Krijgskunstenaar(6)?

 Dan was ik in de opsomming van aflevering 4 zomaar nog vergeten om te vermelden dat Marian en ik in mei 2022 deelnamen aan de 21ste internationale push-hands meeting van de school van Nils Klug en daar met genoegen de beginnerslessen van Birgit Golze volgden.   

Om het CV van mijn bemoeienis met die martial arts dan maar even helemaal volledig te maken: ik volg sinds enige tijd ook David Valadez van Senshin Center online omdat hij, naar mijn smaak, een bijzonder interessante kijk op aikido en martial arts heeft en ook veel daarvan kan uitleggen en laten zien. Te volgen via Patreon, Youtube of op Facebook.   

Ik had deze blogjes ook onder de titel: My martial arts journey kunnen posten maar dat zou inmiddels wat als na-aperij over kunnen komen en het zou ook de lading niet echt dekken. 

In het vorige blogje maakte ik al gewag van het onderscheid tussen de (meer) interne en de (meer) externe kunsten, ook wel aangeduid als zachte en harde stijlen binnen de krijgskunsten. Ik veronderstel dat het inmiddels ook wel duidelijk zal zijn dat het juist die interne kant is die mij boeide. Anders zou mijn bemoeienis met iets als krijgs- of vechtkunst en de tijd en moeite die ik, als in principe niet geïnteresseerd in vechten, daaraan heb besteed toch wat moeilijk te begrijpen zijn. En mijn eerste kennismaking ruim veertig jaar geleden was dan ook, niet geheel toevallig, met een kunst die wel The Art of Peace werd genoemd of de kunst van het niet-vechten. 

 Je kunt op de mat bij aikido dan ook een aanzienlijk gemengdere groep deelnemers qua leeftijd, dik of dun en verhouding man/vrouw aantreffen dan bij de meeste krijgskunsten of vechtsporten. Aikido wordt doorgaans ook tot een van de zachtste vormen van krijgskunst gerekend. “Harmonie” is een sleutelbegrip in aikido en een term die je nogal vaak kunt horen in een les of training. Wat mij aanvankelijk nogal bevreemdde was dat die aikido beoefenaars allemaal de mond vol hadden van harmonie en zo meer en zich ondertussen in vele verschillende organisaties verenigden die allemaal meenden het ware ideaal van “de grote leraar” te vertegenwoordigen. Mij deed het toch maar sterk denken aan de afsplitsingen en wederzijdse verkettering zoals we die in calvinistisch Nederland wel kennen.   

Je kunt op de aikido mat dan ook menig beoefenaar tegenkomen wiens motivatie om deze kunst te gaan beoefenen van ideële aard was. En dan ligt het monster van de dogmatiek al gauw om de hoek. De bezwaren van Rokas (zie vorig blogje) zijn niet geheel uit de lucht gegrepen; want wat is er nu sterker: het leven of de leer?  Er zijn ook nogal wat lieden (zeker ook onder enthousiaste beoefenaars van aikido of tai chi) die geen gelegenheid onbenut laten om pais en vree te prediken terwijl ze constant de strijd lijken willen aan te gaan met alles en iedereen en bovendien nog eens met zichzelf. 

Hoe dan ook vermaakte ik mij die eerste drie jaar uitstekend wekelijks rollebollend over de mat terwijl men mij wat kneepjes van een vechtkunst trachtte bij te brengen. Ook wat dan de filosofie van aikido heet intrigeerde mij dermate dat het mij altijd op een bepaalde manier bezig is blijven houden. Hetgeen resulteerde in een hernieuwde kennismaking zo'n vijf jaar voor mijn pensionering tot nu. Mijn blik op de materie is inmiddels echter wat verbreed. Ik beschik over wat meer kennis en achtergrondinformatie aangaande Oosterse wijsheidstradities als Boeddhisme en Taoisme mijn interesse omvat inmiddels ook de martial arts van Chinese origine. Mogelijk zelfs meer nog dan die Japans heten te zijn. Ik volg tegenwoordig zelfs kung fu lessen. Kungfu of gongfu betekent overigens zoiets als moeilijk of kunstig werk dat je niet zomaar onder de knie krijgt en nogal wat training vergt. Dus niet noodzakelijkerwijs een gevechtskunst, al is het in die betekenis wel bekend geworden in het Westen. Dat mede door ene Bruce Lee, de man van: be like water, my friend. 

Ik neem aan dat inmiddels duidelijk is dat ik me niet met deze dingen bezighoud om te leren of beter te kunnen vechten maar eerder om al dat vechten waar mogelijk achter me te laten. Dus als antwoord op dat vraagteken achter de titel boven deze blogjes verwijder ik zowel het vraagteken als de titel maar helemaal en zal ik het dus niet maar meer hebben over mezelf als krijgskunstenaar of als krijger of als warrior of aanverwante termen want dat ben ik helemaal niet. Maar ik wil het te zijner tijd nog wel eens hebben over die interne kracht (internal power), waar ik in het vorige blog naar verwees, en de link daarmee naar de diverse krijgskunsten omdat dat iets is dat mij mateloos pleegt te boeien. 

<<< vorige volgende >>>

My martial arts career(?) 6

Then in the summary of episode 4 I forgot to mention that Marian and I had participated in the 21st international push-hands meeting of Nils Klug's school in May 2022 and enjoyed taking Birgit Golze's beginner lessons there.         

To complete the CV of my involvement with martial arts: I have been following David Valadez of Senshin Center online for some time now because, to my taste, he has a very interesting view on aikido and martial arts and can also explain and show a lot of these things. He can be found on Patreon, YouTube and Facebook.  

I could of course have named these blogs: My martial arts journey but I figured that would make me look too much like a copycat and besides it wouldn't really capture my actual quest. 

In the previous blog I already touched on the distinction between the (more) internal and the (more) external arts, also referred to as soft and hard styles within the martial arts. I suppose you may have guessed by now that it is precisely the internal side of the coin that fascinated me. Otherwise, my involvement in something like martial arts and the time and effort that I, as one not being interested in fighting to begin with, have invested in it would be somewhat difficult to understand. My first acquaintance more than forty years ago was, not entirely coincidentally, with an art that happened to be also called The Art of Peace or the art of non-fighting. https://dimasplace.wordpress.com/2012/04/05/tussen-5-morihei-ueshiba/

 On the aikido mat you may find a group of participants usually more mixed in terms of age, big or small and male/female ratio than in most martial arts . Aikido is also commonly considered to be one of the gentlest forms of martial art. "Harmony" is a key concept in aikido and a term you can hear quite often in a class or training. What initially amazed me quite a bit was that those aikido practitioners all talked about harmony and so forth and in the still unite in so many different organizations that all pretend they represent the true ideal of "the great teacher". It reminded me strongly of the splits and mutual condemnation as was once common among protestant groups in the Calvinist Netherlands.

So you may come accross many practitioners on the aikido mat whose prime motivation to practice this art was of an idealistic nature. And then the monster of dogmatics is easily lingering just around the corner. The objections of Rokas (see previous blog) are not entirely out of the blue; For which is stronger: life or doctrine? There are also quite a few people (especially among enthusiastic practitioners of aikido or tai chi) who will never miss an opportunity to preach peace and quiet while they seem to constantly want to fight everything and everyone and moreover themselves. 

In any case, I had a great time rolling around on the mat every week during those first three years while they tried to teach me some tricks of a martial nature. Also what is called the philosophy of aikido intrigued me enough to always have kept me busy in one  way or another. Which resulted in a renewed acquaintance with aikido some five years before my retirement until now. However, my view of the matter has now broadened somewhat. I have some more knowledge and background information about Eastern wisdom traditions such as Buddhism and Taoism, my interest now also includes martial arts of Chinese origin. Possibly even more than those that are supposed to be Japanese. I'm even taking kung fu classes these days. Kung fu or gongfu means something like difficult or artful work that you just do not easily master and requires quite a bit of training and effort. So not necessarily a martial art, although it has become known in that sense in the West. That's partly because of a certain Bruce Lee, the man of: be like water, my friend. 

I assume that it is now clear that I am not involved in these things to learn or to be able to fight better, but rather to leave all that fighting behind me whenever possible. So to shed a light on that question mark in the title of these blogs, I'm going to remove both the question mark and the title completely and I won't talk about myself anymore as a martial artist or as a warrior of some sort nor use any related terms because that's not me at all. But still in due time, I would like to talk some more about that so called internal power, which I referred to in the previous blog, and how it  links to the various martial arts because that is something that happens to fascinate me immensely. 

<<previous next>>