Sandy Denny

The Lady and the late and the great Sandy Denny.
Wie zegt die naam nog iets en bij wie roept dat ogenblikkelijk nog herinneringen op aan de nummers uit haar repertoire en aan dat bijzonder intense, melancholische en warme stemgeluid van haar?
Ik vermoed dat dat maar opgaat voor een beperkte groep liefhebbers die voornamelijk zal bestaan uit wat oude ‘fans and folkies’. Wel jammer en toch ook enigszins verbazend, zou ik zeggen, voor een stem en een talent van dergelijk kaliber. Nu struinde ik pas geleden wat op het WWWebje rond op zoek naar nog wat muziek en info over haar. Dat in verband met een recent blogje.
Daaruit begreep ik dat er inmiddels en met name in de Angelsaksiche wereld recentelijk toch iets van een opleving in de belangstelling en de waardering voor de artieste Sandy Denny plaats heeft gevonden.
Het resultaat daarvan is dat er op het web en nu ook op youtube vrij veel van haar artistieke nalatenschap te vinden is en te beluisteren valt.
Helaas bestaan er nauwelijks professioneel kwalitatief goed op film geregistreerde live-optredens van haar; hier een fragment uit 1975 dat een uitzondering op vormt

Gelukkig zijn er echter nog genoeg goede geluidsopnamen van haar te beluisteren op bijvoorbeeld Spotify en dergelijke websites.

Alexandra Elene MacLean (Sandy) Denny (6 January 1947 – 21 April 1978) maakte furore in een tijd dat de westerse wereld maatschappelijk en cultureel nogal in beroering was. Dat gold zeker ook voor de populaire muziek, die plots door een golf van creatitviteit overspoeld werd. Tja, .. altijd maar weer die 'sixties'.

Sandy Denny zong, speelde piano en gitaar en schreef muziek en tekst.
Dat deed ze als soloartieste, met the Strawbs maar vooral met Fairport Convention en de door haar zelf gevormde band Fotheringay.
(Fotheringay bracht, onder dezelfde titel, slechts 1 album uit; het was ook de titel van van het eerste nummer van het eerste album dat ze met Fairport opnam) Verder zong ze bij gelegenheid nog met menig min of meer bekende collega-muzikant; zo is ze ook verantwoordelijk voor de enige vrouwenstem ooit op een nummer van Led Zeppelin te horen. Een andere coryfee uit de 'folkscene' is toch duidelijk meer gecharmeerd van haar uitvoering van 'Banks of the Nile'. zelf vind ik het wat betreurenswaardig dat ze nooit opnamen met de toch ook legendarische 'Pentangle' heeft gemaakt. Ze stierf, kort na een val van een trap, op 31 jarige leeftijd. De exacte toedracht van de omstandigheden rond haar dood evenals haar psychische toestand in de aanloop naar dat vootijdige einde bleven lange tijd onderwerp van de nodige speculatie.
Anders had Sandy Denny in januari 68 jaar geworden maar ze zal nu toch, om met Dylan te spreken, ‘forever young’ moeten voortleven in de herinnering.
Haar grafsteen: Een stem uit duizenden met een heel bijzondere en eigen klankkleur. Een prominente plek in 'the Music Hall of Fame' waardig. Wellicht een verrassende ontdekking voor muziekliefhebbers die haar nog niet kenden.
Behalve een interssant stukje popgeschiedenis en mooie muziek voor mij vooral toch ook jeugdsentiment.
Daar kunnen wat mij betreft toch nog geen zeven Madonna's tegenop.
En ik vond zowaar nog ergens de opzet voor een tekening van Sandy die ik zo halverwege de jaren zeventig eens gemaakt moet hebben.

P.S. Excusez voor de overdaad aan links met YouTube in dit blogje.
Tegelijkertijd dank aan de firma YouTube maar vooral aan de mensen die de soms zo mooi verpakte of bewerkte filmpjes op het web zetten.

Waar blijft dan ie toch ...?

ja … die tijd
ofwel Who knows where the time goes?

En dat is behalve een intrigerende vraag ook de titel van de zogegeheten signature song van Sandy Denny.
Denny nam, op twintigjarige leeftijd, het nummer voor het eerst op op band, als demo.


Judy Collins nam het een jaar later (1968) op als title-track voor een album waarmee het nummer en de schrijfster ervan internationale bekendheid verwierven. Collins heeft het nummer nog altijd op haar repertoire staan.


In 1969 werd het dan op zwart vinyl uitgebracht in de uitvoering van Sandy Denny als lid van de legendarische Fairport Convention op het album Unhalfbricking.
Deze uitvoering werd door het Britse publiek bij de BBC Folkawards 2007 verkozen tot de ‘Favourite Folk Track of all times’.


Deze ‘song’ werd overigens ‘in de loop der tijd’ nog vele malen ‘gecoverd’ door niet de minste muzikale talenten, hetgeen toch ook iets over de kwaliteit van Denny als songwriter zegt.

Onder die uitvoerende artiesten onder andere:
Nina Simone

hier in een live optreden

Nanci Griffith; helaas niet in te sluiten maar wel hier dan.

Nana Mouskouri

deze song wordt niet uitsluitend door vrouwelijke stemmen ten gehore gebracht; hier bijvoorbeeld haar, naar zeggen, belangrijkste muzikale maatje uit haar Fairport-tijd Richard Thompson

en tot slot nog één van die vele uitvoeringen door haarzelf gezongen


Had ik toch bijna verzaakt dit nummer in mijn mijmeringen en geneuzel over de tijd mee te nemen. Dit bij deze alsnog maar even gedaan.
En wie meent te weten waar die tijd toch blijft mag het zeggen.

P.S. Dan gaat het natuurlijk niet over een verdwaald uurtje hier of daar als bijvoorbeeld dat uurtje dat we zo om het half jaar wegtoveren om het vervolgens weer tevoorschijn te goochelen zoals in het afgelopen weekend. Dat uurtje extra dit weekend is me overigens uitstekend bevallen; mogen ze wat mij betreft wel vaker doen.

by female voices (3)

Wanneer de (doorgaans jonge) mannen destijds ten strijde trokken bleven de vrouwen gewoonlijk thuis achter.

Did you leave a wife or a sweetheart behind?
In some loyal heart, is your memory enshrined?
Although you died back in Nineteen-Sixteen,
To that faithful heart are you forever nineteen?
Or are you a stranger without even a name,
Foerever enshrined behind some glass pane
In an old photograph, torn, tattered and stained,
And fading to yellow in a brown, leather frame

June Tabor is een zangeres uit de zogenoemde ‘folkscene’ en bij toeval is zij voor mij ook een van de favoriete vrouwenstemmen uit die ‘scene’.
Hier haar vertolking van No man’s land:

Nu zijn er onder de toch vele covers die dit lied kent maar betrekkelijk weinig vrouwelijke stemmen te horen. Daarom hier ook nog maar even ‘The Merry Wives of Windsor’ ten tonele gevoerd met hun uitvoering als begeleidende soundtrack voor deze youtube video:

Dan nog maar een vrouwenstem en wel die van Isla St Clair met The flowers of the forest: