In aikido kringen hoor je de laatste jaren nogal eens bezorgde geluiden over een gestage neergang in populariteit. Er is duidelijk sprake van vergrijzing en weinig jeugdige aanwas. Dit beeld is in ieder geval overduidelijk in de Verenigde Staten waar die bezorgde geluiden ook het helderst klinken. Google maar eens op: "the future of aikido". Je komt dan al gauw terecht op interessante discussies als deze: "The Future of Aikido" en bijvoorbeeld "Aikido: Past, Present and Future".
Dat raakt dan aan een aantal interessante vragen die veel beoefenaars zichzelf en elkaar wel eens zullen stellen zoals: wat is dan het authentieke aikido zoals Morihei Ueshiba dat voor ogen gehad zou hebben? Kan het traditionele aikido in stand gehouden en doorgegeven worden of moet het aikido zich verder ontwikkelen? Zo, ja welke kant uit en welke aanpassingen vraagt dat dan? In hoeverre is de verwevenheid met de Japanse cultuur een basaal of constituerend element in het aikido dan wel een toevallig historisch gegeven en vooral decorum? Moet aikido vooral alles martiaal zijn en blijven of kunnen we het beoefenen met allerlei andere doelen voor ogen?
In een recente blogpost zet Christopher Li desgewenst zijn visie op dergelijke kwesties uiteen. Nu kan ik me persoonlijk heel goed in zijn opvattingen vinden, zeker waar hij stelt dat het er allemaal maar net vanaf hangt wat je wilt bereiken en met welke doelen je aikido beoefent. Alsmede dat de meeste claims die je in dat verband op de gemiddelde aikido mat hoort verkondigen vaak moeilijk te onderbouwen en meestal niet langs een meetlat gelegd kunnen worden. En ook mij komt het voor dat de houding binnen aikido organisaties ten aanzien van hun curriculum en de loyaliteit naar de eigen 'lineage' nogal conservatief, om niet te zeggen strak en dogmatisch, overkomt.
Dat wat niet exact meetbaar is en misschien moeilijk volgens objectieve maatstaven valt te onderbouwen nog altijd als een nastrevenswaardig zowel persoonlijk als gezamenlijk doel voor de beoefening van aikido kan gelden betoogt Franck Noël hier. En dat doel is nu misschien wel urgenter dan ooit!
I said I wouldn’t comment on hatha yoga due to a lack of knowledge and/or familiarity. Out of curiosity, I have taken a few trial lessons because I do wonder what the link is or could be with the things I do. Because, I think, there must be a common origin or a cross-pollination on fundamental points somewhere. Yoga as it is now known in the West comes from the Indian tradition. But certain forms of yoga are also known in China and Japan and they certainly seem to have left their mark on these things that I try to learn and do.
For example, there is the so-called Japanese yoga or also called Shinshin-tōitsu-dō by Tempu Nakamura. The aikido style in which I train can be traced back in a direct line to Koichi Tohei and his influence is still very obvious there. And he gave his aikido style, usually called ki-aikido, the name Shin Shin Toitsu Aikido in imitation of the Shinshin-tōitsu-dō of his teacher and inspirer Nakamura. That name stands for the coordination of body and mind and on the basis of the ideas of this Japanese yoga, Tohei formulated the four principles for the coordination of body and mind, namely:
Keep one point - Maintaining the core
Relax completely - Complete relaxation
Keep weight underside - Have a light feeling (variation)
Extend Ki - Attention is directed outwards
Principles that bring about peace and stability and can be applied everywhere in daily life. One cannot exist without the other and they reinforce and sustain each other.
In a famous interview (part1 and part2), Tohei said that all he learned from Morihei Ueshiba (the founder of aikido) the importance of being relaxed, but from Nakamura that which was the key to getting into that state. So what I am doing on the tatami may still have something to do with yoga, albeit one of a specific kind that is more like a form of dynamic meditation than adopting certain body poses.
Now, this Japanese yoga (as well as aikido) is of fairly recent origin. This is in contrast to Chinese or Daoist yoga. This image from the so-called Mawangdui Silk Texts dates from the second century BC.
But what Chinese or Daoist yoga is or what that looks like is not so easy to figure out. When I search for Yoga in one of the search engines, it yields not only information about yoga, but also a lot of sites and addresses where I could learn yoga, often with images of well-proportioned and flexible women in trendy and fashionable outfits. In short, much in the style of the magazine Happinez; all very nice but not the first source I would like to get my information from. When I search for Chinese or Daoist yoga, it doesn't seem very different, although additional terms like qigong, daoyin, do-in and yin yoga seem to surface all around. Snooping around like this, it seems to me that a lot of hybrid forms have emerged. And when I ask myself how often and since when I hear the term Yin yoga, I would guess it is mainly something from the last decade. Now there is nothing against new forms, they are inevitable, but in that multiplicity and hodgepodge it may become a bit difficult to distinguish some quality.
Chinese and Indian traditions share a common goal: To calm the internal noise of the monkey mind—swinging from tree to tree—and connect with the chi that penetrates and interconnects all and everything.
Longevity Breathing yoga and Hatha yoga can help lead you to experience the final goal of not only quieting the monkey mind, but also experiencing enlightenment.
At the initial levels of practice, Longevity Breathing yoga and Hatha yoga practices differ; at the higher levels, on the path towards enlightenment, the practices converge
The purpose of both Taoist and Hatha yoga breathing exercises is to take you to a place where you can contact the energy of your body and spirit purely with your mind, regardless of the kind of breathing exercise you do. The way they are taught, however, differs in the Chinese and Indian traditions.
Furthermore, I remember that I once heard Bruce say in a video that in hatha yoga one tries to relax in the lenghtening or the stretch, while the Daoists want to bring about the stretch or lenghtening more or less by itself throughrelaxing. This also touches on the distinction between the fire and water methods, which is essential to the Energy Arts program as thaught by Frantzis.
From the above quotes, we may conclude that at its core it is about something else or something more than cultivating flexibility, fitness, strength or stamina. That more must then be sought in the connection or unity of body and mind.
Yoga is the Sanskrit word for "yoke" or unity or connection, and in the various treatises on yoga the unification or balancing of the physical, the mental and the spiritual in man is usually mentioned as the ultimate goal.
Also in my aikido training I am regularly reminded that I should try to achieve that unity of body and mind. (see Tohei’s principles above)
But wait a minute ....... Would that imply I have been trying, without even being aware of it, to practice yoga for so many years now?
Over hatha yoga zou ik me wegens een gebrek aan kennis en/of bekendheid dus niet uitlaten. Ik heb uit nieuwsgierigheid overigens wel eens een paar proeflessen gevolgd omdat ik me toch afvraag wat de link is of kan zijn met de dingen die ik doe. Want ergens zou er, meen ik, toch een gezamenlijke oorsprong dan wel een kruisbestuiving op fundamentele punten moeten zijn te vinden. Yoga zoals dat nu in het Westen bekend is komt uit de Indiase traditie. Maar bepaalde vormen van yoga zijn ook in China en Japan bekend en die laten ontegenzeggelijk hun sporen na in hetgeen ik probeer te doen of te leren.
Zo is daar bijvoorbeeld de zogeheten Japanse yoga of ook wel Shinshin-tōitsu-dō van Tempu Nakamura. De aikido stijl waarin ik train is in een directe lijn terug te leiden tot Koichi Tohei en zijn invloed is daar ook overduidelijk. En zijn aikido stijl, doorgaans ki-aikido genoemd, gaf hij de naam Shin Shin Toitsu Aikido in navolging van het Shinshin-tōitsu-dō van zijn leraar en inspirator Nakamura. Die naam staat voor de coördinatie van lichaam en geest en op grond van het gedachtegoed van deze Japanse yoga formuleerde Tohei de vier principes voor de coördinatie van lichaam en geest, te weten:
Handhaving van de kern - Keep one point Volledige ontspanning - Relax completely Gewicht aan de onderkant - Keep weight underside / Have a light feeling (variation) Aandacht is naar buiten gericht - Extend Ki
Principes die rust en stabiliteit teweegbrengen en overal in het dagelijks leven toegepast kunnen worden. Ze een kan niet zonder de ander en ze versterken elkaar en houden elkaar in stand.
In een fameus interview (deel1 en deel2) zei Tohei dat hij van Morihei Ueshiba (de stichter van het aikido) het belang van ontspannen zijn leerde maar van Nakamura wat de sleutel was om in die staat te komen. Zo heeft hetgeen ik doe misschien toch nog iets met yoga van doen, zij het een van een specifieke soort die meer weg heeft van een vorm van dynamische meditatie dan van het aannemen van bepaalde lichaamsposes.
Nu is deze Japanse yoga (evenals het aikido) van vrij recente oorsprong. Dit in tegenstelling tot de Chinese of Daoïstische yoga. Deze afbeelding uit de zogeheten Mawangdui Silk Texts dateert uit de tweede eeuw voor Christus.
Maar wat dan Chinese of Daoïstische yoga is of hoe dat er uit ziet is nog niet zo makkelijk te achterhalen. Wanneer ik op Yoga zoek in een van de zoekmachines levert dat behalve informatie over yoga vooral erg veel sites en adressen waar ik yoga zou kunnen leren op, veelal voorzien van afbeeldingen van goed geproportioneerde en lenige vrouwen in trendy en modieuze outfit. Kortom veel in de stijl van het magazine Happinez; leuk maar toch niet de eerste bron waar ik mijn informatie vandaan zou willen halen. Wanneer ik op Chinese of Daoïstische yoga zoek lijkt dat niet erg veel anders zij het dat dan termen als qigong, daoyin, do-in en yin yoga de overhand lijken te krijgen. Zo rondneuzend komt het me voor dat er vooral veel hybride vormen zijn ontstaan. En als ik me dan eens afvraag hoe vaak en sinds wanneer ik de term Yin-yoga voorbij hoor komen denk ik dat dat vooral iets van het laatste decennium is. Nu is er niets tegen nieuwe vormen, die zijn onvermijdelijk, maar in die veelheid en die mengelmoes wordt het misschien toch wat moeilijk om kwaliteit te onderscheiden.
Chinese and Indian traditions share a common goal: To calm the internal noise of the monkey mind—swinging from tree to tree—and connect with the chi that penetrates and interconnects all and everything.
Longevity Breathing yoga and Hatha yoga can help lead you to experience the final goal of not only quieting the monkey mind, but also experiencing enlightenment.
At the initial levels of practice, Longevity Breathing yoga and Hatha yoga practices differ; at the higher levels, on the path towards enlightenment, the practices converge
The purpose of both Taoist and Hatha yoga breathing exercises is to take you to a place where you can contact the energy of your body and spirit purely with your mind, regardless of the kind of breathing exercise you do. The way they are taught, however, differs in the Chinese and Indian traditions.
Verder herinner ik me dat ik Bruce ooit in een video hoorde zeggen dat men in hatha yoga probeert te ontspannen in de verlenging of de stretch terwijl de daoïsten de stretch of verlenging min of meer automatisch teweeg willen brengen door te ontspannen. Dat raakt dan tevens aan het voor Frantzis essentiele onderscheid tussen de vuur- en de water-methode.
Uit bovenvermelde citaten mogen we opmaken dat het in de kern om iets anders of iets meer gaat dan het cultiveren van lenigheid, fitness, kracht of conditie. Dat meer moet dan gezocht worden in de verbinding tussen of de eenheid van lichaam en geest. Yoga is het Sanskriet woord voor "juk" of eenheid of verbinding en in de diverse verhandelingen over yoga wordt ook meestal het tot eenheid of in balans brengen van het lichamelijke, het mentale en het spirituele in de mens als ultiem doel genoemd. Ook in mijn aikido-training wordt ik er met regelmaat op gewezen dat ik die eenheid van lichaam en geest moet trachten te bewerkstelligen. (zie de principes van Tohei hierboven)
Maar wacht eens even …… zou ik dan al die jaren geprobeerd hebben, zonder me daar bewust van te zijn, om yoga te beoefenen?
Hoe stuit een mens op een onderwerp als dit en waarom zou het iemand überhaupt boeien? Wel je hoort of je leest zo eens wat en zoals ik eerder vertelde was ik op een maandagavond in 1981 zomaar lid van een dojo en begon ik aan een aikido-training. Daar kwam met regelmaat het begrip "ki" ter sprake niet alleen omdat het nu eenmaal de middelste lettergreep van de naam aikido is maar omdat het een belangrijk en centraal begrip in de filosofie van het aikido is. Energie of een alles doordringende levensenergie zou de globale uitleg en de meest passende vertaling hiervan zijn. Dat was natuurlijk allemaal mooi en aardig maar vooralsnog was het in wezen natuurlijk niet meer dan een idee in mijn hoofd en dan vooral een wel erg magisch aandoend idee.
In het wereldbeeld waarbinnen het aikido kon ontstaan wordt "ki" gezien als de life-giving force of de basale trilling die ten grondslag ligt aan het leven. Het is net als licht of geluid een vibratie en een die heel fundamenteel is voor het leven en alle leven doordrenkt. Iets in dergelijke bewoordingen en van vergelijkbare strekking valt ook in de vele boeken over aikido en aanverwante perspectieven te lezen. Voor de meeste van ons toch nog steeds een erg vaag idee, zou ik zo denken. Nu is ook niet elke aikidoka in dezelfde mate bezig met of zelfs maar overtuigd van het bestaan van "ki". Iemand als Christian Tissier zul je er zelden over horen en iemand als Nick Lowry meent dat de effecten die aan ki toegeschreven worden zich eenvoudig wetenschappelijk laten verklaren als natuurkundige en biologische verschijnselen.
Koichi Tohei, de ooit gedoodverfde opvolger van de stichter van het aikido, maakte er echter een centraal thema van in zijn benadering. Tohei's stijl van aikido staat dan ook wel bekend als Ki-aikido. Daarnaast richtte hij de Ki-society op speciaal met het doel om mensen te leren hoe middels oefeningen ki te cultiveren. In Tohei's boek Book of Ki: Co-ordinating Mind and Body in Daily Life heeft hij het op bladzij 34-36 over positieve geestkracht. Je geest positief aanwenden is voor hem hetzelfde als het uitsturen van ki. Drie foto's illustreren een test waarbij de proefpersoon bij hoofd/schouders en hielen van de grond wordt getild. Op de eerste foto zie je de proefpersoon een beetje levenloos doorzakken. Op de volgende foto zie hoe de persoon door zich van top tot teen als een massief en onbuigzaam geheel voor te stellen, ofwel het lichaam met ki te vullen, zich zonder door te buigen mooi en recht als een plank laat optillen. Op de derde foto is hij als een plank tussen en op twee stoelen gelegd zitten er drie personen met hun volle gewicht leunend op zijn romp en benen.
Dit zal menigeen wellicht als moeilijk voorstelbaar voorkomen maar het toeval wil dat ik ruim 40 jaar geleden hier een overtuigende demonstratie van mocht bijwonen. De drie, hier genoemde , bruine banden speelden en experimenteerden met dit verschijnsel en met succes. Met name Frans lukte het erg goed en hij kon in ontspannen toestand ook nog het nodige gewicht dragen zij het geen drie personen. Ik kon die truc overigens zelf niet herhalen en dat lukt mij nog steeds niet. Hoe dan ook intrigeerde het mij en maakte de nodige indruk. Inmiddels begrijp ik dat dit net zoiets is als de onbuigzame arm waar in aikido veel over hoort. Bij dit alles zou ki of chi, of hoe je het ook noemen wilt, dus een sleutelrol spelen. Wat is dat dan die ki?
Nu kan iedereen je van alles en nog wat vertellen over wat en hoe je iets moet doen maar als je daar niet iets herkenbaars en/of reproduceerbaars bij voelt en je ziet geen resultaat van hetgeen je probeert te doen, dan schiet je daar natuurlijk niets mee op. Dus luidt de vraag of je ook iets van die energie kunt voelen? Nu begint het om een aantal redenen vrij ingewikkeld te worden maar je kunt er inderdaad wel iets van voelen. Naar ik heb horen vertellen is het onder Aziatische kinderen geen ongebruikelijk spelletje om de handen gespiegeld tegenover elkaar te houden om daar tussen iets te voelen. De handen en met name de plek die de Chinezen lao-gong noemen zijn bij uitstek geschikt om chi te (leren) voelen. Beoefenaars van Qigong zullen dit verschijnsel wel kennen van het spelen met de bal. Nu is het één ding om middels een tintelend gevoel iets van die energie gewaar te worden maar om die energie vervolgens nuttig of ten goede aan te kunnen wenden is toch nog iets heel anders en vraagt wel iets meer.
Wat betreft dat aanwenden van qi leerde ik van Bruce Frantzis dat je het globaal gesproken kunt gebruiken om te vechten, om te helen of om te mediteren. Drie vormen of toepassingen die steeds een stapje verder gaan. (zie hier een interview met hem)
Wanneer je die energie, of de werking of doorstroming ervan, daadwerkelijk kunt voelen dan zou je wellicht kunnen denken dus des te meer ik voel des te beter. Maar hier schuilt een addertje onder het gras. Want als wij iets in het lichaam voelen betreft dat niet zelden opwinding en/of spierspanning. En nu is het zo dat het aanspannen van de spieren juist de doorstroming verhindert van die energie waar we het hier over hebben. Daarom hoor je in de internal martial arts voortdurend dat je moet 'ontspannen'. In the Chinese tradities heet het dat je 'song' of 'sung' moet zijn om de 'qi' te laten stromen.
Wanneer we het over 'qi' of 'chi' hebben, moet toch ook de beoefening van qigong of chi kung vermeld worden. Zoals in de naam vervat richt deze discipline zich op specifiek op het cultiveren van chi. Er lijkt een groeiende belangstelling te zijn voor de beoefening van qigong. Er bestaan heel veel vormen van qigong (zelfs een waarbij je alleen maar staat) die ook om veel verschillende redenen worden beoefend zoals uit onderstaand citaat mag blijken:
Today, millions of people worldwide practice qigong. Similar to its historical origin, those interested in qigong come from diverse backgrounds and practice it for diverse reasons, including for exercise, recreation, preventative medicine, self-healing, self-cultivation, meditation, and martial arts training. This was highlighted in the 1998 documentary titled, "Qigong - Ancient Chinese Healing for the 21st Century" by Francesco Garri Garripoli which aired on PBS-TV seen by over 88 million Nielsen-certified viewers.
De naam qigong is overigens pas sinds halverwege de vorige eeuw in zwang. Daarvoor sprak men over neigong dat zoiets betekent als intern werk. Een bijzondere qi- en neigong die mijn speciale interesse heeft is Yan Shou Gong.
In het scala van disciplines of oefenvormen waarin het samenvloeien of samenwerken van lichaam en geest centraal staan is Yoga veruit de bekendste en de meest beoefende. Vanuit de Indiase traditie kennen we ook het begrip prana als het schijnbare equivalent van chi of ki. Nu meen ik mensen die yoga beoefenen toch zelden te horen over het cultiveren van prana. Maar ik te weinig van deze (hatha)yoga om daar iets innigs over te kunnen zeggen en daar zal ik dus ook niet aan wagen.
How does one ever stumble upon a subject like this and why should it be of any interest? Well, sometimes you just hear or you read about something or other and as I told you before, on a Monday evening in 1981 I all of a sudden became a member of a dojo and I started an aikido training. The term "ki" was regularly discussed, not only because it is the middle syllable of the name aikido, but because it is an important and central concept in the philosophy of aikido. Energy or an all-pervading life energy would be the general explanation and the most appropriate translation of this term. Now it was all nice and well to hear about this force, but for the time being it was essentially no more than an idea in my head and especially a very magical idea.
In the worldview in which aikido could originate, "ki" is seen as the life-giving force or the basic vibration that underlies life. It is a vibration just like light or sound and one that is very fundamental to life and permeates all life. Some similar explanation can befound in the many books on aikido and related arts and perspectives. For most of us, this will still be a rather vague idea, I would think.
Now, not every aikidoka is equally concerned with or even convinced of the existence of "ki". You will rarely hear Christian Tissier, for instance, talk about it and Nick Lowry believes that the effects attributed to ki can easily be explained scientifically as physical and biological phenomena.
However, Koichi Tohei, the once designate successor of the founder of aikido, made it a central theme of his teachings. Tohei's style of aikido is known as Ki-aikido. In addition, he founded the Ki-society specifically with the aim of teaching people how to cultivate ki through exercises. In Tohei's book Book of Ki: Co-ordinating Mind and Body in Daily Life, he talks about positive mind power on pages 34-36. To him, using your mind in a positive way is the same as extending ki. Three photographs illustrate a test in which the subject is lifted off the ground by the head/shoulders and heels. In the first picture you can see the test subject sagging a bit lifelessly. In the following photo you can see how the person can be lifted nicely and straight like a plank by imagining himself from head to toe as a solid and inflexible whole, or by filling the body with ki, without bending. In the third photo he is placed like a plank between and on two chairs there are three people with their full weight leaning on his torso and legs.
This may seem difficult to imagine to many, but it just so happened that over 40 years ago I attended a convincing demonstration of this. The three brown belts mentioned here played and experimented with this phenomenon and with success. Frans in particular did very well and he was also able to carry some weight in that relaxed state, although not three people. By the way, I couldn't repeat that trick myself and I still can't. Anyway, it intrigued me and made quite an impression. Now I understand that this is just like the unbendable arm that you may hear about in aikido. In all of this, ki or chi, or whatever you like to call it, seems play a key role. Then what is this ki?
Now anyone can tell you a whole lot of stories about what and how to do it, but if you don't feel something distinguishable, recognizable and/or reproducible when doing so and you don't see the result of what you're trying to do, then of course it is not going to get you anywhere. So the question arises, can you feel any of that energy? Here it's starting to get quite complicated for a number of reasons, but you can feel some of it. From what I have been told, it is not an unusual game among Asian children to keep their hands facing and mirroring one another in order to feel something between them. The hands and especially the place that the Chinese call lao-gong are ideally suited to (learn to) feel chi. Qigong practitioners will be familiar with this phenomenon through playing with the ball. Now it is one thing to become aware of energy through a tingling feeling, but to be able to put that energy to good use is something completely different and requires something more.
As far as the use of qi is concerned, I learned from Bruce Frantzis that you can use it to fight, to heal or to meditate. Three forms or applications that each goes one step further. (here you can see an interview with him)
When you can actually feel that energy, or the effects or flow of it, you might be tempted to think, so the more I feel the better. But there's a catch here. Because when we feel something in the body, it often concerns excitement and/or muscle tension. And it just so happens to be the case that the tightening of the muscles prevents the flow of that energy that we are talking about here. That's why you constantly hear in internal martial arts that you have to 'relax'. In the Chinese traditions, it is said that you have to be 'song' or 'sung' in order for the 'qi' to flow.
When talking about 'qi' or 'chi', the practice of qigong or chi kung should, of course, be mentioned. As the name suggests, this discipline focuses specifically on the cultivation of chi. There seems to be a growing interest in the practice of qigong. There are many forms of qigong (even one that entails just standing) that are also practiced for many different reasons, as can be clear from the quote below:
Today, millions of people worldwide practice qigong. Similar to its historical origin, those interested in qigong come from diverse backgrounds and practice it for diverse reasons, including for exercise, recreation, preventative medicine, self-healing, self-cultivation, meditation, and martial arts training. This was highlighted in the 1998 documentary titled, "Qigong - Ancient Chinese Healing for the 21st Century" by Francesco Garri Garripoli which aired on PBS-TV seen by over 88 million Nielsen-certified viewers.
The name qigong has only been in vogue since the middle of the last century. Before that time, the equivalent term was usually neigong which means something like internal work. Personally I am very interested in a special and powerful qi- and neigong called Yan Shou Gong.
In the range of disciplines or forms of exercise in which the merging or cooperation of body and mind take central stage, Yoga is by far the best known and the most practiced. From the Indian tradition, we are also familiar with the concept of prana as the apparent equivalent of chi or ki. Now, I don't think I hear people who practice yoga often talk about cultivating prana. But I am by far not familiar enough with this (hatha)yoga to say anything sensible about it and so I will not attempt to do so.
Om het CV van mijn bemoeienis met die martial arts dan maar even helemaal volledig te maken: ik volg sinds enige tijd ook David Valadez van Senshin Center online omdat hij, naar mijn smaak, een bijzonder interessante kijk op aikido en martial arts heeft en ook veel daarvan kan uitleggen en laten zien. Te volgen via Patreon, Youtube of op Facebook.
Ik had deze blogjes ook onder de titel: My martial arts journey kunnen posten maar dat zou inmiddels wat als na-aperij over kunnen komen en het zou ook de lading niet echt dekken.
In het vorige blogje maakte ik al gewag van het onderscheid tussen de (meer) interne en de (meer) externe kunsten, ook wel aangeduid als zachte en harde stijlen binnen de krijgskunsten. Ik veronderstel dat het inmiddels ook wel duidelijk zal zijn dat het juist die interne kant is die mij boeide. Anders zou mijn bemoeienis met iets als krijgs- of vechtkunst en de tijd en moeite die ik, als in principe niet geïnteresseerd in vechten, daaraan heb besteed toch wat moeilijk te begrijpen zijn. En mijn eerste kennismaking ruim veertig jaar geleden was dan ook, niet geheel toevallig, met een kunst die wel The Art of Peace werd genoemd of de kunst van het niet-vechten.
Je kunt op de aikido mat dan ook menig beoefenaar tegenkomen wiens motivatie om deze kunst te gaan beoefenen van ideële aard was. En dan ligt het monster van de dogmatiek al gauw om de hoek. De bezwaren van Rokas (zie vorig blogje) zijn niet geheel uit de lucht gegrepen; want wat is er nu sterker: het leven of de leer? Er zijn ook nogal wat lieden (zeker ook onder enthousiaste beoefenaars van aikido of tai chi) die geen gelegenheid onbenut laten om pais en vree te prediken terwijl ze constant de strijd lijken willen aan te gaan met alles en iedereen en bovendien nog eens met zichzelf.
Hoe dan ook vermaakte ik mij die eerste drie jaar uitstekend wekelijks rollebollend over de mat terwijl men mij wat kneepjes van een vechtkunst trachtte bij te brengen. Ook wat dan de filosofie van aikido heet intrigeerde mij dermate dat het mij altijd op een bepaalde manier bezig is blijven houden. Hetgeen resulteerde in een hernieuwde kennismaking zo'n vijf jaar voor mijn pensionering tot nu. Mijn blik op de materie is inmiddels echter wat verbreed. Ik beschik over wat meer kennis en achtergrondinformatie aangaande Oosterse wijsheidstradities als Boeddhisme en Taoisme mijn interesse omvat inmiddels ook de martial arts van Chinese origine. Mogelijk zelfs meer nog dan die Japans heten te zijn. Ik volg tegenwoordig zelfs kung fu lessen. Kungfu of gongfu betekent overigens zoiets als moeilijk of kunstig werk dat je niet zomaar onder de knie krijgt en nogal wat training vergt. Dus niet noodzakelijkerwijs een gevechtskunst, al is het in die betekenis wel bekend geworden in het Westen. Dat mede door ene Bruce Lee, de man van: be like water, my friend.
Ik neem aan dat inmiddels duidelijk is dat ik me niet met deze dingen bezighoud om te leren of beter te kunnen vechten maar eerder om al dat vechten waar mogelijk achter me te laten. Dus als antwoord op dat vraagteken achter de titel boven deze blogjes verwijder ik zowel het vraagteken als de titel maar helemaal en zal ik het dus niet maar meer hebben over mezelf als krijgskunstenaar of als krijger of als warrior of aanverwante termen want dat ben ik helemaal niet. Maar ik wil het te zijner tijd nog wel eens hebben over die interne kracht (internal power), waar ik in het vorige blog naar verwees, en de link daarmee naar de diverse krijgskunsten omdat dat iets is dat mij mateloos pleegt te boeien.
To complete the CV of my involvement with martial arts: I have been following David Valadez of Senshin Center online for some time now because, to my taste, he has a very interesting view on aikido and martial arts and can also explain and show a lot of these things. He can be found on Patreon, YouTube and Facebook.
I could of course have named these blogs: My martial arts journey but I figured that would make me look too much like a copycat and besides it wouldn't really capture my actual quest.
In the previous blog I already touched on the distinction between the (more) internal and the (more) external arts, also referred to as soft and hard styles within the martial arts. I suppose you may have guessed by now that it is precisely the internal side of the coin that fascinated me. Otherwise, my involvement in something like martial arts and the time and effort that I, as one not being interested in fighting to begin with, have invested in it would be somewhat difficult to understand. My first acquaintance more than forty years ago was, not entirely coincidentally, with an art that happened to be also called The Art of Peace or the art of non-fighting. https://dimasplace.wordpress.com/2012/04/05/tussen-5-morihei-ueshiba/
So you may come accross many practitioners on the aikido mat whose prime motivation to practice this art was of an idealistic nature. And then the monster of dogmatics is easily lingering just around the corner. The objections of Rokas (see previous blog) are not entirely out of the blue; For which is stronger: life or doctrine? There are also quite a few people (especially among enthusiastic practitioners of aikido or tai chi) who will never miss an opportunity to preach peace and quiet while they seem to constantly want to fight everything and everyone and moreover themselves.
In any case, I had a great time rolling around on the mat every week during those first three years while they tried to teach me some tricks of a martial nature. Also what is called the philosophy of aikido intrigued me enough to always have kept me busy in one way or another. Which resulted in a renewed acquaintance with aikido some five years before my retirement until now. However, my view of the matter has now broadened somewhat. I have some more knowledge and background information about Eastern wisdom traditions such as Buddhism and Taoism, my interest now also includes martial arts of Chinese origin. Possibly even more than those that are supposed to be Japanese. I'm even taking kung fu classes these days. Kung fu or gongfu means something like difficult or artful work that you just do not easily master and requires quite a bit of training and effort. So not necessarily a martial art, although it has become known in that sense in the West. That's partly because of a certain Bruce Lee, the man of: be like water, my friend.
I assume that it is now clear that I am not involved in these things to learn or to be able to fight better, but rather to leave all that fighting behind me whenever possible. So to shed a light on that question mark in the title of these blogs, I'm going to remove both the question mark and the title completely and I won't talk about myself anymore as a martial artist or as a warrior of some sort nor use any related terms because that's not me at all. But still in due time, I would like to talk some more about that so called internal power, which I referred to in the previous blog, and how it links to the various martial arts because that is something that happens to fascinate me immensely.
Het vorige blogje eindigde ik met de vraag of ik mezelf als krijgskunstenaar zie. De misschien wat minder gangbare term krijgskunstenaar mag je hier ook vervangen door expert in vecht-technieken of gepokt en gemazeld in de een of andere vechtsport. Toen ik 44 jaar geleden met aikido begon was dat ook niet om te leren vechten of omdat ik een sterke behoefte voelde om mezelf fysiek te kunnen verdedigen maar meer om op een bepaalde manier iets met en aan beweging te doen. En tai chi en aikido trokken daarbij mijn aandacht door wat daar over verteld of geschreven werd er een toch ietwat mysterieuze waas om heen hing van Oosterse filosofie met kreten als zachtheid, natuurlijk bewegen, innerlijke kracht, levensenergie en niet agressief het conflict opzoeken maar met vredelievendheid de lont eruit halen en zo meer. In ieder geval genoeg om de nieuwsgierigheid te prikkelen en dat wel eens te willen leren en/of ervaren.
Het soort quasi mystieke of magische ervaringen dat je je daarbij voor zou kunnen stellen komen je, of mij althans, overigens niet zomaar aanwaaien. Aikidotraining verloopt grotendeels volgens het stramien van iemand die aanvalt en iemand die in reactie daarop een techniek uitvoert. In feite dus het stramien van een schijngevecht waarbij de een specifieke aanvalsvorm uitvoert waar de ander dan met een bepaalde techniek dient te reageren. Dat oefen je dan een aantal keren waarna de rollen omgedraaid worden enzovoorts. Het wordt dan min of meer een soort van choreografie waarbinnen je bepaalde bewegingen kunt trainen, met jou eigen (primaire) reacties geconfronteerd wordt en die zo mogelijk om zou kunnen buigen en bij zou kunnen slijpen. Mijn ervaring is dat je aldus binnen een veilige situatie aardig wat kunt oefenen en leren plus nog wat zelfkennis op kunt doen.
Dat choreografische aspect van zo ongeveer weten welke actie(s) je kunt verwachten van de ander heeft echter ook zijn nadelen. Het kan je een vals gevoel van controle of veiligheid geven dat in een echt gevecht op straat misplaatst zou zijn en direct afgestraft zou worden. Ene Rokas Leonavičius legde enige jaren geleden zijn vinger op deze zere plek. De vele reacties uit aikido kringen van misprijzen en dedain doen vermoeden dat hij hiermee een wel heel gevoelige plek aanraakte en blijkbaar een knuppel in het hoenderhok gegooid had. Zijn kritiek betrof vooral het valse gevoel van veiligheid als een vorm van misleiding waardoor ineffectiviteit in echte gevechtssituaties door gebrek aan pressure-testing en reality check middels competetie plus daarbij het sektarische karakter van veel aikido groepen. Rokas reist nu op zijn Youtube kanaal zo’n beetje de hele martial arts wereld door en lijkt tot een soort rating instantie aangaande de effectiviteit van de diverse krijgskunsten geworden.
Waar Rokas in ieder geval de aandacht op wist te vestigen is op het onderscheid tussen het oefenen van martiale (of martiaal lijkende) bewegingen ten behoeve van zelfonderzoek en persoonlijke ontwikkeling en het oefenen om jezelf zo effectief mogelijk te kunnen verdedigen in onverwachte situaties en het oefenen voor daadwerkelijke gevechten en het zo effectief en snel mogelijk uitschakelen van de tegenstander. Een onderscheid dat essentieel is. En een onderscheid dat in de zachtere kunsten zoals bijvoorbeeld aikido nog al eens vergeten of weggemoffeld wordt. Het maakt veel uit wat je zoekt in je beoefening voor hoe je dat het beste aan zou kunnen pakken en wat voor jou persoonlijk de beste weg is. En terwijl je het zelf moet doen, ben en blijf je toch ook veelal afhankelijk van anderen die zich verder bekwaamd hebben in wat dan ook dan jijzelf.
Dan is er nog een ander onderscheid dat van oudsher al binnen de traditionele en gevestigde krijgskunsten werd gemaakt en dat is van de (meer) interne en de (meer) externe kunsten. Dat is geen zwart/wit indeling (althans hooguit als ideaal maar niet in de praktijk) maar meer iets dat zich op een glijdende schaal beweegt in de zin dat veel technieken zowel extern ofwel vooral mechanisch en met spierkracht uitgevoerd kunnen worden alsook intern ofwel met vooral intentie en een daaruit volgende interne coördinatie van het eigen lichaam. Voor de ongeoefende leek zal dat onderscheid aan de buitenkant niet altijd zomaar helder of zichtbaar zijn. Voor mij persoonlijk weegt juist dit onderscheid erg zwaar omdat het mij op het spoor zet van datgene waar ik naar op zoek ben.
Binnen die zogeheten interne kunsten gaat het dus uiteindelijk niet zozeer om vechten en winnen maar meer om het ontwikkelen van een innerlijke staat van zijn. Men spreekt dan over intentie, gronden, balans, interne kracht en dergelijke. Een begrip dat in veel van deze kunsten centraal staat en velen ook hun naam deels aan te danken hebben is een bepaalde soort (levens)energie die in de Indiase traditie bekend staat als Prana, in China als Chi, in Japan als Ki, in het oude Griekenland als Pneuma en in het Hebreeuws als Ruach. De Indianen zullen het, neem ik aan, de Grote Geest noemen en in het Christendom zal het wel als de Heilige Geest aangeduid worden. Zo zie je maar dat het van de Dojo naar de Kerk helemaal niet zo grote stap hoeft te zijn. Het ene moment praat je over strijd en het volgende moment over spiritualiteit. Hallelujah!
I ended the previous blog with the question whether I consider myself to be martial artist. The perhaps less common term martial artist may also be substistuted here by expert in fighting techniques or tried and tested in some martial art. When I started aikido 44 years ago, it was not to learn how to fight or because I felt a strong need to be able to defend myself physically, but more to do some sort of movement art. And tai chi and aikido had caught my attention because of what I had heard or read about them; there was a somewhat mysterious haze of Eastern philosophy around it dressed up with terms such as softness, natural movement, inner strength, life energy and not aggressively seeking out the conflict but taking out the fuse with peacefulness and so on. In any case, enough to stimulate my curiosity and to want to learn and/or experience that.
The kind of quasi-mystical or magical experiences that one might imagine in that regard do not flow your way just like that, or at least it didn’t to me. Aikido training largely follows the pattern of someone attacking and someone performing a technique in response. In fact, the pattern of a mock fight in which one person performs a specific form of attack where the other has to respond with a certain technique. You practice that a number of times, after which the roles are reversed and so on. It then becomes more or less a kind of choreography in which you can train certain movements, be confronted with your own (primary) reactions and if possible be able to bend and sharpen them. My experience is that you can practice and learn quite a bit within a safe situation plus gain some self-knowledge.
However, that choreographic aspect of more or less knowing what action(s) you can expect from the other person also has its drawbacks. It can give you a false sense of control or security that would be out of place in a real fight on the street and you would be punished for it immediately. A guy called Rokas Leonavičius put his finger on this sore spot a few years ago. The many reactions of contempt and disdain towards Rokas from the aikido community at large suggest that he touched a very sensitive spot and he apparently threw a cat among the pigeons. His criticism mainly concerned the false sense of security as a form of deception that caused ineffectiveness in real combat situations due to lack of pressure-testing and reality checking through competition plus the sectarian character of many aikido groups. Rokas on his Youtube channel now journeys pretty much through the entire martial arts world and seems to have become a kind of rating body regarding the effectiveness of the various martial arts.
In any case, Rokas managed to draw attention to the distinctions between practicing martial (or somewhat martial-like) movements for the purpose of self-examination and personal development and practicing to be able to defend yourself as effectively as possible in unexpected situations and practicing for actual fights and eliminating the opponent as effectively and quickly as possible. Distinctions that are essential. And distinctions that are often forgotten or swept under the carpet by the softer arts such as aikido. It matters a lot what you are looking for in your practice, for how you could best go about it and what is the best way for you personally. And while of course you have to practice things yourself, you are and will for a considerable part remain dependent on others who have become more proficient in whatever than yourself; your teachers.
Then there is another distinction that has traditionally been made within the traditional and established martial arts, and that is of the (more) internal and the (more) external arts. This is not a black-and-white classification (maybe so as an ideal but not in the real world) but rather something that moves on a sliding scale in the sense that many techniques can be performed both externally or mainly mechanically and with muscle power, as well as internally or with intention and a consequent internal coordination of one's own body. To the untrained layman, that distinction will not always be clear or visible on the outside. For me personally, this distinction is very important because it puts me on the track of what I am looking for.
In these so-called internal arts, it is not so much about fighting and winning, but more about developing an inner state of being. One speaks of intention, grounding or rooting, balance, internal strength and things like that. A concept that is central to many of these arts, and many of them owe their name to in part, is a certain kind of (life) energy known in the Indian tradition as Prana, in China as Chi, in Japan as Ki, in ancient Greece as Pneuma and in Hebrew as Ruach. The Indians, I suppose, will call it the Great Spirit, and in Christianity it will be called the Holy Ghost. So you see that it doesn't take a giant step to get from the Dojo to the Church. One minute you're talking about conflict and strife and the next you're talking about spirituality. Hallelujah!
Zo’n 27 jaar nadat ik voor de laatste keer van de mat stapte bij Dun Hong en mijn korte aikido carrière zo plots ten einde kwam, begon het toch weer te kriebelen. Ik had al lange tijd het idee dat ik toch weer iets als aikido wilde gaan doen en ik 60 geworden was dacht ik dan ik dat nu doen want als ik wacht tot m’n 75ste wordt het met dat rollen over die mat waarschijnlijk niks meer. Dus begon ik 5 jaar voor mijn pensioen weer met aikido en wel in Hoorn bij Heike Funk, leerling van Wilko Vriesman in de lijn Tissier.
Ik heb altijd wel een zekere fascinatie gekoesterd voor de spirituele kant van religie(s) en begon mij nu ook wat meer te verdiepen in en te lezen over met name de Oosterse Wijsheid tradities van het Boeddhisme en het Taoïsme. Daarmee (of daardoor?) kwamen ook de Chinese traditie en de Chinese krijgskunsten meer in beeld voor mij.
Inmiddels nam het internet een vlucht als open informatiebron met blogs, e-books, online cursussen en zo meer. Vervolgens kwam de smartphone ten tonele en werden de zogeheten social media gelanceerd.
Zo vulde ik m’n ouwe dag en werd wat uit de Chinese koker kwam geleidelijk aan een belangrijker bron van kennis en inspiratie voor mij dan wat er uit de Japanse koker kwam. Hoewel het door elkaar liep werden de principes en de achtergronden daarvan mij toch meer duidelijk via de Chinese kant terwijl de aikidotraining toch meer op specifieke aspecten van de technieken gericht leek te zijn.
In mijn woonplaats ging ik qigong/tai chi lessen volgen bij Rina Kappelhof tot aan de tijd dat corona toesloeg en later bij Natalie Bosscher.
Miles Kessler een aikido- en meditatieleraar uit Tel Aviv had ook het internet ontdekt met zijn Integral Dojo en organiseerde in 2017 een zogeheten tele-summit onder de naam Aikido at the Leading Edge. Daardoor kwam ik, terwijl ik in Frankrijk vertoefde voor een seminar met Hiroshi Ikeda, in contact met Martijn van Hemmen en vervolgde ik mijn aikidobeoefening vanaf voorjaar/zomer 2018 bij Yuishinkai aikido in Alkmaar. Dat doe ik tot vandaag de dag. Veel van die trainingsessieszijn overigens te volgen op Youtube.
Om mijn martiale CV maar even vol te maken: binnen de aikido vereniging waar ik momenteel train volgde ik seminars van Martijn van Hemmen en van John Peter Kelly. Daarbuiten bezocht ik ook seminars/workshops van Hiroshi Ikeda, Corky Quakenbush, Dirk Müller, Dan Harden en Stephane Bendetti.
Sinds ik mijn aandacht ook richtte op wat er op dat gebied zoal uit China kwam bezocht ik ook een workshop met Adam Mizner en had ik mij in maart 2020 aangemeld voor een seminar met Howard Wang in Volendam. https://prana-dynamics.com/about-huai-hsiang-wang/ Toen waaide er zomaar een virusje door de wereld, https://nl.wikipedia.org/wiki/Coronapandemie werden er corona maatregelen afgekondigd en kon Howard ternauwernood via London nog naar huis in Taiwan komen. Seminar afgeblazen. Wat Huai Hsiang (Howard) Wang doet heet Prana Dynamics. https://prana-dynamics.com/ Daarna volgde ik Howard online bezocht ik tweemaal de groep van Bram en Kris in Antwerpen, de tweede maal onder leiding van Howard zelf.
Toen dat vermaledijde virusje, of eigenlijk de reacties daarop, vele bijeenkomsten onmogelijk maakten en zo vele wegen afsloot opende dat ook weer nieuwe mogelijkheden van ontmoeten en samendoen namelijk online; en Zoom werd groot en een huishoudartikel. Zo kwam ik dus in contact met Howard Wang en later ook met Paul Linden. Paul Linden is een Amerikaanse aikidoleraar, lichaamswerker en inspirator van de Embodiment-beweging van Mark Walsh. Over het werk van Paul Linden zal ik op een later moment ongetwijfeld nog wel het een en ander te melden hebben om reden dat ik zijn boek “It’s all the same – except for the differences” heb vertaald.
Zo snuffel ik dan voor en tijdens de corona-tijd online zo’n beetje de hele wereld af op zoek naar informatie en/of mensen die mij kunnen helpen bij dan wel iets te bieden hebben in mijn zoektocht naar …, ja naar wat …? Via, als ik mij niet vergis, video’s van de Martial Man kom ik dan op het spoor van Lyndon Oudsten die zowaar bijna bij mij om de hoek Kung Fu lessen geeft. Dat was net zo als mijn eerdere kennismaking met aikido in 1981 even langskomen en ik was lid van de club. Sinds die tijd volg ik dus ook Kung Fu lessen. Als dat beelden oproept van Bruce Lee; wat ik daar doe lijkt daar in de verste verte niet op. Via Lyndon maakte ik dan weer kennis met Master Yap Boh Heong, Dennis Wang en Ortwin Lüers. Alle drie zijn te vinden op de site van de Martial Man. Binnen deze groep worden de volgende disciplines beoefend: 5 Ancestors, Wumei, Yan Shou Gong, medical qigong and Wu Ji Quan.
Zo heb ik het afgelopen decennium toch een flink aantal leraren van bijzondere klasse en uit diverse krijgskunsten opgezocht en gevolgd. Daarbij mag ik dan zeggen dat ik ze allen als mijn leraren beschouw, ze hoog acht en ze van bijzondere klasse acht.
Als je me nu zou vragen of ik mijzelf zie als krijgskunstenaar ofwel iemand die ambieert om zijn sporen te verdienen in een vechtsport, hetgeen de titel van deze blogjes toch min of meer lijkt te suggereren, zou ik toch resoluut zeggen: nee bepaald niet. Daar moest ik in een volgend blogje dan maar wat verder op in gaan.
Some 27 years since I last set on the tatami at Dun Hong and my short career in aikido came to a sudden end, I began to feel something itching again. For a long time I had the idea that I once more wanted to do something like aikido and when I turned 60, it felt it had to be now if ever, because if I would wait till 75, I might be just a tiny bit too late to adapt to rolling on that mat again. So 5 years before my retirement I once again started training aikido in Hoorn with Heike Funk, student of Wilko Vriesman in the Tissier line.
I have always cherished a certain fascination for the spiritual side of religion(s) and now I started to delve into and read some more about the Eastern Wisdom traditions of Buddhism and Taoism. With that (or because of it?) the Chinese tradition and the Chinese martial arts also came more into the picture for me.
In the meantime, the internet took off as an open source of information with blogs, e-books, online courses and what have you not. Then the smartphone made its appearance on the scene and the so-called social media took off. (aren’t we lucky?)
In this manner I killed much of my sparetime as a pensioner. The Chinese side of the game gradually became more prominent for me as a source of knowledge and inspiration than the Japanese narratives. Although they sort of intertwined, the principles and the backgrounds of the game made more sense to me through the Chinese sources, while the aikido training seemed to be more focused on specific aspects of the techniques.
In my hometown I started taking qigong/tai chi classes with Rina Kappelhof until the time corona struck and then with Natalie Bosscher.
Miles Kessler, an aikido and meditation teacher from Tel Aviv, had also discovered the internet with his Integral Dojo and organized a so-called tele-summit in 2017 titled Aikido at the Leading Edge. Through that I came into contact with Martijn van Hemmen, while I was in France for a seminar with Hiroshi Ikeda, and continued my aikido practice from spring/summer 2018 at Yuishinkai aikido in Alkmaar. That is still the case today. Many of these training sessions may be followed on Youtube.
To complete my martial CV: within the aikido association where I currently train I attended a number of seminars by Martijn van Hemmen and John Peter Kelly. In addition, I also attended seminars/workshops by Hiroshi Ikeda, Corky Quakenbush, Dirk Müller, Dan Harden and Stephane Bendetti.
Since I had also turned my attention to the Chinese sources, I also attended a workshop with Adam Mizner and in March 2020 I had signed up for a seminar with Howard Wang in Volendam. Then a virus just hit and blew through this world, corona measures were announced and Howard was barely able to get home to Taiwan via London. Seminar cancelled. What Huai Hsiang (Howard) Wang does is called Prana Dynamics. After that I did follow Howard online and visited Bram and Kris' group in Antwerp twice, the second time under the guidance of Howard himself.
When that damned virus, or rather the reactions to it, made many meetings impossible and closed off so many avenues, it also opened up new possibilities of meeting and doing things together, namely online; and Zoom became big and a household item. That's how I came into contact with Howard Wang and later with Paul Linden. Paul Linden is an American aikido teacher, bodyworker, and inspirer of Mark Walsh's Embodiment movement. I will undoubtedly have some more to say about Paul Linden and his BIM at a later time, if only because I translated his book "It's all the same – except for the differences" into Dutch.
So, before and during the corona time, I snoop around the internet searching for information and/or people who can help me or have something to offer in my search for ..., yes for what...? Then through, if I'm not mistaken, videos of the Martial Man, I come across the name of Lyndon Oudsten who actually gives Kung Fu lessons at a place just around the corner. And things just went like my earlier introduction to aikido in 1981, I came round to see what that was about and I was a member of the club. Since that time I have also been taking Kung Fu lessons. If that conjures up images of Bruce Lee; What I'm doing here certainly doesn't look anything like that. Through Lyndon I was furthermore introduced to Master Yap Boh Heong, Dennis Wang and Ortwin Lüers. All of whom can be found online through the site of the Martial Man. Within this group the following disciplines are practiced: 5 Ancestors, Wumei, Yan Shou Gong, medical qigong and Wu Ji Quan.
And online I also got acquainted with Jaro Wanders, who switched from aikido to systema and gives his trainings and workshops in Sneek.
In the past decade I have found and chosen myself quite a number of first class teachers from various martial arts. Which means that I view them all as my teachers, hold them in high esteem and rate them to be of outstanding class.
If you would ask me now whether I see myself as a martial artist or someone who aspires to earn his spurs in a martial art, which the title of these blogs somehow seems to suggest, I would say: no definitely not. I guess I’ll have some more to say about that in a next blog post.
Hoe mijn bemoeienis met en belangstelling voor krijgskunsten annex vechtsport zo tot stand kwam was dus het onderwerp van deze blogjes. De aanvang besprak ik al en de teller staat dan op een een seizoen judo als 10-jarige en bijna drie jaar aikido als verse dertiger. En dat hoegenaamd zonder enige zin in of belangstelling voor vechten. Ik had nooit, ook als kind niet, echt serieus fysiek gevochten of hoeven vechten. Natuurlijk als lagere schooljongen heb ik ook wel met mijn vriendjes gestoeid zoals bijvoorbeeld op de judomat, maar dat was toch meer aftasten en spielerei dan een directe uiting van onversneden agressie.
Dat wil dan weer niet zeggen dat ik nooit met uitingen van agressie of geweld van doen gehad zou hebben of daar ooit getuige van was. Dat lijkt me het lot van elk mens al kan en zal de mate waarin soms enorm verschillen. Voor zover ik me dat kan herinneren vond dat meestal maar vreemd en onbegrijpelijk en riep het als emotie angst en/of fascinatie op.
In de tijd dat ik met aikido-training begon kreeg ik beroepsmatig ook met agressie te maken waar ik niet zomaar van kon wegstappen en waar ik gewoon maar mee te dealen had. Over dat werk schreef ik eerder het nodige onder het kopje: dat vak apart. Over agressie op mijn werk heb ik niet zo gek veel geschreven omdat het toch een lastig onderwerp is en blijft. Onversneden agressie raakt ons allemaal hoe dan ook op vele manieren. Slachtoffers zullen zich daar meestal scherp bewust van zijn en vaak van getuigen, geluiden die je van de kant van de daders waarschijnlijk aanzienlijk minder horen.
Kortom agressie en geweld zijn onderwerpen waar boeken over vol geschreven kunnen worden en waar in de menige professionele setting en opleiding nauwelijks of veel te weinig aandacht aan besteed wordt. Over agressie, geweld, zelfverdediging, vechtsporten en vreedzaamheid hebben deze twee heuse krijgskunstenaars een aantal uiterst zinnige dingen te melden. ( luisterversie )
Toen ik halverwege de 80-er jaren in de nachtdienst ging werken kwam ik nog nauwelijks agressie tegen in mijn werk. De meeste aandacht werd toen opgeslokt door een studie pedagogiek. Nog eens een proefles aikido in Hoorn gevolgd maar dat was mij teveel op fysieke kracht en conditie gericht. Verder nog hap-snap wat lessen tai chi in mijn woonplaats bezocht en verder kwam mijn martiale kennis uit een boekje en een artikeltje her en der.
Eversince 2012 I have dedicated a number of posts on this blog to aikido. If you haven’t a clue what that is about, you might watch some videos on Youtube and who knows, maybe the name Steven Segal will ring a bell. Would you have even the slighest hunch what those people in these black skirts are up to?
If so you may wonder how a peace-loving person like me ended up on one of those green mats and what I might be looking for among those slashing out and rolling martial artists?
I willl tell you. In 1980 I exchanged my work at a steelplant for a job in healthcare. And in that branch of care that was in those days called the Z-care (Care for the mentally handicapped). One of the changes that came with that career-switch that I sat on my lazy ass considerably more often and longer than before. As the purpose of the job was mainly to get the clients off of their lazy asses and into action and not myself. So I tried to find a form of exercise that suited me. Ball and competition sports were certainly not my cup of tea and thus the most of the common sports activities were off the list. As it happened as a 10-year-old boy I had trained in judo for about half a year in a community center 'De Zandkraai' in Heemskerk, which I had rather enjoyed then. Also, as a 16-year-old or thereabouts, I had participated in some folk dancing in Assendelft of all places which I also had enjoyed. So I went looking for something like dance or movement or the softer martial arts. At the time, as you will be aware, we didn't have the internet or smart phones so we had to get what we were looking for from the newspapers, radio or TV or from the library or an encyclopedia. I had heard of tai chi and aikido before and had read some about it. What I had gathered from that and the so-called philosophy behind it intrigued me greatly. As mentioned, this was just before the internet era and we still did everything through the Yellow Pages and a now outdated telephone.
So I first flipped through the yellow pages to find out that they practiced aikido at Dun Hong in Den Helder. Then I called them with some questions about aikido and an invitation followed to come by next Monday evening with my questions and to participate in the training.
So it happened and the next Monday evening in mid-1981 I drove alone and in my light green duckling (Citroen 2CV) to Den helder and that evening entered an aikido club as amember. Many a Monday evening followed until in early 1984 my Fiat broke down and I decided that I wasn’t going to ride this trip on my bike. Unfortunately, this was the end of three years of rather enthusiastically practicing of aikido for me. During those three years, Piet Gerrits was in charge of aikido at Dun Hong. As he was still active in the navy, he was often not present on the tatami and, if I remember correctly, the brown belts Frans, Charlie and Alex then did the honors and led the trainig. In the Japanese lineage, we mainly followed teachers Tamura and Sugano through seminars.
And thus my martial career took off and suddenly came to a halt after barely three years.
