Leo Blokhuis en Ricky Koole brachten in recente jaren een serie dubbelalbums uit onder de noemer ‘Songs We Shouldn't Forget’. Uit de titels van de verschillende albums zoals ‘Sleeping Beauties’, ‘Lost And Found’, ‘Back On Track’ en ‘Time Will Tell’ spreekt een intentie en een waardering waar ik me in geval van menig ‘uitverkoren song’ wel redelijk bij aan kan sluiten. Dan hebben we het over muzikale juweeltjes die we de vergetelheid beslist niet gunnen.
Richard Thompson, die er wel in wil blijven geloven, mag, zeker als hij zich weer eens afvraagt waar de tijd blijft, in dat verband nogal eens graag een lans breken voor de onvolprezen Sandy Denny.
Kwaliteit laat zich niet verloochenen en laat zich niet zomaar vermalen door de tand des tijds aldus Thompson. Het mag dan soms even duren alvorens de crème de la crème als zodanig (h)erkend wordt, zoals in geval van Nick Drake waar het zo’n vijfenveertig jaar in beslag nam.
In geval van wie ..., zei u daar?
Van Nick Drake; hij kreeg ook nog een plekje op eerdergenoemde ‘Sleeping Beauties’ en lijkt zo’n beetje herontdekt te worden ook door een nieuwe generatie.
Om kennis te maken wat ‘essential songs’ van hem:
Op het web is her en der uiteraard de nodige info over deze wat mysterieuze en jonggestorven Nick Drake te vinden, waaronder zijn volledige albums en een documentaire over zijn korte leven als ietwat verweesde buitenstaander en muzikaal talent.
Showing posts with label Sandy Denny. Show all posts
Showing posts with label Sandy Denny. Show all posts
Saturday, March 21, 2015
Tuesday, November 18, 2014
Sandy Denny
The Lady and the late and the great Sandy Denny.
Wie zegt die naam nog iets en bij wie roept dat ogenblikkelijk nog herinneringen op aan de nummers uit haar repertoire en aan dat bijzonder intense, melancholische en warme stemgeluid van haar?
Ik vermoed dat dat maar opgaat voor een beperkte groep liefhebbers die voornamelijk zal bestaan uit wat oude ‘fans and folkies’. Wel jammer en toch ook enigszins verbazend, zou ik zeggen, voor een stem en een talent van dergelijk kaliber.
Nu struinde ik pas geleden wat op het WWWebje rond op zoek naar nog wat muziek en info over haar. Dat in verband met een recent blogje.
Daaruit begreep ik dat er inmiddels en met name in de Angelsaksiche wereld recentelijk toch iets van een opleving in de belangstelling en de waardering voor de artieste Sandy Denny plaats heeft gevonden.
Het resultaat daarvan is dat er op het web en nu ook op youtube vrij veel van haar artistieke nalatenschap te vinden is en te beluisteren valt.
Helaas bestaan er nauwelijks professioneel kwalitatief goed op film geregistreerde live-optredens van haar; hier een fragment uit 1975 dat een uitzondering op vormt
Gelukkig zijn er echter nog genoeg goede geluidsopnamen van haar te beluisteren op bijvoorbeeld Spotify en dergelijke websites.
Alexandra Elene MacLean (Sandy) Denny (6 January 1947 – 21 April 1978) maakte furore in een tijd dat de westerse wereld maatschappelijk en cultureel nogal in beroering was. Dat gold zeker ook voor de populaire muziek, die plots door een golf van creatitviteit overspoeld werd. Tja, .. altijd maar weer die 'sixties'.
Sandy Denny zong, speelde piano en gitaar en schreef muziek en tekst.
Dat deed ze als soloartieste, met the Strawbs maar vooral met Fairport Convention en de door haar zelf gevormde band Fotheringay.
(Fotheringay bracht, onder dezelfde titel, slechts 1 album uit; het was ook de titel van van het eerste nummer van het eerste album dat ze met Fairport opnam) Verder zong ze bij gelegenheid nog met menig min of meer bekende collega-muzikant; zo is ze ook verantwoordelijk voor de enige vrouwenstem ooit op een nummer van Led Zeppelin te horen. Een andere coryfee uit de 'folkscene' is toch duidelijk meer gecharmeerd van haar uitvoering van 'Banks of the Nile'. zelf vind ik het wat betreurenswaardig dat ze nooit opnamen met de toch ook legendarische 'Pentangle' heeft gemaakt. Ze stierf, kort na een val van een trap, op 31 jarige leeftijd. De exacte toedracht van de omstandigheden rond haar dood evenals haar psychische toestand in de aanloop naar dat vootijdige einde bleven lange tijd onderwerp van de nodige speculatie.
Anders had Sandy Denny in januari 68 jaar geworden maar ze zal nu toch, om met Dylan te spreken, ‘forever young’ moeten voortleven in de herinnering.
Haar grafsteen:
Een stem uit duizenden met een heel bijzondere en eigen klankkleur. Een prominente plek in 'the Music Hall of Fame' waardig.
Wellicht een verrassende ontdekking voor muziekliefhebbers die haar nog niet kenden.
Behalve een interssant stukje popgeschiedenis en mooie muziek voor mij vooral toch ook jeugdsentiment.
Daar kunnen wat mij betreft toch nog geen zeven Madonna's tegenop.
En ik vond zowaar nog ergens de opzet voor een tekening van Sandy die ik zo halverwege de jaren zeventig eens gemaakt moet hebben.
P.S. Excusez voor de overdaad aan links met YouTube in dit blogje.
Tegelijkertijd dank aan de firma YouTube maar vooral aan de mensen die de soms zo mooi verpakte of bewerkte filmpjes op het web zetten.
Wie zegt die naam nog iets en bij wie roept dat ogenblikkelijk nog herinneringen op aan de nummers uit haar repertoire en aan dat bijzonder intense, melancholische en warme stemgeluid van haar?
Ik vermoed dat dat maar opgaat voor een beperkte groep liefhebbers die voornamelijk zal bestaan uit wat oude ‘fans and folkies’. Wel jammer en toch ook enigszins verbazend, zou ik zeggen, voor een stem en een talent van dergelijk kaliber.
Nu struinde ik pas geleden wat op het WWWebje rond op zoek naar nog wat muziek en info over haar. Dat in verband met een recent blogje.Daaruit begreep ik dat er inmiddels en met name in de Angelsaksiche wereld recentelijk toch iets van een opleving in de belangstelling en de waardering voor de artieste Sandy Denny plaats heeft gevonden.
Het resultaat daarvan is dat er op het web en nu ook op youtube vrij veel van haar artistieke nalatenschap te vinden is en te beluisteren valt.
Helaas bestaan er nauwelijks professioneel kwalitatief goed op film geregistreerde live-optredens van haar; hier een fragment uit 1975 dat een uitzondering op vormt
Gelukkig zijn er echter nog genoeg goede geluidsopnamen van haar te beluisteren op bijvoorbeeld Spotify en dergelijke websites.
Alexandra Elene MacLean (Sandy) Denny (6 January 1947 – 21 April 1978) maakte furore in een tijd dat de westerse wereld maatschappelijk en cultureel nogal in beroering was. Dat gold zeker ook voor de populaire muziek, die plots door een golf van creatitviteit overspoeld werd. Tja, .. altijd maar weer die 'sixties'.
Sandy Denny zong, speelde piano en gitaar en schreef muziek en tekst.
Dat deed ze als soloartieste, met the Strawbs maar vooral met Fairport Convention en de door haar zelf gevormde band Fotheringay.
(Fotheringay bracht, onder dezelfde titel, slechts 1 album uit; het was ook de titel van van het eerste nummer van het eerste album dat ze met Fairport opnam) Verder zong ze bij gelegenheid nog met menig min of meer bekende collega-muzikant; zo is ze ook verantwoordelijk voor de enige vrouwenstem ooit op een nummer van Led Zeppelin te horen. Een andere coryfee uit de 'folkscene' is toch duidelijk meer gecharmeerd van haar uitvoering van 'Banks of the Nile'. zelf vind ik het wat betreurenswaardig dat ze nooit opnamen met de toch ook legendarische 'Pentangle' heeft gemaakt. Ze stierf, kort na een val van een trap, op 31 jarige leeftijd. De exacte toedracht van de omstandigheden rond haar dood evenals haar psychische toestand in de aanloop naar dat vootijdige einde bleven lange tijd onderwerp van de nodige speculatie.
Anders had Sandy Denny in januari 68 jaar geworden maar ze zal nu toch, om met Dylan te spreken, ‘forever young’ moeten voortleven in de herinnering.
Haar grafsteen:
Een stem uit duizenden met een heel bijzondere en eigen klankkleur. Een prominente plek in 'the Music Hall of Fame' waardig.
Wellicht een verrassende ontdekking voor muziekliefhebbers die haar nog niet kenden.Behalve een interssant stukje popgeschiedenis en mooie muziek voor mij vooral toch ook jeugdsentiment.
Daar kunnen wat mij betreft toch nog geen zeven Madonna's tegenop.
En ik vond zowaar nog ergens de opzet voor een tekening van Sandy die ik zo halverwege de jaren zeventig eens gemaakt moet hebben.
P.S. Excusez voor de overdaad aan links met YouTube in dit blogje.
Tegelijkertijd dank aan de firma YouTube maar vooral aan de mensen die de soms zo mooi verpakte of bewerkte filmpjes op het web zetten.
Monday, October 27, 2014
Waar blijft dan ie toch ...?
ja … die tijd
ofwel Who knows where the time goes?
En dat is behalve een intrigerende vraag ook de titel van de zogegeheten signature song van Sandy Denny.
Denny nam, op twintigjarige leeftijd, het nummer voor het eerst op op band, als demo.
Judy Collins nam het een jaar later (1968) op als title-track voor een album waarmee het nummer en de schrijfster ervan internationale bekendheid verwierven. Collins heeft het nummer nog altijd op haar repertoire staan.
In 1969 werd het dan op zwart vinyl uitgebracht in de uitvoering van Sandy Denny als lid van de legendarische Fairport Convention op het album Unhalfbricking.
Deze uitvoering werd door het Britse publiek bij de BBC Folkawards 2007 verkozen tot de ‘Favourite Folk Track of all times’.
Deze ‘song’ werd overigens ‘in de loop der tijd’ nog vele malen ‘gecoverd’ door niet de minste muzikale talenten, hetgeen toch ook iets over de kwaliteit van Denny als songwriter zegt.
Onder die uitvoerende artiesten onder andere:
Nina Simone
hier in een live optreden
Nanci Griffith; helaas niet in te sluiten maar wel hier dan.
Nana Mouskouri
deze song wordt niet uitsluitend door vrouwelijke stemmen ten gehore gebracht; hier bijvoorbeeld haar, naar zeggen, belangrijkste muzikale maatje uit haar Fairport-tijd Richard Thompson
en tot slot nog één van die vele uitvoeringen door haarzelf gezongen
Had ik toch bijna verzaakt dit nummer in mijn mijmeringen en geneuzel over de tijd mee te nemen. Dit bij deze alsnog maar even gedaan.
En wie meent te weten waar die tijd toch blijft mag het zeggen.
P.S. Dan gaat het natuurlijk niet over een verdwaald uurtje hier of daar als bijvoorbeeld dat uurtje dat we zo om het half jaar wegtoveren om het vervolgens weer tevoorschijn te goochelen zoals in het afgelopen weekend. Dat uurtje extra dit weekend is me overigens uitstekend bevallen; mogen ze wat mij betreft wel vaker doen.
ofwel Who knows where the time goes?
En dat is behalve een intrigerende vraag ook de titel van de zogegeheten signature song van Sandy Denny.
Denny nam, op twintigjarige leeftijd, het nummer voor het eerst op op band, als demo.
Judy Collins nam het een jaar later (1968) op als title-track voor een album waarmee het nummer en de schrijfster ervan internationale bekendheid verwierven. Collins heeft het nummer nog altijd op haar repertoire staan.
In 1969 werd het dan op zwart vinyl uitgebracht in de uitvoering van Sandy Denny als lid van de legendarische Fairport Convention op het album Unhalfbricking.
Deze uitvoering werd door het Britse publiek bij de BBC Folkawards 2007 verkozen tot de ‘Favourite Folk Track of all times’.
Deze ‘song’ werd overigens ‘in de loop der tijd’ nog vele malen ‘gecoverd’ door niet de minste muzikale talenten, hetgeen toch ook iets over de kwaliteit van Denny als songwriter zegt.
Onder die uitvoerende artiesten onder andere:
Nina Simone
hier in een live optreden
Nanci Griffith; helaas niet in te sluiten maar wel hier dan.
Nana Mouskouri
deze song wordt niet uitsluitend door vrouwelijke stemmen ten gehore gebracht; hier bijvoorbeeld haar, naar zeggen, belangrijkste muzikale maatje uit haar Fairport-tijd Richard Thompson
en tot slot nog één van die vele uitvoeringen door haarzelf gezongen
Had ik toch bijna verzaakt dit nummer in mijn mijmeringen en geneuzel over de tijd mee te nemen. Dit bij deze alsnog maar even gedaan.
En wie meent te weten waar die tijd toch blijft mag het zeggen.
P.S. Dan gaat het natuurlijk niet over een verdwaald uurtje hier of daar als bijvoorbeeld dat uurtje dat we zo om het half jaar wegtoveren om het vervolgens weer tevoorschijn te goochelen zoals in het afgelopen weekend. Dat uurtje extra dit weekend is me overigens uitstekend bevallen; mogen ze wat mij betreft wel vaker doen.
Subscribe to:
Posts (Atom)