Interne kracht en qi

 Hoe stuit een mens op een onderwerp als dit en waarom zou het iemand überhaupt boeien? Wel je hoort of je leest zo eens wat en zoals ik eerder vertelde was ik op een maandagavond in 1981 zomaar lid van een dojo en begon ik aan een aikido-training. Daar kwam met regelmaat het begrip "ki" ter sprake niet alleen omdat het nu eenmaal de middelste lettergreep van de naam aikido is maar omdat het een belangrijk en centraal begrip in de filosofie van het aikido is. Energie of een alles doordringende levensenergie zou de globale uitleg en de meest passende vertaling hiervan zijn. Dat was natuurlijk allemaal mooi en aardig maar vooralsnog was het in wezen natuurlijk niet meer dan een idee in mijn hoofd en dan vooral een wel erg magisch aandoend idee.

In het wereldbeeld waarbinnen het aikido kon ontstaan wordt "ki" gezien als de life-giving force of de basale trilling die ten grondslag ligt aan het leven. Het is net als licht of geluid een vibratie en een die heel fundamenteel is voor het leven en alle leven doordrenkt. Iets in dergelijke bewoordingen en van vergelijkbare strekking valt ook in de vele boeken over aikido en aanverwante perspectieven te lezen. Voor de meeste van ons toch nog steeds een erg vaag idee, zou ik zo denken.
Nu is ook niet elke aikidoka in dezelfde mate bezig met of zelfs maar overtuigd van het bestaan van "ki". Iemand als Christian Tissier zul je er zelden over horen en iemand als Nick Lowry meent dat de effecten die aan ki toegeschreven worden zich eenvoudig wetenschappelijk laten verklaren als natuurkundige en biologische verschijnselen.

Koichi Tohei, de ooit gedoodverfde opvolger van de stichter van het aikido, maakte er echter een centraal thema van in zijn benadering. Tohei's stijl van aikido staat dan ook wel bekend als Ki-aikido. Daarnaast richtte hij de Ki-society op speciaal met het doel om mensen te leren hoe middels oefeningen ki te cultiveren. In Tohei's boek Book of Ki: Co-ordinating Mind and Body in Daily Life heeft hij het op bladzij 34-36 over positieve geestkracht. Je geest positief aanwenden is voor hem hetzelfde als het uitsturen van ki. Drie foto's illustreren een test waarbij de proefpersoon bij hoofd/schouders en hielen van de grond wordt getild. Op de eerste foto zie je de proefpersoon een beetje levenloos doorzakken. Op de volgende foto zie hoe de persoon door zich van top tot teen als een massief en onbuigzaam geheel voor te stellen, ofwel het lichaam met ki te vullen, zich zonder door te buigen mooi en recht als een plank laat optillen. Op de derde foto is hij als een plank tussen en op twee stoelen gelegd zitten er drie personen met hun volle gewicht leunend op zijn romp en benen.

Dit zal menigeen wellicht als moeilijk voorstelbaar voorkomen maar het toeval wil dat ik ruim 40 jaar geleden hier een overtuigende demonstratie van mocht bijwonen. De drie, hier genoemde , bruine banden speelden en experimenteerden met dit verschijnsel en met succes. Met name Frans lukte het erg goed en hij kon in ontspannen toestand ook nog het nodige gewicht dragen zij het geen drie personen. Ik kon die truc overigens zelf niet herhalen en dat lukt mij nog steeds niet. Hoe dan ook intrigeerde het mij en maakte de nodige indruk. Inmiddels begrijp ik dat dit net zoiets is als de onbuigzame arm waar in aikido veel over hoort. Bij dit alles zou ki of chi, of hoe je het ook noemen wilt, dus een sleutelrol spelen. Wat is dat dan die ki?

Nu kan iedereen je van alles en nog wat vertellen over wat en hoe je iets moet doen maar als je daar niet iets herkenbaars en/of reproduceerbaars bij voelt en je ziet geen resultaat van hetgeen je probeert te doen, dan schiet je daar natuurlijk niets mee op. Dus luidt de vraag of je ook iets van die energie kunt voelen? Nu begint het om een aantal redenen vrij ingewikkeld te worden maar je kunt er inderdaad wel iets van voelen. Naar ik heb horen vertellen is het onder Aziatische kinderen geen ongebruikelijk spelletje om de handen gespiegeld tegenover elkaar te houden om daar tussen iets te voelen. De handen en met name de plek die de Chinezen lao-gong noemen zijn bij uitstek geschikt om chi te (leren) voelen. Beoefenaars van Qigong zullen dit verschijnsel wel kennen van het spelen met de bal. Nu is het één ding om middels een tintelend gevoel iets van die energie gewaar te worden maar om die energie vervolgens nuttig of ten goede aan te kunnen wenden is toch nog iets heel anders en vraagt wel iets meer.

Wat betreft dat aanwenden van qi leerde ik van Bruce Frantzis dat je het globaal gesproken kunt gebruiken om te vechten, om te helen of om te mediteren. Drie vormen of toepassingen die steeds een stapje verder gaan. (zie hier een interview met hem)

Wanneer je die energie, of de werking of doorstroming ervan, daadwerkelijk kunt voelen dan zou je wellicht kunnen denken dus des te meer ik voel des te beter. Maar hier schuilt een addertje onder het gras. Want als wij iets in het lichaam voelen betreft dat niet zelden opwinding en/of spierspanning. En nu is het zo dat het aanspannen van de spieren juist de doorstroming verhindert van die energie waar we het hier over hebben. Daarom hoor je in de internal martial arts voortdurend dat je moet 'ontspannen'. In the Chinese tradities heet het dat je 'song' of 'sung' moet zijn om de 'qi' te laten stromen.

Wanneer we het over 'qi' of 'chi' hebben, moet toch ook de beoefening van qigong of chi kung vermeld worden. Zoals in de naam vervat richt deze discipline zich op specifiek op het cultiveren van chi. Er lijkt een groeiende belangstelling te zijn voor de beoefening van qigong. Er bestaan heel veel vormen van qigong (zelfs een waarbij je alleen maar staat) die ook om veel verschillende redenen worden beoefend zoals uit onderstaand citaat mag blijken:

Today, millions of people worldwide practice qigong. Similar to its historical origin, those interested in qigong come from diverse backgrounds and practice it for diverse reasons, including for exercise, recreation, preventative medicine, self-healing, self-cultivation, meditation, and martial arts training. This was highlighted in the 1998 documentary titled, "Qigong - Ancient Chinese Healing for the 21st Century" by Francesco Garri Garripoli which aired on PBS-TV seen by over 88 million Nielsen-certified viewers.

De naam qigong is overigens pas sinds halverwege de vorige eeuw in zwang. Daarvoor sprak men over neigong dat zoiets betekent als intern werk. Een bijzondere qi- en neigong die mijn speciale interesse heeft is Yan Shou Gong.

In het scala van disciplines of oefenvormen waarin het samenvloeien of samenwerken van lichaam en geest centraal staan is Yoga veruit de bekendste en de meest beoefende. Vanuit de Indiase traditie kennen we ook het begrip prana als het schijnbare equivalent van chi of ki. Nu meen ik mensen die yoga beoefenen toch zelden te horen over het cultiveren van prana. Maar ik te weinig van deze (hatha)yoga om daar iets innigs over te kunnen zeggen en daar zal ik dus ook niet aan wagen.

<< vorige - volgende>>

Internal power and qi

 How does one ever stumble upon a subject like this and why should it be of any interest? Well, sometimes you just hear or you read about something or other and as I told you before, on a Monday evening in 1981 I all of a sudden became a member of a dojo and I started an aikido training. The term "ki" was regularly discussed, not only because it is the middle syllable of the name aikido, but because it is an important and central concept in the philosophy of aikido. Energy or an all-pervading life energy would be the general explanation and the most appropriate translation of this term. Now it was all nice and well to hear about this force, but for the time being it was essentially no more than an idea in my head and especially a very magical idea.

In the worldview in which aikido could originate, "ki" is seen as the life-giving force or the basic vibration that underlies life. It is a vibration just like light or sound and one that is very fundamental to life and permeates all life. Some similar explanation can befound in the many books on aikido and related arts and perspectives. For most of us, this will still be a rather vague idea, I would think.

Now, not every aikidoka is equally concerned with or even convinced of the existence of "ki". You will rarely hear Christian Tissier, for instance, talk about it and Nick Lowry believes that the effects attributed to ki can easily be explained scientifically as physical and biological phenomena.

However, Koichi Tohei, the once designate successor of the founder of aikido, made it a central theme of his teachings. Tohei's style of aikido is known as Ki-aikido. In addition, he founded the Ki-society specifically with the aim of teaching people how to cultivate ki through exercises. In Tohei's book Book of Ki: Co-ordinating Mind and Body in Daily Life, he talks about positive mind power on pages 34-36. To him, using your mind in a positive way is the same as extending ki. Three photographs illustrate a test in which the subject is lifted off the ground by the head/shoulders and heels. In the first picture you can see the test subject sagging a bit lifelessly. In the following photo you can see how the person can be lifted nicely and straight like a plank by imagining himself from head to toe as a solid and inflexible whole, or by filling the body with ki, without bending. In the third photo he is placed like a plank between and on two chairs there are three people with their full weight leaning on his torso and legs.

This may seem difficult to imagine to many, but it just so happened that over 40 years ago I attended a convincing demonstration of this. The three brown belts mentioned here played and experimented with this phenomenon and with success. Frans in particular did very well and he was also able to carry some weight in that relaxed state, although not three people. By the way, I couldn't repeat that trick myself and I still can't. Anyway, it intrigued me and made quite an impression. Now I understand that this is just like the unbendable arm that you may hear about in aikido. In all of this, ki or chi, or whatever you like to call it, seems play a key role. Then what is this ki?  

Now anyone can tell you a whole lot of stories about what and how to do it, but if you don't feel something distinguishable, recognizable and/or reproducible when doing so and you don't see the result of what you're trying to do, then of course it is not going to get you anywhere. So the question arises, can you feel any of that energy? Here it's starting to get quite complicated for a number of reasons, but you can feel some of it. From what I have been told, it is not an unusual game among Asian children to keep their hands facing and mirroring one another in order to feel something between them. The hands and especially the place that the Chinese call lao-gong are ideally suited to (learn to) feel chi. Qigong practitioners will be familiar with this phenomenon through playing with the ball. Now it is one thing to become aware of energy through a tingling feeling, but to be able to put that energy to good use is something completely different and requires something more.

As far as the use of qi is concerned, I learned from Bruce Frantzis that you can use it to fight, to heal or to meditate. Three forms or applications that each goes one step further. (here you can see an interview with him)

When you can actually feel that energy, or the effects or flow of it,  you might be tempted to think, so the more I feel the better. But there's a catch here. Because when we feel something in the body, it often concerns excitement and/or muscle tension. And it just so happens to be the case that the tightening of the muscles prevents the flow of that energy that we are talking about here. That's why you constantly hear in internal martial arts that you have to 'relax'. In the Chinese traditions, it is said that you have to be 'song' or 'sung' in order for the 'qi' to flow.

When talking  about 'qi' or 'chi', the practice of qigong or chi kung should, of course, be mentioned. As the name suggests, this discipline focuses specifically on the cultivation of chi. There seems to be a growing interest in the practice of qigong. There are many forms of qigong (even one that entails just standing) that are also practiced for many different reasons, as can be clear from the quote below:

Today, millions of people worldwide practice qigong. Similar to its historical origin, those interested in qigong come from diverse backgrounds and practice it for diverse reasons, including for exercise, recreation, preventative medicine, self-healing, self-cultivation, meditation, and martial arts training. This was highlighted in the 1998 documentary titled, "Qigong - Ancient Chinese Healing for the 21st Century" by Francesco Garri Garripoli which aired on PBS-TV seen by over 88 million Nielsen-certified viewers.

The name qigong has only been in vogue since the middle of the last century. Before that time, the equivalent term was usually neigong which means something like internal work. Personally I am very interested in a special and powerful qi- and neigong called Yan Shou Gong.

In the range of disciplines or forms of exercise in which the merging or cooperation of body and mind take central stage, Yoga is by far the best known and the most practiced. From the Indian tradition, we are also familiar with the concept of prana as the apparent equivalent of chi or ki. Now, I don't think I hear people who practice yoga often talk about cultivating prana. But I am by far not familiar enough with this (hatha)yoga to say anything sensible about it and so I will not attempt to do so. 

<< previous - next >>

Krijgskunstenaar?(4)

 Zo’n 27 jaar nadat ik voor de laatste keer van de mat stapte bij Dun Hong en mijn korte aikido carrière zo plots ten einde kwam, begon het toch weer te kriebelen. Ik had al lange tijd het idee dat ik toch weer iets als aikido wilde gaan doen en ik 60 geworden was dacht ik dan ik dat nu doen want als ik wacht tot m’n 75^ste wordt het met dat rollen over die mat waarschijnlijk niks meer. Dus begon ik 5 jaar voor mijn pensioen weer met aikido en wel in Hoorn bij Heike Funk, leerling van Wilko Vriesman in de lijn Tissier.

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie gekoesterd voor de spirituele kant van religie(s) en begon mij nu ook wat meer te verdiepen in en te lezen over met name de Oosterse Wijsheid tradities van het Boeddhisme en het Taoïsme. Daarmee (of daardoor?) kwamen ook de Chinese traditie en de Chinese krijgskunsten meer in beeld voor mij.

Inmiddels nam het internet een vlucht als open informatiebron met blogs, e-books, online cursussen en zo meer. Vervolgens kwam de smartphone ten tonele en werden de zogeheten social media gelanceerd.

Ik begon mensen als Peter Ralston, Bruce Frantzis en Adam Mizner online te volgen en abonneerde mij een aantal jaren op de site van Energy Arts.

Zo vulde ik m’n  ouwe dag en werd wat uit de Chinese koker kwam geleidelijk aan een belangrijker bron van kennis en inspiratie voor mij dan wat er uit de Japanse koker kwam. Hoewel het door elkaar liep werden de principes en de achtergronden daarvan mij toch meer duidelijk via de Chinese kant terwijl de aikidotraining toch meer op specifieke aspecten van de technieken gericht leek te zijn.

 In mijn woonplaats ging ik qigong/tai chi  lessen volgen bij Rina Kappelhof tot aan de tijd dat corona toesloeg en later bij Natalie Bosscher.

Miles Kessler een aikido- en meditatieleraar uit Tel Aviv had ook het internet ontdekt met zijn Integral Dojo en organiseerde in 2017 een zogeheten tele-summit onder de naam Aikido at the Leading Edge. Daardoor kwam ik, terwijl ik in Frankrijk vertoefde voor een seminar met Hiroshi Ikeda, in contact met Martijn van Hemmen en vervolgde ik mijn aikidobeoefening  vanaf voorjaar/zomer 2018 bij Yuishinkai aikido in Alkmaar. Dat doe ik tot vandaag de dag. Veel van die trainingsessieszijn overigens te volgen op Youtube.

Om mijn martiale CV maar even vol te maken: binnen de aikido vereniging waar ik momenteel train volgde ik seminars van Martijn van Hemmen  en van John Peter Kelly. Daarbuiten bezocht ik ook seminars/workshops van Hiroshi Ikeda, Corky Quakenbush, Dirk Müller, Dan Harden en Stephane Bendetti.

Sinds ik mijn aandacht ook richtte op wat er op dat gebied zoal uit China kwam bezocht ik ook een workshop met Adam Mizner en had ik mij in maart 2020 aangemeld voor een seminar met Howard Wang in Volendam. https://prana-dynamics.com/about-huai-hsiang-wang/  Toen waaide er zomaar een virusje door de wereld, https://nl.wikipedia.org/wiki/Coronapandemie  werden er corona maatregelen afgekondigd en kon Howard ternauwernood via London nog naar huis in Taiwan komen. Seminar afgeblazen. Wat Huai Hsiang (Howard) Wang doet heet Prana Dynamics. https://prana-dynamics.com/ Daarna volgde ik Howard online bezocht ik tweemaal de groep van Bram en Kris in Antwerpen, de tweede maal onder leiding van Howard zelf.

Toen dat vermaledijde virusje, of eigenlijk de reacties daarop, vele bijeenkomsten onmogelijk maakten en zo vele wegen afsloot opende dat ook weer nieuwe mogelijkheden van ontmoeten en samendoen namelijk online; en Zoom werd groot en een huishoudartikel. Zo kwam ik dus in contact met Howard Wang en later ook met Paul Linden. Paul Linden is een Amerikaanse aikidoleraar, lichaamswerker en inspirator van de Embodiment-beweging van Mark Walsh. Over het werk van Paul Linden zal ik op een later moment ongetwijfeld nog wel het een en ander te melden hebben om reden dat ik zijn boek “It’s all the same – except for the differences” heb vertaald.

Zo snuffel ik dan voor en tijdens de corona-tijd online zo’n beetje de hele wereld af op zoek naar informatie en/of mensen die mij kunnen helpen bij dan wel iets te bieden hebben in mijn zoektocht naar …, ja naar wat …? Via, als ik mij niet vergis, video’s van de Martial Man kom ik dan op het spoor van Lyndon Oudsten die zowaar bijna bij mij om de hoek Kung Fu lessen geeft. Dat was net zo als mijn eerdere kennismaking met aikido in 1981 even langskomen en ik was lid van de club. Sinds die tijd volg ik dus ook Kung Fu lessen. Als dat beelden oproept van Bruce Lee; wat ik daar doe lijkt daar in de verste verte niet op. Via Lyndon maakte ik dan weer kennis met Master Yap Boh Heong, Dennis Wang en Ortwin Lüers. Alle drie zijn te vinden op de site van de Martial Man. Binnen deze groep worden de volgende disciplines beoefend: 5 Ancestors, Wumei, Yan Shou Gong, medical qigong and Wu Ji Quan.

En online maakte ik ook kennis met Jaro Wanders, die van aikido naar systema overstapte en zijn trainingen en workshops geeft in Sneek.

Zo heb ik het afgelopen decennium toch een flink aantal leraren van bijzondere klasse en uit diverse krijgskunsten opgezocht en gevolgd.  Daarbij mag ik dan zeggen dat ik ze allen als mijn leraren beschouw, ze hoog acht en ze van bijzondere klasse acht.

Als je me nu zou vragen of ik mijzelf zie als krijgskunstenaar ofwel iemand die ambieert om zijn sporen te verdienen in een vechtsport, hetgeen de titel van deze blogjes toch min of meer lijkt te suggereren, zou ik toch resoluut zeggen: nee bepaald niet. Daar moest ik in een volgend blogje dan maar wat verder op in gaan.

<<vorige volgende>>

My martial arts career?(4)

 Some 27 years since I last set on the tatami at Dun Hong and my short career in aikido came to a sudden end, I began to feel something itching again. For a long time I had the idea that I once more wanted to do something like aikido and when I turned 60, it felt it had to be now if ever, because if I would wait till 75, I might be just a tiny bit too late to adapt to rolling on that mat again. So 5 years before my retirement I once again started training aikido in Hoorn with Heike Funk, student of Wilko Vriesman in the Tissier line.

I have always cherished a certain fascination for the spiritual side of religion(s) and now I started to delve into and read some more about the Eastern Wisdom traditions of Buddhism and Taoism. With that (or because of it?) the Chinese tradition and the Chinese martial arts also came more into the picture for me.

In the meantime, the internet took off as an open source of information with blogs, e-books, online courses and what have you not. Then the smartphone made its appearance on the scene and the so-called social media took off. (aren’t we lucky?)

I started following people like Peter Ralston, Bruce Frantzis and Adam Mizner online and subscribed to the Energy Arts site for some time.

In this manner I killed much of my sparetime as a pensioner. The Chinese side of the game gradually became more prominent for me as a source of knowledge and inspiration than the Japanese narratives. Although they sort of intertwined, the principles and the backgrounds of the game made more sense to me through the Chinese sources, while the aikido training seemed to be more focused on specific aspects of the techniques.

 In my hometown I started taking qigong/tai chi classes with Rina Kappelhof until the time corona struck and then with Natalie Bosscher.

 Miles Kessler, an aikido and meditation teacher from Tel Aviv, had also discovered the internet with his Integral Dojo and organized a so-called tele-summit in 2017 titled Aikido at the Leading Edge. Through that I came into contact with Martijn van Hemmen, while I was in France for a seminar with Hiroshi Ikeda, and continued my aikido practice from spring/summer 2018 at Yuishinkai aikido in Alkmaar. That is still the case today. Many of these training sessions may be followed on Youtube.

To complete my martial CV: within the aikido association where I currently train I attended a number of seminars by Martijn van Hemmen and John Peter Kelly. In addition, I also attended seminars/workshops by Hiroshi Ikeda, Corky Quakenbush, Dirk Müller, Dan Harden and Stephane Bendetti.

Since I had also turned my attention to the Chinese sources, I also attended a workshop with Adam Mizner and in March 2020 I had signed up for a seminar with Howard Wang in Volendam. Then a virus just hit and blew through this world, corona measures were announced and Howard was barely able to get home to Taiwan via London. Seminar cancelled. What Huai Hsiang (Howard) Wang does is called Prana Dynamics. After that I did follow Howard online and visited Bram and Kris' group in Antwerp twice, the second time under the guidance of Howard himself.

When that damned virus, or rather the reactions to it, made many meetings impossible and closed off so many avenues, it also opened up new possibilities of meeting and doing things together, namely online; and Zoom became big and a household item. That's how I came into contact with Howard Wang and later with Paul Linden. Paul Linden is an American aikido teacher, bodyworker, and inspirer of Mark Walsh's Embodiment movement.  I will undoubtedly have some more to say about Paul Linden and his BIM at a later time, if only because I translated his book "It's all the same – except for the differences" into Dutch.

So, before and during the corona time, I snoop around the internet searching for information and/or people who can help me or have something to offer in my search for ..., yes for what...? Then through, if I'm not mistaken, videos of the Martial Man, I come across the name of Lyndon Oudsten who actually gives Kung Fu lessons at a place just around the corner. And things just went like my earlier introduction to aikido in 1981, I came round to see what that was about and I was a member of the club. Since that time I have also been taking Kung Fu lessons. If that conjures up images of Bruce Lee; What I'm doing here certainly doesn't look anything like that. Through Lyndon I was furthermore  introduced to Master Yap Boh Heong, Dennis Wang and Ortwin Lüers. All of whom can be found online through the site of the Martial Man. Within this group the following disciplines are practiced: 5 Ancestors, Wumei, Yan Shou Gong, medical qigong and Wu Ji Quan. 

And online I also got acquainted with Jaro Wanders, who switched from aikido to systema and gives his trainings and workshops in Sneek.

In the past decade I have found and chosen myself quite a number of first class teachers from various martial arts.  Which means that I view them all as my teachers, hold them in high esteem and rate them to be of outstanding class.

If you would ask me now whether I see myself as a martial artist or someone who aspires to earn his spurs in a martial art, which the title of these blogs somehow seems to suggest, I would say: no definitely not. I guess I’ll have some more to say about that in a next blog post.

<<previous next>>

Daisies in the grass

Have been doing some qigong in the grass and see what my foot suddenly looked like:


Splendid, don't you think?
Which by the way reminds me of a splendind song by Pink Martini:

Wereld tai chi en qigong dag

Eh.. eh.. aikido?; ja maar vandaag is het dus:



World Tai Chi and Qigong Day 2017

Stilstaan bij beweging

Een echte sportliefhebber of sporter ben ik nooit geweest, laat staan een topsporter.
Toch belandde ik gisteren zomaar eens op Papendal, en wel voor een bijzonder interessante workshop. Dat ging over stil staan en met enig gemak bewegen. Zeg maar, een beetje stilstaan of een rustpunt vinden in en bij het bewegen.
En dat, zo te zien, ook de dames van het nationale volleybalteam wel kon boeien.