Twee jaar geleden ..

.., ja toen ging ik met pensioen.

Speldenprikjes, pensioen en Omdenken

Vorige maand was de Maand van de Geschiedenis. Ik heb dat maar weer eens achteloos voorbij laten gaan en stond, geloof ik, niet vaker stil bij wat er in het verleden gebeurd is dan de overige maanden van het jaar. Nu bedacht ik vanmorgen de maand november, voor mezelf, maar eens uit te roepen tot de Maand van het Omdenken.

Dat lijkt me wel eens wat!
Iedereen in dit land kent, neem ik aan, het logo van dat Omdenken inmiddels wel. Je ziet het met enige regelmaat her en der in de diverse fora op het Wereldwijde Web van Waarheidsvorsers en Waarzeggers voorbijkomen.
Veelal vergezeld van wat lichtvoetige kreten en uitspraken die vastroestende quasi-waarheden op verrassende wijze op losse schroeven willen zetten. Vaak leuk en leerzaam bovendien.

Nu zou je kunnen zeggen dat onze politici evenals marketeers en reclamemakers vandaag de dag ook al niets anders doen dan ons tot omdenken te bewegen. Maar dan eenmalig en slechts één kant uit. Eenmaal bekeerd en tot de kudde toegetreden, word je dan natuurlijk niet meer geacht vrij of om- te denken. Dat zou als ketterij gebrandmerkt worden en dan loop je, zoals in bepaalde religieuze kringen, het risico in de ban gedaan dan wel vogelvrij verklaard te worden. Niet om vrolijk van te worden en bepaald niet leuk of leerzaam.
Zie de gevolgen hiervan bijvoorbeeld in de recente Amerikaanse verkiezingsdebatten en het huidige politieke discours van het alom opkomende populisme. Nee, ik wil me niet teveel bezighouden met de gedachtenkronkels van heerschappen als Wilders, Roos, Baudet of Zoolstra; daar denk ik, in een poging het iets gezelliger te houden, maar liever met een soepel bochtje om- of doorheen.

Beoogd Omdenken ontsproot in 1996 aan het brein van Berthold Gunster onder de vlag van 'ja-maar'.
Ergens moet ik nog het eerste Ja-maar... Omdenken boekje hebben liggen want dat kreeg ik ooit als verjaardagcadeau.
Ik kon overigens al een beetje Omdenken want ik deed het als kind nogal eens. Tja deden we dat als kind niet allemaal en raken we het onderweg niet gewoon kwijt? Toch ben ik het nooit helemaal kwijtgeraakt en soms heb ik nog wel eens van die halfbakken oprispingen, zeg maar zo'n pril beginnetje van Omdenken.


Om zo eens een voorbeeld bij de kop te nemen: toen ik zo rond de twintig was mocht ik graag roepen dat ik liever stante pede met pensioen zou gaan tot mijn 30ste of 35ste levensjaar en gewoon tot mijn dood door te werken met het argument dat ik toen nog over voldoende zin, fut, ideeën en vitaliteit beschikte om die doorbetaalde vrije tijd zinvol en ten volle te benutten en het nog maar viel te bezien of dat na mijn 65ste nog enigszins het geval zou zijn. Wat ik destijds zo om mij heen zag stemde in dat opzicht niet bijzonder hoopvol.
Maar goed, je zult begrijpen dat ik argumenteren of roepen kon wat ik wilde; ik werd hooguit meewarig aangekeken en had het net goed ergens midden in de Sahara kunnen gaan vertellen.
Nu ik dan inmiddels een jaartje met pensioen ben, ben ik toch wel blij, eerlijkheid gebied het te zeggen, dat men toen niet naar mij luisterde. Dat is dan uiteraard nog geen argument tegen het Omdenken an sich maar duidt hooguit een wat ongelukkig voorbeeld.

Dit wellicht wat ongelukkige voorbeeld brengt me dan wel terug bij de aanleiding om deze maand de vlag van het Omdenken weer eens te hijsen.
Dat betreft een grappig stukje dat ik vanmorgen in
DE SPELD
Jouw vaste prik voor
Betrouwbaar Nieuws
las.
Ik vermoed zo maar dat niet iedereen dit even grappig zal vinden, maar ik kon na even schakelen (lees ik dit goed) en tot me door laten dringen dat het een Speldenprik betrof mijn lach niet inhouden. Helaas was ik alleen op dat moment (die andere pensionado was uit wandelen) dus maak jullie er bij deze maar deelgenoot van.
De verslaggevers Peter Buurman en Jaap van de Venis uit Amsterdam wisten in De Speld (VK 2-11-16) te melden dat:

JEUGD KAN PENSIOENZORGEN VERDER VOOR ZICH UITSCHUIVEN

De Nederlandse regering geeft jongeren vanaf 2022 meer tijd om de zorgen over hun pensioen voor zich uit te schuiven. Met het ophogen van de AOW-leeftijd krijgen jongeren op de arbeidsmarkt drie maanden langer om van hun zorgeloze jeugd te genieten.

gevolgd door

'We worden steeds ouder, dus is het niet meer dan redelijk dat we ook onze zorgen opschuiven', licht een woordvoerder van de Rijksoverheid toe. 'In vorige generaties was het heel normaal om op je 18de al te beginnen met pensioenzorgen, maar die mensen gingen ook eerder dood. Als je nu hetzelfde zou doen, dan ben je de laatste twintig jaar van je leven helemaal kapotgepiekerd. Dat is geen doen.'

Trainee Olivier van Driel (23) toont zich zeer tevreden over deze maatregel en reageert met:

'Dit is geweldig nieuws. Het is fijn dat de overheid op deze manier jongeren op de arbeidsmarkt tegemoetkomt die nog niet willen nadenken over hun pensioen. Je wilt op je jonge dag natuurlijk een zorgeloze tijd hebben en niet zitten peinzen over dat soort dingen. Dat komt later allemaal wel.'

Iedereen blij dus, zou je denken maar Arend Deelstra (25), die als lasser werkt ziet het daarentegen helemaal niet zo zitten:

'Ja, nu al. Kijk, voor mensen met een fysiek veeleisende beroepen is het echt niet verstandig pas zo laat te beginnen met je zorgen te maken. De overheid zegt: jij hoeft je pas zorgen te maken als je 40 bent. Maar tegen die tijd heb ik al bijna geen kraakbeen meer over. Dan wil ik mijn pensioen al goed geregeld hebben. Maar ik heb geen idee hoe ik dat in godsnaam voor elkaar moet krijgen. Pfff.'

Haha.. ik denk dat ik mij deze maand maar eens wat in het Omdenken ga bekwamen; ik heb er nu tenslotte alle tijd voor.

Vaker?

Nou Marian, wat mij betreft mag je wel vaker met pensioen gaan; toch een aardige poos geleden dat ik zo tevreden gegeten heb als gisteravond bij Lucas Rive!

Twee verse pensionado's

Hoera, vandaag gaat Marian dan officieel ook met pensioen.
Ze heeft overigens al een poosje geoefend.

We zoeken voor een nieuw lijflied nog een gepaste tekst op een hitje van Johnny en Rijk uit onze inmiddels langvervlogen jeugd:



Iets als:

Wij zijn twee verse pensionado's
Wij hebben nu veel vrije tijd

.... maar dan ...?

Wie heeft er een suggestie voor de volgende zin en de rest van het lied? Ik kom er niet helemaal uit; ik eet weliswaar graag avocado's, maar twijfel of we nu beland zijn in een eldorado of lijken we eerder op desperado's?

Il dolce far niente

Mijn laatste werkdag ligt inmiddels al weer ruim een half jaar achter me.
Wanneer je me zou vragen wat ik in dat half jaar zoal heb gedaan zal ik hoogstwaarschijnlijk iets antwoorden in de trant van: nou, eh ... niks eigenlijk ... of in ieder geval niet veel noemenswaardigs.
Maar ja, in de aanloop naar die laatste werkdag werd mij dan ook telkens weer op het hart gedrukt om het er nu toch eens van te nemen en eindelijk lekker te gaan genieten!

En vandaag is dan ook de laatste werkdag voor Marian aangebroken.

Dat wil zeggen het is de laatste dag dat ze contractueel en volgens dienstrooster geacht wordt acte de presence te geven in het ziekenhuis in Alkmaar. Dan is het echt gedaan!

Na veertig jaar trouwe dienst wel te verstaan; kom daar tegenwoordig nog maar eens om!

En dan? Ach, misschien wil ze mij wel een beetje helpen met niksdoen. Gewoon zalig nietsdoen want dat steeds plichtmatige genieten zullen we toch ook wel eens een keer zat worden.

Nu m'n dagen zijn geteld

Dat wil zeggen de werkdagen die ik nog heb te gaan. Ik tel er nu nog tien.

En daarna heb ik geen herfst- maar voor het eerst sinds mijn schooltijd (zo'n 47 jaar terug) echt weer eens grote vakantie.

Ditmaal dan toch wel een hele grote vakantie.

Nog 9 maanden te gaan

Volgens de huidige wettelijke regelingen heb ik nu nog 9 maanden te gaan alvorens ik een punt moet/mag zetten achter mijn arbeidzame leven... ... en verplichtingen dienaangaande.
Dan schijnt al mijn tijd dus zomaar en opeens vrij te zijn. Ben benieuwd of dat nog een al dan niet zware bevalling zal gaan worden.
Misschien ben ik er ook wel aan toe want ik ben inmiddels al lang en breed eens door mijn laatst ontvangen pensioen heen en dat was van dien aard dat ik er zelfs nog niet een paar knappe geraniums voor kon kopen. Die plantjes staan hier dan ook nog steeds niet op de vensterbank.

Hoera, geen probleem meer!?

Gewoonlijk staat de krant vol en bol van de bittere ellende en droefenis. Dat is nu eenmaal eigen aan wat we nieuws plegen te noemen. Soms wekken krantenkoppen de nodige verbazing en heel soms stemmen ze tot al dan niet licht ironisch gekleurde vrolijkheid of lokken ze zelfs een hoera-reactie uit.
Dat laatste was bij mij vanmorgen het geval toen ik met grote letters op de voorpagina las:

Vergrijzing is geen probleem meer

Nu begin ik al aardig grijs te worden dus dat was, zoals je je misschien wel voor kunt stellen, toch even een pak van mijn hart. Wat is hier dan aan de hand?

Jarenlang gold de vergrijzing gold als een aanstormende ramp. Tot donderdag. Toen liet het CPB weten dat het huishoudboekje straks op orde is. Hoe is dit wonder tot stand gebracht?

Wel door doortastend ingrijpen van ons kwartettende uitruilkabinet (b)lijkt het tij, op papier althans gekeerd.
Dat wil zeggen door het verhogen van de AOW-leeftijd, de zogenoemde hervorming(?) van de zorg en lastenverzwaring gaat de Nederlander in de toekomst de overheid geen geld meer kosten maar zal die geld gaan opleveren. Dat we daar nu toch niet eens eerder opgekomen zijn, zou je haast gaan denken.
De slotzin van het artikel lijkt me toch ook niet geheel van belang ontbloot:

De berekeningen van het CPB zijn wel met zeer veel onzekerheden omgeven.

In de Voetnoot onder op dezelfde voorpagina benadrukt Arnon Grunberg het nut en het positieve effect van goed en vrolijk nieuws, dus laat ik deze berichten ook maar vooral in het kader van de positieve beeldvorming bezien.
Ik hoef mij als lid van mijn generatie dus niet meer de oorzaak en aanstichter van een maatschappelijk rampscenario te wanen. En zoals ik al zei dat is een pak van mijn hart. Ik mag ouder worden zonder me schuldig te voelen; met dank aan Rutte en consorte en de rijksrekenmachine die CPB heet.


Dat grijzer (nog grijzer?) worden van mij, daar hebben de CPB cijfers echter totaal geen invloed op evenmin als op mijn toch wat stroevere spieren en strammere botten en wat er verder zoal wat vast kan komen te zitten. Ik geloof ook niet dat de overheid daar iets aan kan of zou willen doen. Volgens Rutte is de overheid beslist geen geluksmachine en ik vermoed dat hij er ook geen verjongingsmachine van zou willen maken.

Nu ben ik inmiddels door mijn werkgever, die ook zijn financiën op orde wil hebben, gevraagd of ik niet eerder met pensioen zou willen. Hé, ben ik dan toch een probleem als vergrijzende werknemer? Blijkbaar. Nu heb ik niet zo lang geleden al eens pensioen genoten maar ik begrijp dat er binnen afzienbare tijd gedwongen ontslagen kunnen vallen onder jongere werknemers en in een dergelijk geval zou ik gaarne plaats voor hen maken door met een goede regeling vervroegd met pensioen te gaan. Maar zo'n goede regeling (bijvoorbeeld mijn pensioenopbouw nog een jaartje door laten lopen) blijkt niet mogelijk of uit den boze omdat de overheid alle regelgeving inzet om mij zolang mogelijk aan het werk te houden. Kortom ik zou er financieel ernstig bij inschieten wanneer ik eerder zou stoppen met werken. Een oprot/ontslagpremie van twee maandsalarissen zal daar echt niets ten goede in kunnen veranderen. Nu heb ik toch zomaar het vervelende gevoel dat ik aldus nog altijd een probleem ben en wel even zal blijven.

Wraak!

Vandaag lees ik op de pagina Opinie & Debat in de Volkskrant een ingezonden stukje van een drie jaar jongere generatiegenoot. Daarin beklaagt hij zich over de recente wel zeer rappe en voortvarende verhoging van de pensioenleeftijd en het aandeel van de PVDA daarin. Hij berekent de schade voor zichzelf of wat hij noemt zijn bijdrage aan de begrotingspolitiek van de regering op ruim 15.000 euro. Hij laat het er echter niet zomaar bij zitten maar zint op wraak en besluit met:

Als wraak op deze onbetrouwbare overheid zal ik zeer gezond gaan leven en heel oud worden, zodat ik dat wat van voren wordt afgepakt er van achteren weer bij krijg.

Ook boos op of ontevreden over de regering? Laten we een voorbeeld nemen aan deze goud- en zilversmid en allemaal erg gezond gaan leven en erg oud worden. We zullen ze wel eens krijgen die regeergeile politici! Onze wraak zal oud en zoet zijn.

Zo, dat pensioen is binnen!

Ik kreeg onlangs zomaar een paar keer achter elkaar post van het Bakkerspensioenfonds. Het ging over mijn nog uitstaande pensioen dat gezien de hoogte ervan, zoals dat ook wel heet, afgekocht kon en zelfs moest worden. Anders zou het vervallen.
Nu bak ik weliswaar zelf m'n brood maar dat ik om die reden in het pensioenfonds van het bakkersgilde opgenomen zou zijn, leek me toch wel erg stug. Enig graafwerk in mijn geheugen bracht al snel aan het licht dat: o ja, dat is waar ook, ik heb ooit nog eens een paar weken 's nachts in een broodfabriek gewerkt. Dat was wel ruim veertig jaar geleden, maar wat in het vat zit .......?




Nu zie ik op mijn rekening, was het gisteren dan eindelijk zover, mijn volledige bakkerspensioen werd na veertig jaar uitbetaald en op mijn rekening gestort. Daar prijkt dan de somma van €8,24.
Hoera, mijn eerste pensioen is binnen! Ik vrees dat ik er helaas toch nog niet helemaal van op mijn lauweren zal kunnen gaan rusten.