Hoera, geen probleem meer!?

Gewoonlijk staat de krant vol en bol van de bittere ellende en droefenis. Dat is nu eenmaal eigen aan wat we nieuws plegen te noemen. Soms wekken krantenkoppen de nodige verbazing en heel soms stemmen ze tot al dan niet licht ironisch gekleurde vrolijkheid of lokken ze zelfs een hoera-reactie uit.
Dat laatste was bij mij vanmorgen het geval toen ik met grote letters op de voorpagina las:

Vergrijzing is geen probleem meer

Nu begin ik al aardig grijs te worden dus dat was, zoals je je misschien wel voor kunt stellen, toch even een pak van mijn hart. Wat is hier dan aan de hand?

Jarenlang gold de vergrijzing gold als een aanstormende ramp. Tot donderdag. Toen liet het CPB weten dat het huishoudboekje straks op orde is. Hoe is dit wonder tot stand gebracht?

Wel door doortastend ingrijpen van ons kwartettende uitruilkabinet (b)lijkt het tij, op papier althans gekeerd.
Dat wil zeggen door het verhogen van de AOW-leeftijd, de zogenoemde hervorming(?) van de zorg en lastenverzwaring gaat de Nederlander in de toekomst de overheid geen geld meer kosten maar zal die geld gaan opleveren. Dat we daar nu toch niet eens eerder opgekomen zijn, zou je haast gaan denken.
De slotzin van het artikel lijkt me toch ook niet geheel van belang ontbloot:

De berekeningen van het CPB zijn wel met zeer veel onzekerheden omgeven.

In de Voetnoot onder op dezelfde voorpagina benadrukt Arnon Grunberg het nut en het positieve effect van goed en vrolijk nieuws, dus laat ik deze berichten ook maar vooral in het kader van de positieve beeldvorming bezien.
Ik hoef mij als lid van mijn generatie dus niet meer de oorzaak en aanstichter van een maatschappelijk rampscenario te wanen. En zoals ik al zei dat is een pak van mijn hart. Ik mag ouder worden zonder me schuldig te voelen; met dank aan Rutte en consorte en de rijksrekenmachine die CPB heet.


Dat grijzer (nog grijzer?) worden van mij, daar hebben de CPB cijfers echter totaal geen invloed op evenmin als op mijn toch wat stroevere spieren en strammere botten en wat er verder zoal wat vast kan komen te zitten. Ik geloof ook niet dat de overheid daar iets aan kan of zou willen doen. Volgens Rutte is de overheid beslist geen geluksmachine en ik vermoed dat hij er ook geen verjongingsmachine van zou willen maken.

Nu ben ik inmiddels door mijn werkgever, die ook zijn financiën op orde wil hebben, gevraagd of ik niet eerder met pensioen zou willen. Hé, ben ik dan toch een probleem als vergrijzende werknemer? Blijkbaar. Nu heb ik niet zo lang geleden al eens pensioen genoten maar ik begrijp dat er binnen afzienbare tijd gedwongen ontslagen kunnen vallen onder jongere werknemers en in een dergelijk geval zou ik gaarne plaats voor hen maken door met een goede regeling vervroegd met pensioen te gaan. Maar zo'n goede regeling (bijvoorbeeld mijn pensioenopbouw nog een jaartje door laten lopen) blijkt niet mogelijk of uit den boze omdat de overheid alle regelgeving inzet om mij zolang mogelijk aan het werk te houden. Kortom ik zou er financieel ernstig bij inschieten wanneer ik eerder zou stoppen met werken. Een oprot/ontslagpremie van twee maandsalarissen zal daar echt niets ten goede in kunnen veranderen. Nu heb ik toch zomaar het vervelende gevoel dat ik aldus nog altijd een probleem ben en wel even zal blijven.

Talkin' bout my generation

Worden we dan toch nog eens wijzer?
Ik denk wel eens bij mezelf dat ondanks het vaak aangehaalde idealisme van de jaren zestig er nog geen generatie geweest is die zo'n geweldige puinhoop achterlaat voor volgende generaties dan de mijne; die van de zogenaamde babyboomers.



Gisteren las ik een aardig stukje in de krant van ene Lisette Thooft, een publiciste die zich tevens mythosoof noemt. Al is ze een stuk jonger dan ik (wel 2 jaar), toch behoren we beiden met nog een legertje anderen tot die vermaledijde generatie van de babyboomers die volgens sommigen ooit in een gespreid bedje terechtkwamen en aan wie je het potverteren wel kunt overlaten.
Dat kunnen ze namelijk als de beste. Verder zijn ze erg goed in rekenen, graaien en het eigenbelang vooropstellen. (lees als je dat vindt ook de reacties op deze eenvandaag eens)
In ieder geval gaan ze in de westerse wereld vanaf 2011 massaal van hun pensioen genieten en een stevige wissel trekken op de algemene middelen. De gezondheidszorg, sociale uitkeringsinstanties en de hele maatschappij zal weten en merken dat we er zijn!



Ook op het wereldwijdewebje kom je ze overal tegen; voor en tegengeluiden, resourceguide, een webring, een startpagina, blogs etc., het is een global issue aan het worden.

Maar even terug naar het artikelje van genoemde Lisette Thooft.
Zij is de auteur van het binnenkort te verschijnen boek: Spiritueel door de overgang. Over welke overgang dat dan gaat weten we natuurlijk nog even niet want het boek is nog niet uit.
Het VK artikel draagt in ieder geval de hoopvolle titel:

Babyboomer wordt wijzer

Laten we het hopen en werd eens tijd denk ik dan maar dat is misschien een beetje flauw of wat al te cynisch van mij.

Het stukje is een alleraardigste en relativerende reactie op een ander, mij onbekend, stukje over die babyboomers, maar laat zich uitstekend lezen zonder die voorkennis.
Ze haalt ondermeer een bekend gezegde aan, vooral geliefd onder mijn neo-liberale generatiegenoten die hun vroegere idealen vergeten zijn danwel vaarwel gezegd hebben maar vinden dat zoiets en het consequent najagen en laten prevaleren van het eigenbelang heus niets met harteloosheid te maken heeft:

Als je op je twintigste niet links bent, heb je geen hart maar als je het op je veertigste nog bent, dan heb je geen hersens.

luidde het dan. Ik heb dat altijd een nogal kromme en maffe bewering gevonden. Bovendien zou ik volgens die stelling geen hersens hebben. Maar zoals onze neo-liberale vrienden overduidelijk schromen en schroomden om hun nieuwe, ogenschijnlijk 180 graden bijgedraaide, kijk op het leven als harteloos te bestempelen, zo zal ik natuurlijk niet zomaar gaan roepen dat ik geen hersens heb. En al zeker niet tegenover zo'n stelletje pseudo-intellectuelen; in hoeverre ik mijn vermeende hersens al dan niet gebruik is verder een privé-aangelegenheid die ik hier onaageroerd wil laten.

Hoe dan ook plaatst Thooft hier de veel zinniger en realistischer stelling van Goethe tegenover:

Het kind is realist, de jongeling idealist, de volwassene cynicus en de grijsaard mysticus.

Kijk daar lijkt tenminste wat mensenkennis uit te spreken. Dat is even iets anders dan dat nikserige neo-liberale geneuzel en gekrakeel. Daar kunnen we misschien iets mee!
Gaan wij babyboomers dan wellicht nog eens wijs worden? Volgens Thooft valt in ieder geval te verwachten dat onze generatie behalve pensioengerechtigd ook spiritueler zal worden en/of meer aandacht zal krijgen voor vragen van existentiële aard. Ze wijst daarbij als voorbeeld op de enorme belangstelling voor iets als mindfulness.
Terugblikkend op een (afge)leef(de)wereld waarin oude idealen vooral tot een vrijgevochten hitserig hedonisme en een materialistische Ik-cultuur verworden lijken te zijn gaan onze biologie en grijze haren het tij wellicht nog wat keren. Volgens Goethe en Thooft zou er nog hoop zijn voor ons babyboomers.

Zijn we op weg om mystici te worden, volgens Goethes ontwikkelingsleer? Wat betekent dat dan precies? Voor zover ik kan zien (maar ik ben pas 58) gaat spiritualiteit om het relativeren van het 'ik'. Het doorzien van de vergissing dat je van een ik-project gelukkig wordt. Mystici zeggen zelfs dat het hele zelf een illusie is, dat er inwerkelijkheid alleen maar één stromende, vloeiende, veranderende eenheid van alles en allen is. Voor ons ik-gerichte babyboomers, een enorme ommezwaai. Maar als het lukt, en dat besef de tijdgeest gaat bepalen, kunnen we nog mooie tijden beleven.

Zei onze Bredero niet reeds: 't kan verkeren?
Idealen, de geldende moraal en de heersende mentaliteit kunnen veranderen en zullen dat vast en zeker ook doen; maar ja welke kant op? ... dat ligt toch echt aan onszelf.
Nou, ik ben benieuwd en wacht het maar weer even af.
Waar had ik het nu ook al weer over ... o ja ... I was talking 'bout
my generation


text in english >>