Willibrord in Echternach

In Echternach hielden ze ruim duizend jaar geleden dus al lijstjes bij van kerkelijke zaken en vestigingen, tot zelfs in het Noordhollandse zoals in Wognum.


Ze hebben daar ogenschijnlijk nogal wat op met kerk, geschiedenis en traditie. En vooral ook met ene Sint Willibrord. Het meest opvallende kerkgebouw is duidelijk de abdij en basiliek van Echternach.


Natuurlijk niet de enige kerk in Echternach, maar zeker een indrukwekkende voor een stadje van rond de vijfduizend inwoners. Willibrord, ook wel bekend als de ‘apostel der Friezen’ of de ‘apostel der Lage Landen’, was de stichter van deze abdij. Hier en daar kun je zijn beeltenis in een wat sinterklaasachtige gedaante ontwaren.


Onder de Basiliek bevindt zich het graf van Willibrord in de crypte.


Bij ons, ‘boven het Noordzeekanaal’, pleegt de naam Willibrord al gauw enige associaties op te roepen met een stichting en instelling te Heiloo. In Echternach roept de naam Willibrord vast ook de nodige maar wellicht wat associaties van een andere orde op.


Daar wordt jaarlijks ter ere van hun patroon Sint Willibrord jaarlijks op derde Pinksterdag de springprocessie gehouden.



Deze processie werd in 2010 opgenomen in de Orale en Immateriële werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Echternach

Toen Marian bij de Google Earth App op haar nieuwe tablet op de plaats Wognum klikte, verscheen daar een pop-up met de mededeling dat de oudste vermelding van die plaatsnaam uit 980 stamt en terug te vinden is op een kerkenlijst in de abdij van Echternach. En de Wikipedia bevestigt dat (of waarschijnlijker was de bron ervan). Onlangs aanvaardden wij de reis van Wognum naar Echternach en bezochten daar onder andere diezelfde abdij. Die abdij was overigens niet het doel van onze reis; dat was namelijk gewoon om eens wat ledigheid ofwel vakantie te vieren buiten Wognum. Zo logeerde wij twee nachtjes in een hotelletje aan het marktplein met de mooie naam: Le Petit Poète. Daar werd, volgens Marian, uit de keuken van madame Marie de welhaast perfecte forel op Lotharinger wijze geserveerd. Of in ieder geval één die beslist een dikke pluim waard was. Ik was iets minder te spreken over de gegrilde dorade, maar even zo goed:

Ode aan le petit poète

’T was op het marktplein te Echternach

Daar bij die kleine poëet dat ik dacht

Zal ik dan toch maar een keer zwichten

En ook eens pogen wat regels te dichten

Al zal dergelijk gerijmel, zo vrees ik, helaas

Wel weer blijven steken op niveau Sinterklaas

Dat was het dan weer

Dat wil zeggen de vakantie zit er echt weer op. Gisteravond waren we alweer thuis. Nu was het weer deze vakantie toch wat minder zonnig en stralend dan wij de laatste jaren zo gewoon waren geraakt. De rit ging ook deze keer weer zuid- en oostwaarts. Eerst sliepen we twee nachtjes in Echternach. De volgende stop was Donaueschingen, waarna we nog weer een paar dagen in een hotelletje aan de Obersee in de Nordeifel doorbrachten. De terugweg weer aanvaardend gingen we dit keer niet, als inmiddels welhaast gewoontegetrouw, langs Kleve maar deden we Aken eens aan. Zo hebben we alweer net prinsjesdag en de troonrede gemist maar we begrijpen inmiddels wel dat het wederom niet overhoudt dit jaar. Er lijkt hier, om in DSM-termen te spreken, wel iets van een collectieve PBSD (Post Budgetarian Stress Disorder of in het nederlands Post Begrotelijke Stress Stoornis) in de lucht te hangen. Dan wacht over enkele dagen weer het werk en zullen we eens zien of we ons nog zonder pillen door die PVMDD heen kunnen slaan.