Krijgskunstenaar?(2)

 Hoe mijn bemoeienis met en belangstelling voor krijgskunsten annex vechtsport zo tot stand kwam was dus het onderwerp van deze blogjes. De aanvang besprak ik al en de teller staat dan op een een seizoen judo als 10-jarige en bijna drie jaar aikido als verse dertiger. En dat hoegenaamd zonder enige zin in of belangstelling voor vechten. Ik had nooit, ook als kind niet, echt serieus fysiek gevochten of hoeven vechten. Natuurlijk als lagere schooljongen heb ik ook wel met mijn vriendjes gestoeid zoals bijvoorbeeld op de judomat, maar dat was toch meer aftasten en spielerei dan een directe uiting van onversneden agressie.

Dat wil dan weer niet zeggen dat ik nooit met uitingen van agressie of geweld van doen gehad zou hebben of daar ooit  getuige van was. Dat lijkt me het lot van elk mens al kan en zal de mate waarin soms enorm verschillen.  Voor zover ik me dat kan herinneren vond dat meestal maar vreemd en onbegrijpelijk en riep het als emotie angst en/of fascinatie op.

In de tijd dat ik met aikido-training begon kreeg ik beroepsmatig ook met agressie te maken waar ik niet zomaar van kon wegstappen en waar ik gewoon maar mee te dealen had. Over dat werk schreef ik eerder het nodige onder het kopje: dat vak apart. Over agressie op mijn werk heb ik niet zo gek veel geschreven omdat het toch een lastig onderwerp is en blijft. Onversneden agressie raakt ons allemaal hoe dan ook op vele manieren. Slachtoffers zullen zich daar meestal scherp bewust van zijn en vaak van getuigen, geluiden die je van de kant van de daders waarschijnlijk aanzienlijk minder horen.

Kortom agressie en geweld zijn onderwerpen waar boeken over vol geschreven kunnen worden en waar in de menige professionele setting en opleiding nauwelijks of veel te weinig aandacht aan besteed wordt. Over agressie, geweld, zelfverdediging, vechtsporten en vreedzaamheid hebben deze twee heuse krijgskunstenaars een aantal uiterst zinnige dingen te melden. ( luisterversie )

Toen ik halverwege de 80-er jaren in de nachtdienst ging werken kwam ik nog nauwelijks agressie tegen in mijn werk. De meeste aandacht werd toen opgeslokt door een studie pedagogiek. Nog eens een proefles aikido in Hoorn gevolgd maar dat was mij teveel op fysieke kracht en conditie gericht. Verder nog hap-snap wat lessen tai chi in mijn woonplaats bezocht en verder kwam mijn martiale kennis uit een boekje en een artikeltje her en der. 

<<vorige volgende>>

Krijgskunstenaar?(1)

 Op dit blog heb ik vanaf 2012 de nodige blogjes gewijd aan aikido. Als je niet mocht weten wat dat is, kun je eens wat filmpjes op Youtube bekijken en wie weet zegt de naam Steven Segal je iets. Al enig idee wat die mensen in die zwarte broekrokken uitspoken?

Dan vraag je je wellicht af hoe een vredelievend mens als ik dan op zo’n mat en tussen die rollebollende vechtsporters verzeild is geraakt?

Dat zal ik je vertellen. In 1980 verruilde ik mijn werk op Hoogovens IJmuiden voor een baan in de zorg. En wel in die tak van zorg die destijds nog de Z-zorg heette. Een van de veranderingen die dat met zich meebracht was dat ik aanzienlijk vaker en langer op mijn luie kont zat dan daarvoor. De bedoeling daar was namelijk dat ik niet zozeer mezelf maar vooral de cliënten tot actie wist te bewegen. Dan maar eens zien of ik een mij passende vorm van lichaamsbeweging kon vinden. Bal- en competitiesporten waren bepaald niet mijn ding en daarmee vielen de meest gebruikelijke sportieve activiteiten dus al af. Nu had ik als 10-jarige eens een seizoen judo gedaan in buurthuis ‘De Zandkraai’ in Heemskerk dat was mij destijds uitstekend bevallen. Ook had k als 16-jarige of daaromtrent nog eens een poosje aan volksdansen gedaan in Assendelft of all places en ook dat had ik wel leuk gevonden. Ik zocht dus iets met dans of beweging richting krijgskunsten.

Destijds hadden we uiteraard nog geen internet of slimme foontjes dus moesten wij onze kennis uit de krant, radio of TV dan wel uit de bibliotheek of de encyclopedie halen. Van tai chi en aikido had ik wel eerder gehoord en erover gelezen. Wat mij daarover bekend was en de zogeheten filosofie daarachter intrigeerde mij bijzonder.  Zoals gezegd was dit vlak voor het internettijdperk en deden wij alles nog met de Gouden Gids en een inmiddels verouderde telefoon.

Ik bladerde dus eerst maar eens door die gouden gids om erachter te komen dat ze bij Dun Hong in Den Helder aan aikido deden. Hen vervolgens gebeld met een aantal vragen over dat aikido waarop de uitnodiging  kwam maandagavond eens langs te komen met mijn vragen en mee te doen.

Aldus geschiedde en reed ik een volgende maandagavond halverwege 1981 in m’n eentje en in mijn lichtgroene eendje naar Den helder en werd die avond lid van een aikido club. Er volgden zo nog vele maandagavonden tot dat in begin 1984 mijn inmiddels Fiatje het begaf en ik ’s avonds naar Den Helder fietsen toch iets te ver vond. Spijtig genoeg  kwam er zo voor mij een einde aan drie jaar enthousiaste beoefening van het aikido. Die drie jaar zwaaide Piet Gerrits de scepter over aikido bij Dun Hong. Daar hij nog bij de marine voer was hij niet altijd aanwezig en namen, als ik het wel herinner, de bruine banden Frans, Charlie en Alex de honneurs waar. In de Japanse lijn waren het met name de leraren Tamura en Sugano die middels stages gevolgd werden.

En zo nam mijn martiale carrière dus een aanvang en kwam na nauwelijks drie jaar weer tot een abrupt einde.

volgende>>

Wat heet werk?

Ik doe het officieel al ruim een jaar niet meer maar over wat WERK is, doet of mag heten zijn nog wel een paar omdenkvraagjes te stellen. En dat doet James Livingston in dit Aeon essaytje. Tja, toch een wat andere insteek dan die van Ascher of ons kabinet.

Humans need not apply

In arbeidssituaties hoor je tegenwoordig de term 'boventallig(heid)' nogal eens vallen om aan te geven dat er soms toch ook wat lieden min of meer overbodig op de werkvloer plegen rond te dolen.
Een vraag die de laatste tijd nogal eens in diverse media opduikt is: Is de mens niet 'overbodig' aan het worden?
De revolutie die nu, na de automatisering van taken die spierkracht vereisen, op til is zal ons op onvoorziene wijze ook allerlei denkwerk en beslissingstaken uit handen nemen.
De bots en robots in diverse soorten en smaken komen er aan en lijken niet meer te stuiten. Zijn wij daar dan wel klaar voor en op bedacht?


En wat gaan wij dan met z'n allen doen?
En zijn we dan niet rijkelijk laat met het hervormen van wat nu toch duidelijk een falend en doodlopend financieel en monetair systeem blijkt te zijn?
Het kan verkeren, volgens onze Bredero en dat zal het zeker ook; maar hoe?

Ik vrees dat ik dat vooralsnog even duister inzie als deze Bill Burton door wie ik via Mind op dit youtubefilmpje opmerkzaam werd gemaakt:

To me, this is just more evidence of the failings of monetary systems. If modern human civilization was not based on earning money, the coming problems pointed out by this video would collectively be little more than an interesting thing to study. As it is, we have some very serious problems on the very near horizon, problems no one wants to talk about.

So, Don't Call Us We'll Call You

Of hebben we ten node dan toch behoefte aan wat andere of nieuwe richtinggevende ideeën en/of idealen?

Hoera, geen probleem meer!?

Gewoonlijk staat de krant vol en bol van de bittere ellende en droefenis. Dat is nu eenmaal eigen aan wat we nieuws plegen te noemen. Soms wekken krantenkoppen de nodige verbazing en heel soms stemmen ze tot al dan niet licht ironisch gekleurde vrolijkheid of lokken ze zelfs een hoera-reactie uit.
Dat laatste was bij mij vanmorgen het geval toen ik met grote letters op de voorpagina las:

Vergrijzing is geen probleem meer

Nu begin ik al aardig grijs te worden dus dat was, zoals je je misschien wel voor kunt stellen, toch even een pak van mijn hart. Wat is hier dan aan de hand?

Jarenlang gold de vergrijzing gold als een aanstormende ramp. Tot donderdag. Toen liet het CPB weten dat het huishoudboekje straks op orde is. Hoe is dit wonder tot stand gebracht?

Wel door doortastend ingrijpen van ons kwartettende uitruilkabinet (b)lijkt het tij, op papier althans gekeerd.
Dat wil zeggen door het verhogen van de AOW-leeftijd, de zogenoemde hervorming(?) van de zorg en lastenverzwaring gaat de Nederlander in de toekomst de overheid geen geld meer kosten maar zal die geld gaan opleveren. Dat we daar nu toch niet eens eerder opgekomen zijn, zou je haast gaan denken.
De slotzin van het artikel lijkt me toch ook niet geheel van belang ontbloot:

De berekeningen van het CPB zijn wel met zeer veel onzekerheden omgeven.

In de Voetnoot onder op dezelfde voorpagina benadrukt Arnon Grunberg het nut en het positieve effect van goed en vrolijk nieuws, dus laat ik deze berichten ook maar vooral in het kader van de positieve beeldvorming bezien.
Ik hoef mij als lid van mijn generatie dus niet meer de oorzaak en aanstichter van een maatschappelijk rampscenario te wanen. En zoals ik al zei dat is een pak van mijn hart. Ik mag ouder worden zonder me schuldig te voelen; met dank aan Rutte en consorte en de rijksrekenmachine die CPB heet.


Dat grijzer (nog grijzer?) worden van mij, daar hebben de CPB cijfers echter totaal geen invloed op evenmin als op mijn toch wat stroevere spieren en strammere botten en wat er verder zoal wat vast kan komen te zitten. Ik geloof ook niet dat de overheid daar iets aan kan of zou willen doen. Volgens Rutte is de overheid beslist geen geluksmachine en ik vermoed dat hij er ook geen verjongingsmachine van zou willen maken.

Nu ben ik inmiddels door mijn werkgever, die ook zijn financiën op orde wil hebben, gevraagd of ik niet eerder met pensioen zou willen. Hé, ben ik dan toch een probleem als vergrijzende werknemer? Blijkbaar. Nu heb ik niet zo lang geleden al eens pensioen genoten maar ik begrijp dat er binnen afzienbare tijd gedwongen ontslagen kunnen vallen onder jongere werknemers en in een dergelijk geval zou ik gaarne plaats voor hen maken door met een goede regeling vervroegd met pensioen te gaan. Maar zo'n goede regeling (bijvoorbeeld mijn pensioenopbouw nog een jaartje door laten lopen) blijkt niet mogelijk of uit den boze omdat de overheid alle regelgeving inzet om mij zolang mogelijk aan het werk te houden. Kortom ik zou er financieel ernstig bij inschieten wanneer ik eerder zou stoppen met werken. Een oprot/ontslagpremie van twee maandsalarissen zal daar echt niets ten goede in kunnen veranderen. Nu heb ik toch zomaar het vervelende gevoel dat ik aldus nog altijd een probleem ben en wel even zal blijven.

Werk ze!

Dan heet het vandaag weer de dag van de arbeid te zijn.
Maar wie staat daar nog bij stil of heeft er nu iets te vieren vandaag?
Die vele werklozen of lieden die juist gebukt gaan onder te hoge werkdruk zullen toch vast niet de vlag willen uitsteken. En wat verstaan we tegenwoordig dan nog onder werk of arbeid en hoe waarderen we dat? Ik heb niet de indruk dat noeste arbeid of consciëntieus werk arbeid door de bank genomen nog op al te veel respect en/of waardering kan rekenen in onze cultuur.
Nee, wanneer je het in de huidige beeldvorming goed wilt doen moet je met iets, zogenaamds, geheel nieuws komen en met de nodige innovatieve bombarie een grote slag slaan en in één klap de nodige pecunia, eer, macht en invloed binnenhalen. De verdienmodellen die heden ten dage op een voetstuk gehesen worden lijken mij toch nog maar weinig met werken en verdienen of verdiensten van doen te hebben maar meer met vooruit denken, haantje de voorste zijn, bluffen, gokken, het winnende lot uit een loterij en zo meer. Denk bijvoorbeeld eens aan die 85 tegenover die 3.500.000.000! Nu hoor ik ook mijn leven lang al her en der om mij heen beweren dat, nog buiten dat er zoveel vrije tijd in gaat zitten, je van werken nooit rijk zult worden.
Maar toch, ieder die daar nog plezier in heeft en voldoening uit weet te peuren,

werk ze!

Poepen moet je ook overdag doen!

Als het op de zorg aankomt horen we politici, beleidsmakers en managers steeds vaker en meer over besparingen, bezuinigingen, efficiëntie, domotica, automatisering en kostenplaatjes spreken. Sindskort is het toverwoord opeens 'participatie' geworden. Regeren is vooruitzien, nietwaar?
En de verwachting is dat er de komende jaren vele tienduizenden arbeidsplaatsen verloren (uitgespaard?) zullen gaan worden in de zorg.
Malou van Hintum schetst in dit Volkskrantartikeltje aan de hand van een fictieve monoloog van een manager/beleidsmaker en situaties die inmiddels schering en inslag zijn in de zorg in ons land een bedroevende en beschamende maar niet ongebruikelijke werkelijkheid.

Is het in dit licht bezien dan misschien toch nog niet zo gek en wellicht maar beter dat ons kabinet er systematisch op aan stuurt om vele bejaardenhuizen te sluiten?
Of zou de 'homo economicus' in dit neo-liberale tijdperk gewoon geen boodschap hebben aan wat mensen als Harry Kunneman over zorg en welzijn te berde brengen?

In onze 24-uurs economie kunnen behoeftige oudjes dus maar beter overdag poepen en lijkt de vraag hoe de zorg er in de toekomst uit moet zien en hoe die te organiseren steeds meer in vraagtekens gehuld!

Baan of gekkenwerk?

Menige politicus dankt zijn of haar populariteit mede aan de vermeende macht tot het creëren van nieuwe of extra banen, een macht die wij hen toe schijnen te dichten. Gezien de vele loze beloften en bezweringen die de dames en heren politici aanhoudend blijven doen over die vele banen die ze erbij zullen scheppen, lijkt het er niet op dat diezelfde politici er zelf ook maar de minste behoefte toe voelen om deze mythe te ontkrachten. Maar hoe zit het nu werkelijk met onze banen? En dan bedoel ik, in termen van zowel intinsieke als maatschappelijke waarde en nut. In de krant lees ik daar net iets over. Rutger Bregman schrijft in zijn column ‘Een groot misverstand’:

Een Britse denktank rekent voor dat een schoonmaker 10 pond aan waarde creëert voor iedere pond die hij verdient. Voor hetzelfde geld vernietigt een belastingaccountant 47 pond. En toch: als er bezuinigd moet worden, vliegen de verplegers, onderwijzers en schoonmakers er als eerste uit. Het legioen der papierduwers ontspringt de dans wel.

Om vervolgens David Graeber, hoogleraar aan de London School of Economics te ctieren:

In onze samenleving lijkt er een algemene regel te zijn. Hoe groter het voordeel van iemands werk is voor andere mensen, hoe minder hij ervoor betaald krijgt.

Het betreffende artikel van David Graeber, waaruit hier geciteerd wordt, wil ik bij deze toch graag even onder de aandacht brengen en aanbevelen. Onder de titel: Waarom de economie draait op nutteloze banen kun je het in Nederlandse vertaling vinden in 360 magazine nr. 41. Dat nummer viel op de mat toen wij op vakantie en dus even niemand tot last of tot nut waren. Gevolg dat ik hem deze week pas uit het cellofaan haalde en dit artikel las. Het artikel gaat dus over onze banen en wel over die aspecten ervan die we allemaal (kunnen) zien en zo vertrouwd mee zijn geraakt dat het lijkt alsof we ze niet meer zien en ze nog nauwelijks lijken (durven) te bevragen. Hier wat tussenkopjes:

Er bestaat geen objectieve maatstaf voor sociale waarde

Hele volkstammen voeren taken uit waarvan ze stiekem vinden dat ze nutteloos zijn

Een advocaat ondernemingsrecht die niet dacht dat zijn vak onzinnig was, heb ik nog nooit ontmoet

Echte, productieve arbeiders worden voortdurend uitgeknepen en uitgebuit

Hier het origineel van het artikel door David Graeber zoals verschenen in Strike Magazine.

Niet het meest opbeurende verhaal voor werkzoekenden. Maar onze neo-liberale politici werken er hard aan; momenteel lijkt de discussie te zijn of hun plannetjes de komende jaren 50 000, 30 000 of 20 000 banen zullen opleveren. De banen die in het tumult van de crisis en datzelfde beleid verdwenen zijn of nog zullen verdwijnen worden in die berekeningen maar buiten beschouwing gelaten.

Dat was het dan weer

Dat wil zeggen de vakantie zit er echt weer op. Gisteravond waren we alweer thuis. Nu was het weer deze vakantie toch wat minder zonnig en stralend dan wij de laatste jaren zo gewoon waren geraakt. De rit ging ook deze keer weer zuid- en oostwaarts. Eerst sliepen we twee nachtjes in Echternach. De volgende stop was Donaueschingen, waarna we nog weer een paar dagen in een hotelletje aan de Obersee in de Nordeifel doorbrachten. De terugweg weer aanvaardend gingen we dit keer niet, als inmiddels welhaast gewoontegetrouw, langs Kleve maar deden we Aken eens aan. Zo hebben we alweer net prinsjesdag en de troonrede gemist maar we begrijpen inmiddels wel dat het wederom niet overhoudt dit jaar. Er lijkt hier, om in DSM-termen te spreken, wel iets van een collectieve PBSD (Post Budgetarian Stress Disorder of in het nederlands Post Begrotelijke Stress Stoornis) in de lucht te hangen. Dan wacht over enkele dagen weer het werk en zullen we eens zien of we ons nog zonder pillen door die PVMDD heen kunnen slaan.