Als God in Frankrijk?

Zou het in Nederland ook zo'n luilekkerland zijn voor de pensionado's? Over twee maanden ga ik daar eens achter komen.

The mood of the sixties

Het vorige stukje over de LSD-prof Timothy begon ik wat licht ironisch met de opmerking dat je veel van mijn generatiegenoten, de zogeheten babyboomers, nog regelmatig met onverholen nostalgie en weemoed over die ‘good old sixties’ kunt horen spreken. Die nostalgie en weemoed betreft dan gewoonlijk herinneringen aan eigen jeugdervaringen en zoiets is mij ook bepaald niet geheel vreemd. Om bij degenen die daar gevoelig voor zijn die gemoedstoestanden nog even wat op te rakelen plaatste ik er een youtube filmpje van de Moody Blues bij: Legend of a Mind. Maar dat filmpje dateert niet van en gaat niet over die tijd, alleen de tekst ter ere van professor en hippieheld Tim Leary verwijst er deels naar.

Dit youtube verslag over de ‘Moodies’ en de ‘mood of the sixties’ vertelt veel meer over de stemming en het gevoelen van toen: Dat geldt evenzeer voor een documentaire die ik onlangs op TV zag over Leonard Cohen ten tijde van ditzelfde festival. Dat was het ‘Isle of Wight Festival’ dat je ook wel het Europese ‘Woodstock’ zou kunnen noemen. Ik was destijds trouwens één van dat 600.000 koppen tellende publiek. En ja, ze speelden toen uiteraard ook Legend of a Mind (op ca. 1uur in het filmpje). En wat er van die boodschap van Love and Peace terecht gekomen is?; ja wie het weet mag het weer zeggen.

Over mijn generatie(engl)

Even een soort van doublure d.w.z.:
A translation of Talkin’ bout my generation. A one-and-only on request.

Will we ever get any wiser?

At times I think to myself that despite the often referred to ideals and idealism of the sixties there has not yet been a generation that leaves a such an incredible mess to next generations as my generation, that of the so-called babyboomers.



In yesterday's paper I happened to read a somewhat entertaining article by one Lisette Thooft, a publicist who also calls herself a mythosopher. Though she is quitte a bit younger than myself (2 yrs to be precise) we both belong – together with a formidable tribe of peers – to that loathsome generation of babyboomers that according to some by pure chance got lost in the land of milk and honey and have been playing big spender eversince.
That is to say that is what they know how to do best: spending. They are also rather proficient in counting, grabbing and minding their self-interest. (for those who think so; the reactions here – in Dutch again - may provide a slightly different insight)
Anyway as of 2011 the western world is about to see masses of fresh pensioners who, eager to enjoy many long and pleasant last years, will pull a heavy swittch on general funds and budgets. Healthcare, social securities and all of society shall notice that we have arrived!

You may come accross them all over the worldwideweb: pro- and con-sounds, resourceguides, a webring, a startpage, blogs and what have you. We've become a global issue.

But let's return to this article by Lisette Thooft.
She is the author of the soon to be released book: Spiritueel door de overgang or Spiritual through transition. What transition that is will have to guess until the book is there. (Booh, pun completely lost in English as she is obviously referring to the menopause; why don't you read Dutch)
Anyway the aforementioned article has the hopeful title:

Babyboomer gets wiser

Let's hope so and isn't it about time are my first thoughts but that may be slightly cynical on my part.

This article seems to be a response to another comment on babyboomers that I haven't seen or read and apparently putting it in perspective; you needn't be fimiliar with that however to get the drift of Thoofts' piece.
Among other things she mentions a popular saying and a favourite of many of my neo-liberal peers who have said goodbye to their earlier ideals and flushed tehm down the drain but are keen to maintain that this fact and the consistent chasing of your self-interest and letting such egotism be your main guide and compass in life is far from being a sign of heartlessness:

If at twenty years of age you do not sympathize with left-wing ideas, you are heartless but if at the age of forty you still do, you have no brains.

I have always considered that a rather dumb and silly statement. Besides, I would according to that have no brains. But just as our neo-liberal friends so obviously and hesitantly shy away to label their new and U-turn adjusted opinions as heartless, I do not agree and shall of course not trumpet forth that I have no brains; and above all not in front of such a bunch of pseudo-intellectuals.
Concerning these supposed brains of mine; if, how and when I use them is strictly a private matter and not to be discussed here.

I suspect Thooft is on my side in this as she proposes by contrast the much more sensible and realistic statement by Goethe:

Realism is the mark of childhood, idealism the mark of youth, cynicism that of adulthood and mysticism is the mark of old age.

That's my kind of guy; this clearly smells of insight into human nature. That is not your average neo-liberal mumbo jumbo. This might lead us somewhere!
Will we babyboomers by any chance get wiser at last then? According to Thooft we may at ant rate expect that our generation apart from becoming pensioners will also become more spiritual and will be more concerned with questions of an existential nature. The current and growing interest in something like mindfulness would examplify this trend.
Well looking back upon the world as I've come to know it in my life-time I often saw lofty ideals degenerate to commercialized unruly and randy hedonism and a materialistic ego-culture. Now could our biology possibly come to the rescue and our grey hairs turn this tide? According to Goethe and Thooft that might just be the case and thus leave a last sparkle of hope for us babyboomers.

Are we about to become mystics then, as Goethe's developmental prognosis would have it? And what exactly would that mean? As far as I can see (but I am only 58) spirituality is all about the putting in perspective of the 'I' or the 'self'. The realisation and comprehension of the big mistake that an ego-project could ever make one happy. Mystics even claim that the 'self' is nothing but a grand illusion, that reality is merely one streaming, flowing and everchanging unity of all and everything. That would mean a tremendous turnaround for us ego-oriented babyboomers. But if we manage to make that shift, and that awareness would determine the spirit of the coming era, we might still be in for some good times.

As Bredero used to say: 't kan verkeren.
Ideals, current morals, opinions and a prevalent mentality may change in time and they almost certainly will change; but in which direction? .... that is up to us, isn't it?
And me? Well I'm dying to know but I'll just have to wait and see which way we will turn.

What the hack was I talking about ... o yeah .. remember .. I was talking 'bout
my generation



P.S. The old saying: 't kan verkeren by Bredero points to the fact that things may allways turn into totally unexpected and completely different directions.

Talkin' bout my generation

Worden we dan toch nog eens wijzer?
Ik denk wel eens bij mezelf dat ondanks het vaak aangehaalde idealisme van de jaren zestig er nog geen generatie geweest is die zo'n geweldige puinhoop achterlaat voor volgende generaties dan de mijne; die van de zogenaamde babyboomers.



Gisteren las ik een aardig stukje in de krant van ene Lisette Thooft, een publiciste die zich tevens mythosoof noemt. Al is ze een stuk jonger dan ik (wel 2 jaar), toch behoren we beiden met nog een legertje anderen tot die vermaledijde generatie van de babyboomers die volgens sommigen ooit in een gespreid bedje terechtkwamen en aan wie je het potverteren wel kunt overlaten.
Dat kunnen ze namelijk als de beste. Verder zijn ze erg goed in rekenen, graaien en het eigenbelang vooropstellen. (lees als je dat vindt ook de reacties op deze eenvandaag eens)
In ieder geval gaan ze in de westerse wereld vanaf 2011 massaal van hun pensioen genieten en een stevige wissel trekken op de algemene middelen. De gezondheidszorg, sociale uitkeringsinstanties en de hele maatschappij zal weten en merken dat we er zijn!



Ook op het wereldwijdewebje kom je ze overal tegen; voor en tegengeluiden, resourceguide, een webring, een startpagina, blogs etc., het is een global issue aan het worden.

Maar even terug naar het artikelje van genoemde Lisette Thooft.
Zij is de auteur van het binnenkort te verschijnen boek: Spiritueel door de overgang. Over welke overgang dat dan gaat weten we natuurlijk nog even niet want het boek is nog niet uit.
Het VK artikel draagt in ieder geval de hoopvolle titel:

Babyboomer wordt wijzer

Laten we het hopen en werd eens tijd denk ik dan maar dat is misschien een beetje flauw of wat al te cynisch van mij.

Het stukje is een alleraardigste en relativerende reactie op een ander, mij onbekend, stukje over die babyboomers, maar laat zich uitstekend lezen zonder die voorkennis.
Ze haalt ondermeer een bekend gezegde aan, vooral geliefd onder mijn neo-liberale generatiegenoten die hun vroegere idealen vergeten zijn danwel vaarwel gezegd hebben maar vinden dat zoiets en het consequent najagen en laten prevaleren van het eigenbelang heus niets met harteloosheid te maken heeft:

Als je op je twintigste niet links bent, heb je geen hart maar als je het op je veertigste nog bent, dan heb je geen hersens.

luidde het dan. Ik heb dat altijd een nogal kromme en maffe bewering gevonden. Bovendien zou ik volgens die stelling geen hersens hebben. Maar zoals onze neo-liberale vrienden overduidelijk schromen en schroomden om hun nieuwe, ogenschijnlijk 180 graden bijgedraaide, kijk op het leven als harteloos te bestempelen, zo zal ik natuurlijk niet zomaar gaan roepen dat ik geen hersens heb. En al zeker niet tegenover zo'n stelletje pseudo-intellectuelen; in hoeverre ik mijn vermeende hersens al dan niet gebruik is verder een privé-aangelegenheid die ik hier onaageroerd wil laten.

Hoe dan ook plaatst Thooft hier de veel zinniger en realistischer stelling van Goethe tegenover:

Het kind is realist, de jongeling idealist, de volwassene cynicus en de grijsaard mysticus.

Kijk daar lijkt tenminste wat mensenkennis uit te spreken. Dat is even iets anders dan dat nikserige neo-liberale geneuzel en gekrakeel. Daar kunnen we misschien iets mee!
Gaan wij babyboomers dan wellicht nog eens wijs worden? Volgens Thooft valt in ieder geval te verwachten dat onze generatie behalve pensioengerechtigd ook spiritueler zal worden en/of meer aandacht zal krijgen voor vragen van existentiële aard. Ze wijst daarbij als voorbeeld op de enorme belangstelling voor iets als mindfulness.
Terugblikkend op een (afge)leef(de)wereld waarin oude idealen vooral tot een vrijgevochten hitserig hedonisme en een materialistische Ik-cultuur verworden lijken te zijn gaan onze biologie en grijze haren het tij wellicht nog wat keren. Volgens Goethe en Thooft zou er nog hoop zijn voor ons babyboomers.

Zijn we op weg om mystici te worden, volgens Goethes ontwikkelingsleer? Wat betekent dat dan precies? Voor zover ik kan zien (maar ik ben pas 58) gaat spiritualiteit om het relativeren van het 'ik'. Het doorzien van de vergissing dat je van een ik-project gelukkig wordt. Mystici zeggen zelfs dat het hele zelf een illusie is, dat er inwerkelijkheid alleen maar één stromende, vloeiende, veranderende eenheid van alles en allen is. Voor ons ik-gerichte babyboomers, een enorme ommezwaai. Maar als het lukt, en dat besef de tijdgeest gaat bepalen, kunnen we nog mooie tijden beleven.

Zei onze Bredero niet reeds: 't kan verkeren?
Idealen, de geldende moraal en de heersende mentaliteit kunnen veranderen en zullen dat vast en zeker ook doen; maar ja welke kant op? ... dat ligt toch echt aan onszelf.
Nou, ik ben benieuwd en wacht het maar weer even af.
Waar had ik het nu ook al weer over ... o ja ... I was talking 'bout
my generation


text in english >>