Hidden gems and nearly forgotten songs

Leo Blokhuis en Ricky Koole brachten in recente jaren een serie dubbelalbums uit onder de noemer ‘Songs We Shouldn't Forget’. Uit de titels van de verschillende albums zoals ‘Sleeping Beauties’, ‘Lost And Found’, ‘Back On Track’ en ‘Time Will Tell’ spreekt een intentie en een waardering waar ik me in geval van menig ‘uitverkoren song’ wel redelijk bij aan kan sluiten. Dan hebben we het over muzikale juweeltjes die we de vergetelheid beslist niet gunnen.

Richard Thompson, die er wel in wil blijven geloven, mag, zeker als hij zich weer eens afvraagt waar de tijd blijft, in dat verband nogal eens graag een lans breken voor de onvolprezen Sandy Denny.


Kwaliteit laat zich niet verloochenen en laat zich niet zomaar vermalen door de tand des tijds aldus Thompson. Het mag dan soms even duren alvorens de crème de la crème als zodanig (h)erkend wordt, zoals in geval van Nick Drake waar het zo’n vijfenveertig jaar in beslag nam.
In geval van wie ..., zei u daar?
Van Nick Drake; hij kreeg ook nog een plekje op eerdergenoemde ‘Sleeping Beauties’ en lijkt zo’n beetje herontdekt te worden ook door een nieuwe generatie.
Om kennis te maken wat ‘essential songs’ van hem:



Op het web is her en der uiteraard de nodige info over deze wat mysterieuze en jonggestorven Nick Drake te vinden, waaronder zijn volledige albums en een documentaire over zijn korte leven als ietwat verweesde buitenstaander en muzikaal talent.

by female voices (3)

Wanneer de (doorgaans jonge) mannen destijds ten strijde trokken bleven de vrouwen gewoonlijk thuis achter.

Did you leave a wife or a sweetheart behind?
In some loyal heart, is your memory enshrined?
Although you died back in Nineteen-Sixteen,
To that faithful heart are you forever nineteen?
Or are you a stranger without even a name,
Foerever enshrined behind some glass pane
In an old photograph, torn, tattered and stained,
And fading to yellow in a brown, leather frame

June Tabor is een zangeres uit de zogenoemde ‘folkscene’ en bij toeval is zij voor mij ook een van de favoriete vrouwenstemmen uit die ‘scene’.
Hier haar vertolking van No man’s land:

Nu zijn er onder de toch vele covers die dit lied kent maar betrekkelijk weinig vrouwelijke stemmen te horen. Daarom hier ook nog maar even ‘The Merry Wives of Windsor’ ten tonele gevoerd met hun uitvoering als begeleidende soundtrack voor deze youtube video:

Dan nog maar een vrouwenstem en wel die van Isla St Clair met The flowers of the forest: