Krijgskunstenaar?(5)

 Het vorige blogje eindigde ik met de vraag of ik mezelf als krijgskunstenaar zie. De misschien wat minder gangbare term krijgskunstenaar mag je hier ook vervangen door expert in vecht-technieken of gepokt en gemazeld in de een of andere vechtsport. Toen ik 44 jaar geleden met aikido begon was dat ook niet om te leren vechten of omdat ik een sterke behoefte voelde om mezelf fysiek te kunnen verdedigen maar meer om op een bepaalde manier iets met en aan beweging te doen. En tai chi en aikido trokken daarbij mijn aandacht door wat daar over verteld of geschreven werd er een toch ietwat mysterieuze waas om heen hing van Oosterse filosofie met kreten als zachtheid, natuurlijk bewegen, innerlijke kracht, levensenergie en niet agressief het conflict opzoeken maar met vredelievendheid de lont eruit halen en zo meer. In ieder geval genoeg om de nieuwsgierigheid te prikkelen en dat wel eens te willen leren en/of ervaren. 

Het soort quasi mystieke of magische ervaringen dat je je daarbij voor zou kunnen stellen komen je, of mij althans, overigens niet zomaar aanwaaien. Aikidotraining verloopt grotendeels volgens het stramien van iemand die aanvalt en iemand die in reactie daarop een techniek uitvoert. In feite dus het stramien van een schijngevecht waarbij de een specifieke aanvalsvorm uitvoert waar de ander dan met een bepaalde techniek dient te reageren. Dat oefen je dan een aantal keren waarna de rollen omgedraaid worden enzovoorts. Het wordt dan min of meer een soort van choreografie waarbinnen je bepaalde bewegingen kunt trainen, met jou eigen (primaire) reacties geconfronteerd wordt en die zo mogelijk om zou kunnen buigen en bij zou kunnen slijpen. Mijn ervaring is dat je aldus binnen een veilige situatie aardig wat kunt oefenen en leren plus nog wat zelfkennis op kunt doen. 

Dat choreografische aspect van zo ongeveer weten welke actie(s) je kunt verwachten van de ander heeft echter ook zijn nadelen. Het kan je een vals gevoel van controle of veiligheid geven dat in een echt gevecht op straat misplaatst zou zijn en direct afgestraft zou worden. Ene Rokas Leonavičius legde enige jaren geleden zijn vinger op deze zere plek. De vele reacties uit aikido kringen van misprijzen en dedain doen vermoeden dat hij hiermee een wel heel gevoelige plek aanraakte en blijkbaar een knuppel in het hoenderhok gegooid had. Zijn kritiek betrof vooral het valse gevoel van veiligheid als een vorm van misleiding waardoor ineffectiviteit in echte gevechtssituaties door gebrek aan pressure-testing en reality check middels competetie plus daarbij het sektarische karakter van veel aikido groepen. Rokas reist nu op zijn Youtube kanaal zo’n beetje de hele martial arts wereld door en lijkt tot een soort rating instantie aangaande de effectiviteit van de diverse krijgskunsten geworden.   

Waar Rokas in ieder geval de aandacht op wist te vestigen is op het onderscheid tussen het oefenen van martiale (of martiaal lijkende) bewegingen ten behoeve van zelfonderzoek en persoonlijke ontwikkeling en het oefenen om jezelf zo effectief mogelijk te kunnen verdedigen in onverwachte situaties en het oefenen voor daadwerkelijke gevechten en het zo effectief en snel mogelijk uitschakelen van de tegenstander. Een onderscheid dat essentieel is. En een onderscheid dat in de zachtere kunsten zoals bijvoorbeeld aikido nog al eens vergeten of weggemoffeld wordt. Het maakt veel uit wat je zoekt in je beoefening voor hoe je dat het beste aan zou kunnen pakken en wat voor jou persoonlijk de beste weg is. En terwijl je het zelf moet doen, ben en blijf je toch ook veelal afhankelijk van anderen die zich verder bekwaamd hebben in wat dan ook dan jijzelf.  

Dan is er nog een ander onderscheid dat van oudsher al binnen de traditionele en gevestigde krijgskunsten werd gemaakt en dat is van de (meer) interne en de (meer) externe kunsten. Dat is geen zwart/wit indeling (althans hooguit als ideaal maar niet in de praktijk) maar meer iets dat zich op een glijdende schaal beweegt in de zin dat veel technieken zowel extern ofwel vooral mechanisch en met spierkracht uitgevoerd kunnen worden alsook intern ofwel met vooral intentie en een daaruit volgende interne coördinatie van het eigen lichaam. Voor de ongeoefende leek zal dat onderscheid aan de buitenkant niet altijd zomaar helder of zichtbaar zijn. Voor mij persoonlijk weegt juist dit onderscheid erg zwaar omdat het mij op het spoor zet van datgene waar ik naar op zoek ben. 

Binnen die zogeheten interne kunsten gaat het dus uiteindelijk niet zozeer om vechten en winnen maar meer om het ontwikkelen van een innerlijke staat van zijn. Men spreekt dan over intentie, gronden, balans, interne kracht en dergelijke. Een begrip dat in veel van deze kunsten centraal staat en velen ook hun naam deels aan te danken hebben is een bepaalde soort (levens)energie die in de Indiase  traditie bekend staat als Prana, in China als Chi, in Japan als Ki, in het oude Griekenland als Pneuma en in het Hebreeuws als Ruach. De Indianen zullen het, neem ik aan, de Grote Geest noemen en in het Christendom zal het wel als de Heilige Geest aangeduid worden. Zo zie je maar dat het van de Dojo naar de Kerk helemaal niet zo grote stap hoeft te zijn. Het ene moment praat je over strijd en het volgende moment over spiritualiteit. Hallelujah!

<<vorige volgende>>

My martial art career?(5)

I ended the previous blog with the question whether I consider myself to be martial artist. The perhaps less common term martial artist may also be substistuted here by expert in fighting techniques or tried and tested in some martial art. When I started aikido 44 years ago, it was not to learn how to fight or because I felt a strong need to be able to defend myself physically, but more to do some sort of movement art.  And tai chi and aikido had caught my attention because of what I had heard or read about them; there was a somewhat mysterious haze of Eastern philosophy around it dressed up with terms such as softness, natural movement, inner strength, life energy and not aggressively seeking out the conflict but taking out the fuse with peacefulness and so on. In any case, enough to stimulate my curiosity and to want to learn and/or experience that. 

The kind of quasi-mystical or magical experiences that one might imagine in that regard do not flow your way just like that, or at least it didn’t to me. Aikido training largely follows the pattern of someone attacking and someone performing a technique in response. In fact, the pattern of a mock fight in which one person performs a specific form of attack where the other has to respond with a certain technique. You practice that a number of times, after which the roles are reversed and so on. It then becomes more or less a kind of choreography in which you can train certain movements, be confronted with your own (primary) reactions and if possible be able to bend and sharpen them. My experience is that you can practice and learn quite a bit within a safe situation plus gain some self-knowledge. 

However, that choreographic aspect of more or less knowing what action(s) you can expect from the other person also has its drawbacks. It can give you a false sense of control or security that would be out of place in a real fight on the street and you would be punished for it immediately. A guy called Rokas Leonavičius put his finger on this sore spot a few years ago. The many reactions of contempt and disdain towards Rokas from the aikido community at large suggest that he touched a very sensitive spot and he apparently threw a cat among the pigeons. His criticism mainly concerned the false sense of security as a form of deception that caused ineffectiveness in real combat situations due to lack of pressure-testing and reality checking through competition plus the sectarian character of many aikido groups. Rokas on his Youtube channel now journeys  pretty much through the entire martial arts world and seems to have become a kind of rating body regarding the effectiveness of the various martial arts.  

In any case, Rokas managed to draw attention to the distinctions between practicing martial (or somewhat martial-like) movements for the purpose of self-examination and personal development and practicing to be able to defend yourself as effectively as possible in unexpected situations and practicing for actual fights and eliminating the opponent as effectively and quickly as possible. Distinctions that are essential. And distinctions that are often forgotten or swept under the carpet by the softer arts such as aikido. It matters a lot what you are looking for in your practice, for how you could best go about it and what is the best way for you personally. And while of course you have to practice things yourself, you are and will for a considerable part remain dependent on others who have become more proficient in whatever than yourself; your teachers.  

Then there is another distinction that has traditionally been made within the traditional and established martial arts, and that is of the (more) internal and the (more) external arts. This is not a black-and-white classification (maybe so as an ideal but not in the real world) but rather something that moves on a sliding scale in the sense that many techniques can be performed both externally or mainly mechanically and with muscle power, as well as internally or with intention and a consequent internal coordination of one's own body. To the untrained layman, that distinction will not always be clear or visible on the outside. For me personally, this distinction is very important because it puts me on the track of what I am looking for. 

In these so-called internal arts, it is not so much about fighting and winning, but more about developing an inner state of being. One speaks of intention, grounding or rooting, balance, internal strength and things like that. A concept that is central to many of these arts, and many of them owe their name to in part, is a certain kind of (life) energy known in the Indian tradition as Prana, in China as Chi, in Japan as Ki, in ancient Greece as Pneuma and in Hebrew as Ruach. The Indians, I suppose, will call it the Great Spirit, and in Christianity it will be called the Holy Ghost. So you see that it doesn't take a giant step to get from the Dojo to the Church. One minute you're talking about conflict and strife and the next you're talking about spirituality. Hallelujah!

<< previous next >>