My martial art career?(1)

 Eversince 2012 I have dedicated a number of posts on this blog to aikido. If you haven’t a clue what that is about, you might watch some videos on Youtube and who knows, maybe the name Steven Segal will ring a bell. Would  you have even the slighest hunch what those people in these black skirts are up to?

If so you may wonder how a peace-loving person like me ended up on one of those green mats and what I might be looking for among those slashing out and rolling martial artists?

I willl tell you. In 1980 I exchanged my work at a steelplant for a job in healthcare. And in that branch of care that was in those days called the Z-care (Care for the mentally handicapped). One of the changes that came with that career-switch that I sat on my lazy ass considerably more often and longer than before. As the purpose of the job was mainly to get the clients off of their lazy asses and into action and not myself. So I tried to find a form of exercise that suited me. Ball and competition sports were certainly not my cup of tea and thus the most of the common sports activities were off the list. As it happened as a 10-year-old boy I had trained in judo for about half a year in a community center 'De Zandkraai' in Heemskerk, which I had rather enjoyed then. Also, as a 16-year-old or thereabouts, I had participated in some folk dancing in Assendelft of all places which I also had enjoyed. So I went looking for something like dance or movement or the softer martial arts. At the time, as you will be aware, we didn't have the internet or smart phones so we had to get what we were looking for from the newspapers, radio or TV or from the library or an encyclopedia. I had heard of tai chi and aikido before and had read some about it. What I had gathered from that and the so-called philosophy behind it intrigued me greatly. As mentioned, this was just before the internet era and we still did everything through the Yellow Pages and a now outdated telephone.

So I first flipped through the yellow pages to find out that they practiced aikido at Dun Hong in Den Helder. Then I called them with some questions about aikido and an invitation followed to come by next Monday evening with my questions and to participate in the training.

So it happened and the next Monday evening in mid-1981 I drove alone and in my light green duckling (Citroen 2CV) to Den helder and that evening entered an aikido club as amember. Many a Monday evening followed until in early 1984 my Fiat broke down and I decided that I wasn’t going to ride this trip on my bike. Unfortunately, this was the end of three years of rather enthusiastically practicing of aikido for me. During those three years, Piet Gerrits was in charge of aikido at Dun Hong. As he was still active in the navy, he was often not present on the tatami and, if I remember correctly, the brown belts Frans, Charlie and Alex then did the honors and led the trainig. In the Japanese lineage, we mainly followed teachers Tamura and Sugano through seminars.

And thus my martial career took off and suddenly came to a halt after barely three years.

next>>

Krijgskunstenaar?(1)

 Op dit blog heb ik vanaf 2012 de nodige blogjes gewijd aan aikido. Als je niet mocht weten wat dat is, kun je eens wat filmpjes op Youtube bekijken en wie weet zegt de naam Steven Segal je iets. Al enig idee wat die mensen in die zwarte broekrokken uitspoken?

Dan vraag je je wellicht af hoe een vredelievend mens als ik dan op zo’n mat en tussen die rollebollende vechtsporters verzeild is geraakt?

Dat zal ik je vertellen. In 1980 verruilde ik mijn werk op Hoogovens IJmuiden voor een baan in de zorg. En wel in die tak van zorg die destijds nog de Z-zorg heette. Een van de veranderingen die dat met zich meebracht was dat ik aanzienlijk vaker en langer op mijn luie kont zat dan daarvoor. De bedoeling daar was namelijk dat ik niet zozeer mezelf maar vooral de cliënten tot actie wist te bewegen. Dan maar eens zien of ik een mij passende vorm van lichaamsbeweging kon vinden. Bal- en competitiesporten waren bepaald niet mijn ding en daarmee vielen de meest gebruikelijke sportieve activiteiten dus al af. Nu had ik als 10-jarige eens een seizoen judo gedaan in buurthuis ‘De Zandkraai’ in Heemskerk dat was mij destijds uitstekend bevallen. Ook had k als 16-jarige of daaromtrent nog eens een poosje aan volksdansen gedaan in Assendelft of all places en ook dat had ik wel leuk gevonden. Ik zocht dus iets met dans of beweging richting krijgskunsten.

Destijds hadden we uiteraard nog geen internet of slimme foontjes dus moesten wij onze kennis uit de krant, radio of TV dan wel uit de bibliotheek of de encyclopedie halen. Van tai chi en aikido had ik wel eerder gehoord en erover gelezen. Wat mij daarover bekend was en de zogeheten filosofie daarachter intrigeerde mij bijzonder.  Zoals gezegd was dit vlak voor het internettijdperk en deden wij alles nog met de Gouden Gids en een inmiddels verouderde telefoon.

Ik bladerde dus eerst maar eens door die gouden gids om erachter te komen dat ze bij Dun Hong in Den Helder aan aikido deden. Hen vervolgens gebeld met een aantal vragen over dat aikido waarop de uitnodiging  kwam maandagavond eens langs te komen met mijn vragen en mee te doen.

Aldus geschiedde en reed ik een volgende maandagavond halverwege 1981 in m’n eentje en in mijn lichtgroene eendje naar Den helder en werd die avond lid van een aikido club. Er volgden zo nog vele maandagavonden tot dat in begin 1984 mijn inmiddels Fiatje het begaf en ik ’s avonds naar Den Helder fietsen toch iets te ver vond. Spijtig genoeg  kwam er zo voor mij een einde aan drie jaar enthousiaste beoefening van het aikido. Die drie jaar zwaaide Piet Gerrits de scepter over aikido bij Dun Hong. Daar hij nog bij de marine voer was hij niet altijd aanwezig en namen, als ik het wel herinner, de bruine banden Frans, Charlie en Alex de honneurs waar. In de Japanse lijn waren het met name de leraren Tamura en Sugano die middels stages gevolgd werden.

En zo nam mijn martiale carrière dus een aanvang en kwam na nauwelijks drie jaar weer tot een abrupt einde.

volgende>>

Ode aan Anton (de grote sportman) Geesink (1934-2010)

Sport is hot en sport is in. Sporters genieten aanzien en faam. Sport is big business en the lucky and the clever ones kunnen er behoorlijk mee binnenlopen.
Nu heb ik niets met sport omdat ik het zelden leuk vind om lang naar te kijken en wat ik er dan van zie, vind ik vaak maar weinig sportief.

Daarbij vind ik ook nog eens het geleuter van sportcommentatoren veelal niet om aan te horen.
Terwijl ik wel weer kan genieten van het gepassioneerde commentaar van iemand als Bart Veldkamp. Zo vond ik het op enig moment ook weleens leuk om de inzet en de energie van mensen als bijvoorbeeld Gianni Romme of Annie Friesinger te zien en te bewonderen. Maar bij het gros van de sporthelden heb ik dat toch echt niet. Zo hoor ik wel eens namen van voetballers voobij komen en heb geen idee over wie het gaat. Ik heb dan ook absoluut geen verstand van voetbal en zie de ophef over dat spelletje ook meestal als een vorm van verdwazing.

Ik ben dus niet bepaald degene van wie je een lofzang op een sport of sporter zou verwachten.
Maar dan hier toch even een uitzondering gemaakt voor onze Anton Geesink.



In 1964 verbaasde hij de wereld door de Japanse hegemonie in de judosport te doorbreken, koppen de meeste berichten. Maar in 1961 was hij al wereldkampioen. Dat was zo de tijd dat ik ook nog een jaartje in het plaatselijke buurthuis De Zandkraai aan judo deed.

Hoewel verschillende koppen en berichten bijna suggereren dat de grote Geesink het Japanse volk met het behalen van zijn titels een vernederde klap toegebracht zou hebben was de verhouding tussen Hesing-San en de japanners er evenwel één van wederzijds respect. Iets dat zeker niet altijd gezegd kan worden van Geesink's latere verwikkelingen met de bobo's en de bureaucraten uit de wereld van de sport, door wie hij zich wel meer dan eens vernederd en aan de kant gezet voelde.
In die 60er-jaren gold hij voor veel Nederlanders als de sportheld en het boegbeeld van de Nederlandse sport.



In de 70er-jaren werkte ik op Hoogovens, IJmuiden en hoorde daar een voorman eens vertellen over Anton. De man kwam uit Utrecht en had daar ooit in de bouw gewerkt. Hij had Anton daar gekend als opper, iemand die tassen stenen en zakken cement loopt te sjouwen. Hij vertelde over Anton als een goedmoedige dommekracht van wiens welwillendheid en spierkracht de andere bouwvakkers dankbaar gebruik wisten te maken. Die vermeende intellectuele zwakheid zou hem nog lang als een opgeplakte schaduw achtervolgen.

In de 80er-jaren volgde ik in het kader van een pedagogiek-opleiding eens een training gesprekstechnieken aan de psychologische faculteit van de VU. Deze bijeenkomsten werden telkens ingeleid met een video-instructie. Onze gids en gastheer op deze video's bleek tot ons aller verbazing niemand minder dan Anton Geesink te zijn (naast ook Marijke Höweler), die dat heel verdienstelijk deed.

Wat valt er nog meer over Geesink (in Wijk C ook wel de lange genoemd) te vertellen? We kunnen het allemaal lezen in de vele artikelen die het afgelopen weekeinde ter nagedachtenis van deze grote sportman verschenen. Van zijn moeilijk te overschatten betekenis voor de ontwikkeling van de judosport tot het eindeloze gesteggel en vele aanvaringen met de bonzen en de bestuurders van het chique. Naar verluidt voelde hij zich vaak een roepende in de woestijn. Afgelopen vrijdag overleed hij.

Maar mij leek hij behalve lang, zwaar en onverzettelijk toch altijd vooral groot in de zin van groots en grootmoedig te zijn. Iemand die niet gewoon zomaar fysiek sterk was maar daarbij ook over een uitzonderlijke geestkracht beschikte en die kwaliteiten moeizaam bevochten leek te hebben. Zeker niet zo gelikt en eloquent als de meeste bestuurders, maar iemand met een heldere en doorwrochte visie en het hart op de juiste plek. Een bijzonder mens van het soort waar we er meer van zouden willen hebben en niet alleen in de wereld van de sport.

Ja, ik sta er zelf ook een beetje van te kijken maar dan blijk ik toch zowaar ook een sportheld te hebben en wat voor een.


Tekening: Kees Wennekendonk

.