Even uit de kou

Dan liggen de dag van de arbeid (maar wat zegt dat nog in dit land?) en koningsdag ook al weer achter ons.
Wij hebben daar overigens maar weinig tot niets van meegekregen omdat wij elders op een nogal zonnig eiland vertoefden. Daar landden wij twee weken geleden met een toestel van Transavia.
   

En zaterdag leverde diezelfde maatschappij ons weer af op Schiphol Amsterdam. Alle wereldnieuws en vaderlands politiek gekonkel is ons in die tussentijd volledig ontgaan. Wij waren ook veel te druk met een beetje tot onszelf te komen. De enige wetenswaardigheid van hier die we via krant of web oppikten was dat het de koudste Koning(s)(inne)dag sinds lange tijd geweest zou zijn en dat het weer hier maar bar en boos zou zijn.
Daarop besloten Marian en ik toch te proberen een beetje van dat zonnetje en dat mooie weer op dat eiland in de Atlantische Oceaan mee te smokkelen in onze koffers. In hoeverre dat gelukt is mag je natuurlijk helemaal weer zelf uitmaken.

Werk ze!

Dan heet het vandaag weer de dag van de arbeid te zijn.
Maar wie staat daar nog bij stil of heeft er nu iets te vieren vandaag?
Die vele werklozen of lieden die juist gebukt gaan onder te hoge werkdruk zullen toch vast niet de vlag willen uitsteken. En wat verstaan we tegenwoordig dan nog onder werk of arbeid en hoe waarderen we dat? Ik heb niet de indruk dat noeste arbeid of consciëntieus werk arbeid door de bank genomen nog op al te veel respect en/of waardering kan rekenen in onze cultuur.
Nee, wanneer je het in de huidige beeldvorming goed wilt doen moet je met iets, zogenaamds, geheel nieuws komen en met de nodige innovatieve bombarie een grote slag slaan en in één klap de nodige pecunia, eer, macht en invloed binnenhalen. De verdienmodellen die heden ten dage op een voetstuk gehesen worden lijken mij toch nog maar weinig met werken en verdienen of verdiensten van doen te hebben maar meer met vooruit denken, haantje de voorste zijn, bluffen, gokken, het winnende lot uit een loterij en zo meer. Denk bijvoorbeeld eens aan die 85 tegenover die 3.500.000.000! Nu hoor ik ook mijn leven lang al her en der om mij heen beweren dat, nog buiten dat er zoveel vrije tijd in gaat zitten, je van werken nooit rijk zult worden.
Maar toch, ieder die daar nog plezier in heeft en voldoening uit weet te peuren,

werk ze!

Dag van de arbeid vieren?

Vandaag is het 1 mei. Deze datum werd ooit uitgeroepen tot de dag van de arbeid.

Dag van viering van de strijd en de waardigheid van de arbeidersklasse, van de hoop op een rechtvaardige samenleving. Begonnen in 1889 als herdenking van de moord op demonstrerende stakers, in Chicago in 1888. Zij droegen voor het eerst een rode vlag mee.

In de Volkskrant lees ik er een artikeltje over; met op z'n minst een wat ironische en wrange bijsmaak. Het artikel is van de hand van Marc Peeperkorn. Boven de kop 'Links krijgt geen voet aan de grond in crisis' met ondertitel 'Alle ellende lijkt een ideale voedingsbodem voor het rode ideaal. Niets is minder waar.' staat heel quasi objectief vermeld: Analyse Europese werkloosheid Door de tekst heen verweven prijken enkele zinnen uit de Internationale. Verder lees ik:

Er zijn zeker investeerders, bankiers en ondernemers die verlies hebben geleden door de crisis. De bijdrage van de 'arme' burger om de bestaande systemen te schragen, spreekt echter tot de verbeelding. De banken zijn gered met 4.500 euro aan kapitaalinjecties en garanties via de schatkist. Daaruit worden eveneens twee Europese noodfondsen van ruim 1.250 miljard gefinancierd. Niet het merg maar wel de bodem van schatkist is bereikt. Het verhaal van de rechten en de plichten valt voor de 26,5 miljoen werklozen wat eenzijdig uit. De plicht om een baan te zoeken bestaat, het recht op werk niet. In Griekenland is bijna 60 procent van de jongeren werkloos. Voor hen wacht op de Brusselse tafels een indrukwekkende stapel banenplannen op uitvoering.

Nog wat werkloosheidscijfers:

27,2 miljoen Griekenland 26,7 miljoen Spanje 6,4 miljoen Nederland en 5,7% miljoen Europese jongeren zouden op zoek zijn naar een baan.

Dat laatste cijfer zou ik toch eerder hoger inschatten, maar hoe dan ook zijn we getuige van de geboorte van wat je zou kunnen noemen een 'verloren generatie'.