Of Time and Lamentation

De tijd kwam onder de wat jammerlijke kreet 'Here m'n tijd' op dit blog al eens eerder aan bod. De samenvatting van mijn moeizame relatie met het fenomeen tijd luidde daar zo ongeveer dat ik er meestal ruzie mee heb en er absoluut geen chocola van kan maken terwijl het toch zo'n beetje mijn hele leven regeert en beheerst. En dat ik hoopte dat er later toch nog eens wat verbetering in deze beklagenswaardige situatie zal komen. Misschien dat het nieuwe boek van Raymond Tallis mij enig inzicht kan verschaffen in de begripsmatige en filosofische aspecten van die vermaledijde tijd. Voor wie belangstelling heeft voor filosofische vragen rond het begrip 'tijd' en uit mijn klaagzang hierover geen steek wijzer is kunnen worden hier een lezenswaardig interview met Tallis over de tijd en zijn nieuwe boek.

Voor wie wil luisteren ..

.. heeft de VPRO zo rond oud-en-nieuw het late-night-magazine Nooit Meer Slapen een weekje ingeruild voor de podcastserie Grote Woorden waarin Wim Brands met een aantal vaderlandse denkers spreekt.
Dat was mij overigens geheel en al ontgaan, mede omdat ik er, als verse vrijgestelde, al niet aan toe kom om alles te lezen wat er hier zo door de brievenbus valt miste ik aldus ook de aankondiging in de VPRO-gids. En sinds ik, ruim vijftien jaar geleden, de nachtdienst vaarwel moest zeggen vang ik nog zelden iets op van nachtelijke radio-uitzendingen daar ik dan toch meestal op één oor lig.

Nu hoorde ik via De Correspondent een podcast waarin Lex Bohlmeijer sprak met Gabriël van den Brink. De opvattingen en ideeën van deze over onze samenleving filosoferende empirisch onderzoeker of empirisch onderzoekende filosoof vond ik dermate verfrissend, herkenbaar, prikkelend en de spijkers op de kop slaand dat ik toch even op zijn naam moest googelen.

Zo kwam ik dus op Grote Woorden terecht en hoorde in twee uur tijd in ieder geval veel ware woorden gesproken worden.

Nu hoor je de laatste tijd nogal eens dat mensen die met pensioen zijn zeggen dat ze geen tijd meer over hebben. Klinkt de werkenden misschien vreemd in de oren maar ik begin het, geloof ik, wel te begrijpen want nu heb ik zomaar weer nog acht uur Grote Woorden luisteren op mijn to-do list en een recente publicatie van van den Brink op mijn leeslijst staan.

Waar moet ik de tijd vandaan halen?; verzuchtte de oude man aan het begin van een nieuw jaar.

We zullen door...

Het einde van de geschiedenis is al vele malen en door orakels van diverse signatuur aangekondigd. Maar voorlopig tikken de wijzers van de klok nog steeds door en schrijdt de tijd nog immer voort.

De Wereld Draait nog altijd Door en niet zelden Dol en ook daar valt voorlopig nog even geen eind aan te verwachten. Zelfs niet wanneer de mensheid een eind aan zichzelf zou maken waar ze inmiddels technisch toe in staat zou zijn. Dat zou dan natuurlijk wel het eind van onze menselijke geschiedenis kunnen betekenen.

Vooralsnog rolt die geschiedenis, of ontrolt hij zich, nog gewoon verder en ik ben zomaar opeens erg nieuwsgierig naar hoe wij over 25 of 50 jaar terug zullen kijken op onze eigen rol in wat nu het 'vluchtelingenprobleem' heet. Want we schrijven niet alleen geschiedenis, we maken het ook!
Zover is het dus nog lang(?) niet; wel loopt 'de maand van de geschiedenis' inmiddels zo'n beetje ten einde.

Vandaag

Vandaag zou mijn vader 85 zijn geworden.
Hij stierf twintig jaar geleden.

Gisteravond, of misschien nauwgezetter vandaag vroeg, zag ik na ruim twintig jaar nogmaals dat fenomenale vraaggesprek dat Wim Kayzer destijds voerde met Oliver Sacks voor de VPRO-serie 'Een schitterend ongeluk'.
Sacks zou de volgende dag naar Londen vertrekken om een jeugdvriend te begraven. Dat interview ging dan naast vragen over het leven, de tijd en wat we daarvan kunnen of zouden willen weten toch vooral ook over (de implicaties van) onze sterfelijkheid.
Oliver Sacks overleed zondag op 82-jarige leeftijd.

Mooi niet de enige

Oud? De duvel is oud en z'n moer ......
Daarbij vergeleken kom ik toch nog maar net kijken met mijn ... Evenzogoed is het me toch al een poosje duidelijk dat ik meer verleden dan toekomst heb.
Nu las ik in de krant dat ik niet de enige ben die duidelijk over z'n hoogtepunt heen is. Het heelal of de kosmos, iets ouders kunnen we ons toch echt niet voorstellen, blijkt inmiddels ook al op z'n retour te zijn.
Dat universum wordt in de berichtgeving zowaar al vergeleken met een oude man met woordspelingen als:

Vanaf nu gaat het alleen maar bergafwaarts met het geleidelijk ouder wordende heelal. Het heelal is het in feite rustig aan gaan doen en staat op het punt om voor eeuwig in te dutten.

en

.. is op z'n retour. Hij heeft minder fut dan voorheen; minder energie dan een paar miljard jaar geleden. De pit is eruit. Aflopende zaak.

of

Het heelal is onder een dekentje op de bank gaan liggen en slaapt langzaam maar zeker in.

Om dat heelal qua afmetingen en omvang een beetje in (astronomisch) perspectief te zetten, hier nog even The powers of ten:

Waar het de tijd betreft kan ik alleen maar verzuchten: Eeuwigheid is blijkbaar ook niet meer wat het geweest is.
Het is dus echt ooit eens definitief gebeurd met het universum, onze levensader!
Maar nog even geen paniek want Govert Schilling besluit het artikel in de Volkskrant met:

Snel gaat het allemaal niet - het zal duizenden miljarden jaren duren voor de laatste sterren doven en er geen nieuwe meer geboren worden.

Ga ik toch heus niet meemaken.

Nog 9 maanden te gaan

Volgens de huidige wettelijke regelingen heb ik nu nog 9 maanden te gaan alvorens ik een punt moet/mag zetten achter mijn arbeidzame leven... ... en verplichtingen dienaangaande.
Dan schijnt al mijn tijd dus zomaar en opeens vrij te zijn. Ben benieuwd of dat nog een al dan niet zware bevalling zal gaan worden.
Misschien ben ik er ook wel aan toe want ik ben inmiddels al lang en breed eens door mijn laatst ontvangen pensioen heen en dat was van dien aard dat ik er zelfs nog niet een paar knappe geraniums voor kon kopen. Die plantjes staan hier dan ook nog steeds niet op de vensterbank.

Gewoon een ander jaar?

Wij hebben de jaarwisseling wederom in gepaste rust doorgebracht. De blogjes van toen en toen er op terugslaand, zie ik daarin geen noemenswaardig verschil met de afgelopen jaren. Terwijl het buiten merkbaar luider, flitsender en aanhoudender gevierd werd, knalde bij ons in huis alleen de kurk van de (methode)champagnefles. En ook we keken inmiddels traditiegetrouw naar de jaarlijkse Hootenanny van Jools Holland, waarin ook altijd mr. Clockface en een oude man met lange witte baard en zeis figureren.



Ook dit jaar spraken we maar geen al te concrete goede voornemens uit en hielden het maar weer bij algemeenheden als 'gezond en gelukkig samen'.
Het komende jaar zouden we natuurlijk heel hoopvol, positief en bruisend van optimisme tegemoet kunnen zien of gewoon als 'just another year'.



Dan heb je natuurlijk ook steevast nog van die zwartkijkers maar ik vrees dat die toch ook vaak de meeste realiteitszin aan de dag leggen. Mijn kijk op de nabije toekomst is er momenteel ook bepaald niet een van rozengeur en maneschijn.
Misschien zoveel reden te meer om de moed er toch maar in te houden, er het beste van te maken en iedereen het beste voor 2015 toe te wensen!

Dat die baard toch nog maar een poosje door mag groeien voordat die ouwe daarover of anders over z'n zeis begint te struikelen.

Waar blijft dan ie toch ...?

ja … die tijd
ofwel Who knows where the time goes?

En dat is behalve een intrigerende vraag ook de titel van de zogegeheten signature song van Sandy Denny.
Denny nam, op twintigjarige leeftijd, het nummer voor het eerst op op band, als demo.


Judy Collins nam het een jaar later (1968) op als title-track voor een album waarmee het nummer en de schrijfster ervan internationale bekendheid verwierven. Collins heeft het nummer nog altijd op haar repertoire staan.


In 1969 werd het dan op zwart vinyl uitgebracht in de uitvoering van Sandy Denny als lid van de legendarische Fairport Convention op het album Unhalfbricking.
Deze uitvoering werd door het Britse publiek bij de BBC Folkawards 2007 verkozen tot de ‘Favourite Folk Track of all times’.


Deze ‘song’ werd overigens ‘in de loop der tijd’ nog vele malen ‘gecoverd’ door niet de minste muzikale talenten, hetgeen toch ook iets over de kwaliteit van Denny als songwriter zegt.

Onder die uitvoerende artiesten onder andere:
Nina Simone

hier in een live optreden

Nanci Griffith; helaas niet in te sluiten maar wel hier dan.

Nana Mouskouri

deze song wordt niet uitsluitend door vrouwelijke stemmen ten gehore gebracht; hier bijvoorbeeld haar, naar zeggen, belangrijkste muzikale maatje uit haar Fairport-tijd Richard Thompson

en tot slot nog één van die vele uitvoeringen door haarzelf gezongen


Had ik toch bijna verzaakt dit nummer in mijn mijmeringen en geneuzel over de tijd mee te nemen. Dit bij deze alsnog maar even gedaan.
En wie meent te weten waar die tijd toch blijft mag het zeggen.

P.S. Dan gaat het natuurlijk niet over een verdwaald uurtje hier of daar als bijvoorbeeld dat uurtje dat we zo om het half jaar wegtoveren om het vervolgens weer tevoorschijn te goochelen zoals in het afgelopen weekend. Dat uurtje extra dit weekend is me overigens uitstekend bevallen; mogen ze wat mij betreft wel vaker doen.

De tijd dan toch bedwongen?

Gisteren het vierde en laatste onderdeel van een cursus timemanagement (of wat ik toch interessanter en mooier vind klinken 'klokkijken voor managers en gevorderden') gevolgd.
Dan luidt de voor de hand liggende vraag: heb ik de tijd nu beter in de vingers, meer onder controle of onder de duim? Ben ik nu heer en meester over mijn of de tijd? Ben ik nu doordrongen van het feit dat het allemaal mijn tijd wel zal duren?
Niets van dat alles helaas; het is nog steeds eerder andersom en here m'n tijd, de tijd is mij nog altijd de baas en ik sjok er maar weer braaf en slaafs achteraan. Zonder genoemde cursus tekort te willen doen is er toch wel iets meer of iets anders nodig om daar verandering in te brengen.

De cursus heeft mij, vrees ik toch, niet echt iets opgeleverd of gebracht in de zin of in termen van wat de bedoeling van zo'n cursus is. Daarmee wil ik overigens niet meteen zeggen dat het helemaal zonde van mijn tijd was, een sentiment dat onder sommige deelnemers toch ook wel leefde.
Ik nam er in ieder geval weer eens kennis van of werd herinnerd aan een alleraardigst cyclisch modelletje dat ik me wel bekend voorkwam maar waar ik uit mezelf niet zo maar weer aan gedacht zou hebben. Wellicht voer ik hem nog eens op in de serie cycli en cyclische modellen:
Cycli en wat zoal te doen
Wat dan te doen?
In de cyclus van de roos
The wheel of change

Klokkijken voor gevorderden?

Zit ik dus deze week, zo'n anderhalf jaar voor mijn pensioen, opeens in een cursus of training timemanagement in vier bedrijven. Een beetje laat? Ach voor een laatbloeier komt iets niet zo gauw te laat. Timemanagement heet zoiets dus maar in het eerste bedrijf verschijnt al snel en steelsgewijs de term zelfmanagement op het beeldscherm. Hoe het komt weet ik ook niet maar ik heb toch wat moeite met die kreet management. Het komt me voor als een term die inmiddels behoorlijk nietszeggend is geworden en anderzijds vaak enige achterdocht mag wekken. Vandaag bedacht ik dat 'klokkijken voor gevorderden' wellicht een helder en goed Nederlands equivalent zou zijn voor die malle term timemanagement. Maar gezien mijn niet altijd even soepele en soms zelfs wat moeizame verhouding met de tijd en met name met de klokkentijd, kalenders, agenda's en wat dies meer zij, blijft het toch zeer twijfelachtig of er voor mij op dat gevorderde niveau nog iets te leren of te winnen valt. Jenever can tell, zullen we maar weer denken.

Tijdverdrijf

Wat een gedoe toch ook iedere keer weer met die klok ...



... en ik had toch altijd al een wat stroeve relatie met de klokkentijd.
Nu stuurt de baas mij komende maand in vier etappes op een cursus timemanagement; wellicht gaat het me de volgende keren wat beter af.
Je weet het toch maar nooit!

Oktober dan ook al weer geschiedenis

Alweer een maand voorbij. De tijd lijkt wel steeds sneller te gaan (of zou de klok soms gewoon wat sneller tikken?). Qua werk was het niet zo’n leuke maand voor mij maar daar ga ik het hier natuurlijk even niet over hebbben. Het was ook duidelijk merkbaar de herfstmaand bij uitstek. De omgewaaide bomen getuigen nog van de laatse herfststorm.



Ook was het de maand van de geschiedenis, zoals ik zo tussen neus en lippen door nog even vernam. Daar heb ik dan verder weer weinig van mogen merken. Zo vind ik zelfs in het blad ‘Geschiedenis’ daar niets over terug.



Voor mezelf en voor dit blog heb ik er ook maar de maand van de wetenschap van gemaakt, met wat losse vragen en kanttekeningen daarover. Met dat onderwerp ga ik toch nog maar even door, want hoewel ie 31 dagen duurde en we er zelfs nog een uurtje bij kregen, ging ook oktober mij weer te rap voorbij.

Weer meer sneeuw

Eind februari vermoedde ik toch dat we de laatste sneeuw van dit seizoen wel eens gezien zouden hebben. Maar ook de hele maand maart, tot deze 1ste paasdag aan toe, bleef er met enige regelmaat nog wel wat wits uit de hemel dwarrelen. Maar toen stonden de bloemetjes niet meer buiten. Althans niet meer in potjes op de tuintafel. Deze maand duurde overigens weer een uur korter. Heeft iemand daar nog iets van gemerkt?

Up from 7 to 56

Wat doen wij in de tijd en wat doet de tijd met ons?; vroeg ik me een paar dagen geleden zomaar eens af. Het zal een vraag zijn die de meesten van zich weleens stellen of ooit gesteld hebben. Een vraag van het soort dat zich eenvoudig en bijna achteloos laat stellen maar zelden simpele of nietszeggende antwoorden verdraagt. Van dat laatste zullen de deelnemers aan de Britse Up Series zich inmiddels wel indringend en soms pijnlijk bewust zijn. Die prachtige serie, die nu al voor de achtste maal na telkens zeven jaar de balans tracht op te maken van persoonlijke ambities, frustraties, dromen en verwachtingen van steeds eenzelfde groep Britten. In 1964 van start gegaan met een groep van een veertiental 7-jarigen Inmiddels gaat het over en zien we een dertiental 56-jarigen Afgelopen week in drie afleveringen op Nederland uitgezonden en vorige edities tot 10 januari nog op Holland Doc te zien. Ik vond het toevallig ook al zo'n beetje tijd om eens wat nadrukkelijker bij de tijd stil te staan en zo werd hiermee toch maar weer op m’n wenken bediend. Aanvankelijk zou het een eenmalig portret worden met de bedoeling het dwingende karakter van de vermaarde ‘class-barriers’ in de Britse samenleving te tonen. Het werd een tocht in stappen van 7 jaar door persoonlijke levens en levensgeschiedenissen en van hoe imagos onder invloed van de media beklijven en de reacties die dat weer op kan roepen. Dat laatste maakt dat sommige deelnemers het hele project min of meer als een martelgang ervaren. Toch geven met wat ups en downs onderweg na zo’n halve eeuw nog altijd dertien van de veertien oorspronkelijke deelnemers acte de presence. Volgens regisseur Michael Apted draagt het feit dat de serie in 1964 van start ging, d.w.z. in het begin van een tijd van grote en ingrijpende maatschappelijke veranderingen er in hoge mate toe bij dat het zo’n uniek tijdsbeeld oplevert. En ik denk dat hij dat goed ziet. Zie hier een gesprek met Apted waarin de serie eerder dan als ‘een aantal levensverhalen’ als ‘een verhaal over het leven’ wordt getypeerd. And up we’ll go. Een bijzondere serie. Bij de volgende aflevering zullen de deelnemers de mij van nu al met een jaartje ingehaald hebben.

Het werd ook eens tijd ….

Here m'n tijd toch! Alweer een jaar voorbij, alweer een nieuw begin. Moet ik me nu alweer bedenken of ik me nog iets goeds wil voornemen? Ik zou natuurlijk weer kunnen beginnen met roken dan weet ik voor volgend jaar in ieder geval al iets om weer eens mee te stoppen. Moest ik toch maar niet doen. Veel mensen doen iets dergelijks, begrijp ik, toch wel met (di-)eten. Ach laat die goede voornemens en dat vooruitkijken ook maar deze keer.

Ga ik dan maar eens terugblikken op het afgelopen jaar? Het jaar waarin de grote witte gedoger tegen de lamp liep en een beetje door de mand zakte waardoor we nu met een spagaatkabinet van VVD en PVDA opgescheept zitten. De reden voor veel mensen om op een van beide partijen te stemmen was omdat ze de andere partij perse niet aan de macht wilden zien en zie het resultaat; leve de democratie! Zelf had ik liever iets als een wat linkse Kunduz-coalitie aan het politieke roer(-ijzer) gezien. En dan is de wereld ook nog steeds niet vergaan. Vorig jaar rond de jaarwisseling werd er in de media toch volop gewag gemaakt van het naderende eind der tijden dat zou samenvallen met het eind van de Maya (scheur?) kalender. Hoe zou het nu trouwens de lieden vergaan die er heilig in geloofden? Aan de diersoort mens heeft het toch niet gelegen, of wel soms? Als je onze recente geschiedenis en huidige politieke keuzen beziet, zou je toch zeggen dat wij mensen er toch van alles aan gedaan hebben om deze wereld naar de gallemiezen te helpen. Nee laat ik op dit moment ook maar even niet al te veel omkijken.

Misschien wordt het zo stilletjesaan tijd om eens stil te staan bij de tijd; bij de tijd zelf dan. Je weet wel, die figuur van Vadertje Tijd, de vaste eregast en hoofdfigurant in Jools’ annual hootenanny. Toevallig ook het eerste TV programma dat ik elk nieuwe jaar weer pleeg te aanschouwen. (van Jools Holland) Even stilstaan bij de tijd dus; wie of wat is dat? Wat doet ie met ons of wat doen wij met de tijd? Here m’n tijd wat een vragen, zeg! >>

Afbeelding uit: Father Time

Een voorspoedig en gezond 2013 allen

Poosje geleden

Niet zo lang geleden werd op het spraakmakende en immens populaire 'smoelenboek' de 'timeline' als opleukende noviteit geïntroduceerd. Kun je zien wat je een poosje geleden zoal deed en wanneer je met wie vrienden geworden bent.

Nog vrij kort geleden werd mij aangeraden eens met een CV op de proppen te komen. Kan ik laten zien wat ik een poosje geleden qua opleiding en werk heb gedaan.

Hoe zal ik dat nu toch eens aanpakken, zo'n tijdlijn of CV beginnen?
Laat ik maar eens beginnen met te laten zien hoe ik er een poosje geleden uitzag; iets meer dan zestig en bijna vijftig jaar geleden:



En nu dan?; ach hier en daar een rimpeltje erbij plus nog wat sporen van slijtage danwel vrije radicalen maar verder nog nagenoeg dezelfde, hoor.
Ben inmiddels overigens wel uit die kleren gegroeid.

1 + 1 = 2

Één en één is twee, daar helpt geen lievemoeder aan.
Een één na een één leest ook wel als elf.
De elfde herdachten we mijn geboortedag twee dagen prematuur maar vandaag de dertiende mag ik pas echt dat volgende streepje erbij krassen.

Alweer zo'n streep!

De tijd schrijdt gestaag en onverbiddelijk voort.
Vandaag dan alweer zo'n streep aan de balk of op de lat voor mij.
Even het mes opengeknipt en daar gaat ie dan weer.




Na precies een jaar geleden de twaalfde dwarsstreep gezet te hebben mag ik er weer één nieuwe enkeling bij turven.


Zo begint m'n kerfstok geleidelijk aan toch behoorlijk gevuld en getekend te raken!



IJs en weder dienende kom ik hier over een jaar nog wel eens op terug.

Andere tijden!

Het elan van de veelgeroemde 60-er jaren (mijn tienerjaren) werd begeleid en kracht bijgezet door ondermeer de klanken van Bob Dylan die zong: The times they are a changin'.

Nou ja, zong .. zong ..? Zingen was nu niet de sterkste kant van dit fenomeen wiens teksten ik in die tijd aanhoorde en zo ongeveer als mijn nieuwe bijbeltje trachtte te doorgronden. De ware en schone zangkunst was overigens beter toevertrouwd aan zijn goede artistieke vriendin en bondgenote qua sociale en politieke opvattingen Joan Baez of aan bv. de gospel-zangeres Merry Clayton. Of aan een van de vele anderen die dit nummer ten gehore brachten zoals the Byrds, Peter, Paul en Mary, Nina Simone of Josephine Baker om er maar een paar te noemen.

In ons land was het Boudewijn de Groot die als exponent van dat nieuwe elan in vertaling zong: want er komen andere tijden!



En zo is het en niet anders; want er komen altijd andere tijden; dat is onvermijdelijk zolang de tijd niet stilstaat en van alle tijden.
Wat toen echter kenmerkend was, was dat een verandering zo breed- en vooral ook jonggedragen als noodzakelijk gevoeld, gewenst en besproken werd. De oude autoritaire, vastgeroeste, maatschappelijke constellatie en verhoudingen werden door grote groepen in de vrije westerse wereld als knellend en benauwend ervaren. (bezie eens de overeenkomst met andere delen van de wereld nu) Er moest en zou een nieuwe wind gaan waaien. In het project van de wederopbouw in Noordwest-Europa was een zekere mate van welvaart voor allen bereikbaar en in opmars. De arbeider kon een koelkast, een televisie en zelfs een auto kopen en op vakantie gaan. Het was tijd om niet uitsluitend oog voor onze welvaart te hebben maar ook voor het welzijn en het welbevinden van een ieder.

Het oordeel over wat mijn generatie daar vervolgens in loop der tijd van gebrouwen heeft is uiteindelijk aan de huidige en komende generaties; ik was daar niet ten alle tijden onverdeeld enthousiast over.
Maar er braken wel degelijk andere tijden aan. De zogeheten seksuele revolutie ontvouwde zich. Emancipatie, persoonlijke ontwikkeling en individuele vrijheid waren nieuwe waarden die hoog in het vaandel kwamen te staan waaraan redelijk plotseling bijna al het andere werd afgemeten.



Nu is 'Andere tijden' toevallig ook de titel van een meestal zeer onderhoudend televisieprogramma waarin gebeurtenissen, toestanden en opvattingen uit vroegere en dus andere tijden nog eens herbelicht worden.
Gisteravond ging de uitzending van deze 'Andere Tijden' over de gangbare houding tegenover pedofilie in het Nederland van 30 jaar geleden. Zeg maar in die tijd ik nog de maar helft van mijn huidige leeftijd bereikt had en we allemaal nog banger waren voor het rode gevaar dan voor de islam.
Daar ik mij op het moment van deze uitzending in een restaurant bevond om daar samen met een vriend een maaltijd te genieten, moest ik de uitzending missen.
Maar gelukkig is een van de zegeningen van dit internet ook de site 'Uitzending Gemist', dus kan ik het alsnog zien. Kijkt u eens even mee als u het ook gemist mocht hebben:

Andere Tijden Ruimte voor de pedofiel

Ja, dat waren toch wel even heel andere tijden, nietwaar?