedert 1,5 jaar een stabiele euro. Hadden we dat een paar maanden eerder kunnen bereiken? ...
... De geschiedenis zal ons die paar extra maanden vergeven. Het is goed afgelopen.
Denk aan wat de Chinese oud-premier Tjoe En-lai zei toen hem gevraagd werd naar het belang van de Franse revolutie twee eeuwen eerder: het is nog te vroeg om dat te beoordelen. Ook voor de eurozone moeten we oppassen voor te snelle conclusies.

Oorsprong van stress gevonden?

In de Volkskrant van vandaag lees ik op de wetenschapspagina de volgende kop:

Muis heeft voorkeur voor vrouwelijke onderzoeker

Vroeger gold toch de gemeenplaats dat vrouwen en met name dienstmeiden bang voor muizen zouden zijn en zodra ze er een zagen hun toevlucht, met de voetjes van de vloer, op bijvoorbeeld stoelen zouden zoeken. Hopelijk gaat dat niet op voor vrouwelijke wetenschappelijke onderzoekers want omgekeerd blijken nu muizen een dergelijke stress-reactie bij de confrontatie met mannen te vertonen. Het artikeltje begint als volgt:

Zet twee muizen in een kooi, laat de een door een man onderzoeken en de ander door een vrouw en de uitkomsten van het onderzoek zijn totaal verschillend. Proefdieren die in het laboratotium met een mannelijke onderzoeker te maken krijgen, raken zo gestresst dat zich in hun lichaam andere processen voordoen, dan wanneer zij een vrouwelijke wetenschapper aan hun kooi krijgen.

Het kan verkeren zullen we maar weer zeggen. Maar betekent dit dan ook dat we ten lange leste toch de ultieme oorsprong van angst en stress gevonden hebben?

Is dat nu werkelijk nieuws of ..?

.. vermoedden en wisten wij reeds dat de ‘boven ons gestelden’, om met Theo van Gogh te spreken, vaak heel andere dingen doen dan ze zeggen of waarvan ze weten dat het nut van het algemeen het beste zou dienen? En dat geldt bepaald niet alleen voor de dames en heren politici die naar de gunst van de kiezer dingen.

Het is nu weer een beetje de tijd van terugblikken, vooruitkijken en bezinning. Op de één na laatste dag van het jaar zie ik dan de volgende kop op de voorpagina van de krant prijken:

Mckinsey: onder druk van grote beleggers verwaarlozen concerns hun langetermijnstrategie

Topmanager focust op snelle winst

Of dat nu nieuws mag heten of gewoon tot die misstanden behoort die we allemaal zien gebeuren en ook meestal wel afkeuren, maar waar we vervolgens aan voorbijlopen en niets aan doen, mag ieder voor zich uitmaken (ofwel 'wilfull Blindness').
Peter de Waard meldt hierover:

Topmanagers richten zich wereldwijd meer dan ooit op kortetermijnresultaten, ook al weten ze dat een langetermijnstrategie beter zou zijn voor hun bedrijf. De reden is de tucht van de financiële markten. Dat blijkt uit onderzoek van organisatiebureau McKinsey.

Het ‘kwaad van het kwartaalkapitalisme’ is sinds het begin van de crisis eerder erger geworden dan verminderd, constateert McKinsey. Topmanagers trekken zich niets aan van internationale organisaties als de OESO, de G20 en het World Economic Forum, die de afgelopen jaren hebben gepleit voor een meer duurzame vorm van kapitalisme.

Misschien toch meer een onderwerp voor bezinning in een nieuw jaar dan dat het 'nieuws' zou mogen heten?

Lustpil voor de vrouw?

Een aantal maanden geleden was hier al de nodige discussie over gaande en het zat er gewoon aan te komen:

Lustpil voor vrouwen dichtbij

prijkte dan gisteren op de voorpagina van de Volkskrant. Tja de emancipatie van de vrouw schrijdt nog immer voort, zij het misschien wat geruislozer terwijl ie volgens velen nog lang niet ver en snel genoeg gaat. Mijn eerste gedachte bij die kop was: zullen of willen vrouwen dan soms net zo gek en zo monomaan en ééndimensionaal gericht worden als mannen?

Zegen of onnodige medicalisering van de seks?

luidt de vraag als ondertitel onder de afbeelding van een opengewerkte pil wat wit-gelige pil. Het bijbehorende artikel verhaalt hoe ver Big Pharma inmiddels is met het in de markt zetten van Lybrido en Lybridos. Men is al een flink eind op weg met het vinden en formuleren van de bijpassende problemen bij deze produkten. De balletjes zijn opgegooid en de rest is aan de publieke opinie, het publieke debat en vooral aan de reclamemakers en de marketeers. En als de industrie, in casu Big Pharma, er een markt in ziet, dan moet je, zo we weten ook, wel van heel goeie huize komen, zou je er nog een stop of een rem op willen zetten. Ze zitten er dus gewoon aan te komen! Tja, zo’n kans om de werk- en wipgelegenheid wat te stimuleren kunnen we toch niet onbenut laten, nietwaar? Van de vijf deskundigen op het gebied van de vrouwelijke seksualiteit die in genoemde krant om commentaar gevraagd werden was alleen Goedele Liekens per saldo positief over de ontwikkeling van deze pil, hoewel ze ook wel wat schaduwkanten zag. De andere vier waren ronduit sceptisch tot afwijzend. Worden het de zusjes van Viagra? Niks geen geneesmiddel maar gewoon een partydrug dus!? Is het misschien de kroon op de zogeheten seksuele revolutie? En meer van dergelijke vragen. Voorlopig valt er in ieder geval weer heel wat over seks te praten, toch altijd een favoriet gespreksonderwerp wanneer we de juiste ingang daartoe weten te vinden! In de papieren editie had ik dat gemist maar op het web zie ik dat cowboy-psychiater Bram Bakker, die ook wel graag over seks mag spreken, zijn commentaar ook al gegeven had en tot de concluise komt:

Als de lustpil er komt, wordt ons seksleven een stuk minder spannend

Zoals te verwachten bij een onderwerp dat zo tot de verbeelding (en ook andere humane functies) spreekt, stortten de columnisten zich vandaag ook dagbladbreed, met verve en vol goede zin op dit thema. Bert Wagendorp doet een boekje open over de wetenschappelijke en diepere motieven van de ontwikkelaar van deze pil: Toen hij 25 was maakte zijn grote liefde het uit. ‘De breuk inspireerde een levenslange zoektocht om de vrouwelijke emotie te begrijpen aan de hand van biochemie en psychofarmacologie.’
(Tja, leve de wetenschap en verder wezenloos en al te rationalistisch, zogenaamd wetenschappelijk geraaskal!; denk ik dan) Ook Sigmund Freud, zo brengt Wagendorp ons even in herinnering, vroeg zich na dertig jaar intensieve studie van de vrouwenziel nog altijd wanhopig af:

‘Wass will das Weib?’

om daar aan toe te voegen: Dankzij de lustpil krijgen we straks misschien eindelijk iets van een antwoord. Wagendorp besluit met de anti-climax dat het allemaal wel weer eens een mannelijk illusie kan blijken en met de verzekering dat ie naar pepermunt zal smaken. Zoveel weet ik er dan niet van maar ik durf wel mijn hoed en mijn hele voorraad Viagra er onder te verwedden dat het pilletje roze zal zijn. Een vergulde pil zal het vast niet zijn want mocht die bestaan dan zal Big Pharma die toch voor zichzelf en de aandeelhouders reserveren, vermoed ik zo.

Sander van Walsum laat in zijn column de volgende tussenkop er prominent uitspringen:

Bijwerking: geen zin in seks wordt een probleem

en concludeert in het kader van de vraag of dit een logisch vervolg op de seksuele revolutie zou mogen heten:

Waar de anticonceptiepil seks vrijmaakte van de plicht tot voortplanting, kan seks onder invloed van de lustpil iets dwangmatigs krijgen.

Tot slot mag de reactie van Sylvia Witteman hier beslist niet ontbreken. Zij beziet de hele kwestie vanuit het gezichtspunt van de potentiële gebruikster en stelt eenvoudigweg vast dat dit pilletje fundamenteel anders werkt en wezenlijk anders dan Viagra is. Sylvia Witteman hoeft het (roze?) pilletje hoe dan ook niet want ze heeft, naar eigen zeggen, een mooie vaas en wil daarom best nog wel eens een leuk bosje bloemen krijgen. Deze discussie krijgt ongetwijfeld nog een uitgebreid en interessant vervolg al zal dat hoogstwaarschijnlijk niet op dit blog zijn. Maar je weet maar nooit, het kan natuurlijk altijd verkeren, zoals Brederoo al zei.

Vermogen, verdiensten, de kosten en zo in crisistijd

In de Volkskrant van vandaag lees ik een nieuwsbericht met de quasi-optimistische titel:

Aantal miljonairs in Nederland stijgt snel

De openingszin luidt:

Opmerkelijk nieuws te midden van de tsunami aan economische malheur: het aantal miljonairs in Nederland stijgt en snel ook.

Dat aantal vertoonde vorig jaar een stijging van 13 % ten opzichte van het jaar daarvoor. Daarmee komt de 'miljonairsdichtheid' (tja, we meten natuurlijk alles) in ons land op 2,6 %; en die 2,6 % bezit dan 40 % van het vermogen in Nederland. Wereldwijd hebben dergelijke 'vermogenden' bijna 40 % van het privé-vermogen in handen. In absolute getallen staan we 12de op de wereldranglijst van aantal miljonairs, die aangevoerd wordt door de VS en op de ranglijst van 'miljonairsdichtheid', die aangevoerd wordt door Qatar, bezet ons land de 15de plaats. Tot zover dit interessante miljonairs-nieuwtje. In dezelfde VK vraagt Peter de Waard zich een aantal pagina's verder in zijn rubriek 'De kwestie'af:

Is één McJob nog voldoende?

Middels een website, opgezet in samenwerking met de creditdardboer Visa raadt McDonalds zijn werknemers in de VS aan om er nog maar een baantje bij te nemen als ze tenminste enigszins rond willen komen. Want wie in de VS (slechts) een 40-urige betrekking als Mcserveerder of Mcserveerster heeft bij genoemde hamburgerkoning zou er volgens de budgetcalculator op de Mcsite practicalmoneyskills toch echt nog een baantje van 30 uur bij moeten nemen om een beetje normaal rond te kunnen komen. Maar ook in Nederland waar een 32- tot 36-urige werkweek gebruik lijkt te zijn geworden zien we volgens de Waard een snelgroeiend leger van multi-jobbers. Mensen die noodgedwongen twee of drie banen hebben. En

Amerikaanse McDonald's-werknemers krijgen 8,25 dollar per uur. In Nederland is het 8,50 euro. Maar de belastingen en premies zijn in Nederland fors hoger. En dan is er nog het verschil in koopkracht. Hiervoor heeft The Economist een handige leidraad gemaakt: de zogenoemde McWage-index of hoeveel hamburgers iemand in een bepaald land kan kopen voor een uur werken. Dan zijn de McJobs in Nederland ineens niet veel beter meer betaald.

In weer een volgend artikel in Opinie & Debat van wederom dezelfde VK wordt onder de titel

'Oude economie' is op den duur onbetaalbaar

duidelijk gemaakt hoe moeilijk het toch blijkt te zijn om in verband met klimaat-, milieu- en gezondheidskosten een reële berekening van met name de werkelijke kosten van energie te maken. Deze kosten worden overigens ondanks de schijn van het tegendeel niet door de markt maar door politieke arrangementen bepaald. Met grote letters prijkt als tussenkop in dat artikel:

Het is 'niet economisch om de wereld te redden', zegt Wall Street

Dat lijkt me geen triviale opmerking in een wereld waar 'economische drijveren en argumenten' steeds meer de boventoon voeren. Waar blijven toch de politici met visie en lef waar we juist nu zo'n behoefte aan hebben? Als economische argumenten destijds de doorslag gegeven zouden hebben zou het Kinderwetje van Van houten nu echt nog steeds niet aangenomen zijn en als men op enig moment niet 'menselijke waardigheid' zwaarder had laten wegen dan 'economisch belang' dan was ook de slavernij nu nog niet afgeschaft. Hoewel 'afgeschaft', je kunt natuurlijk afvragen of het niet als 'McSlavery' een retour aan het maken is?

Het genie van Dr Sigmund

Dat is toch maar weer een quasi-geniale inval van Dr Sigmund alias Peter de Wit ten aanzien van inslaapproblemen: Niet het pilletje slikken maar je de bijsluiter laten voorlezen.

De doorlopende avonturen van de sint

We hoeven nu niet langer op de decembermaand en Diewertje Blok te wachten om te genieten van de dolrieste en vooral voorspelbare avonturen uit het Sinterklaasjournaal. Wie de oren en de ogen openhoudt en in staat is om tussen de regels door te lezen kan het hele jaar door en jaren lang van de Europa-soap genieten met heden in de hoofdrol sint Angela en hoofdpiet Jeroen en die stoute Cyprioten. Zie deze mooie column van Johan Fretz in de Volkskrant van 26 maart.