Leo Blokhuis en Ricky Koole brachten in recente jaren een serie dubbelalbums uit onder de noemer ‘Songs We Shouldn't Forget’. Uit de titels van de verschillende albums zoals ‘Sleeping Beauties’, ‘Lost And Found’, ‘Back On Track’ en ‘Time Will Tell’ spreekt een intentie en een waardering waar ik me in geval van menig ‘uitverkoren song’ wel redelijk bij aan kan sluiten. Dan hebben we het over muzikale juweeltjes die we de vergetelheid beslist niet gunnen.
Richard Thompson, die er wel in wil blijven geloven, mag, zeker als hij zich weer eens afvraagt waar de tijd blijft, in dat verband nogal eens graag een lans breken voor de onvolprezen Sandy Denny.
Kwaliteit laat zich niet verloochenen en laat zich niet zomaar vermalen door de tand des tijds aldus Thompson. Het mag dan soms even duren alvorens de crème de la crème als zodanig (h)erkend wordt, zoals in geval van Nick Drake waar het zo’n vijfenveertig jaar in beslag nam.
In geval van wie ..., zei u daar?
Van Nick Drake; hij kreeg ook nog een plekje op eerdergenoemde ‘Sleeping Beauties’ en lijkt zo’n beetje herontdekt te worden ook door een nieuwe generatie.
Om kennis te maken wat ‘essential songs’ van hem:
Op het web is her en der uiteraard de nodige info over deze wat mysterieuze en jonggestorven Nick Drake te vinden, waaronder zijn volledige albums en een documentaire over zijn korte leven als ietwat verweesde buitenstaander en muzikaal talent.
Showing posts with label Richard Thompson. Show all posts
Showing posts with label Richard Thompson. Show all posts
Saturday, March 21, 2015
Monday, October 27, 2014
Waar blijft dan ie toch ...?
ja … die tijd
ofwel Who knows where the time goes?
En dat is behalve een intrigerende vraag ook de titel van de zogegeheten signature song van Sandy Denny.
Denny nam, op twintigjarige leeftijd, het nummer voor het eerst op op band, als demo.
Judy Collins nam het een jaar later (1968) op als title-track voor een album waarmee het nummer en de schrijfster ervan internationale bekendheid verwierven. Collins heeft het nummer nog altijd op haar repertoire staan.
In 1969 werd het dan op zwart vinyl uitgebracht in de uitvoering van Sandy Denny als lid van de legendarische Fairport Convention op het album Unhalfbricking.
Deze uitvoering werd door het Britse publiek bij de BBC Folkawards 2007 verkozen tot de ‘Favourite Folk Track of all times’.
Deze ‘song’ werd overigens ‘in de loop der tijd’ nog vele malen ‘gecoverd’ door niet de minste muzikale talenten, hetgeen toch ook iets over de kwaliteit van Denny als songwriter zegt.
Onder die uitvoerende artiesten onder andere:
Nina Simone
hier in een live optreden
Nanci Griffith; helaas niet in te sluiten maar wel hier dan.
Nana Mouskouri
deze song wordt niet uitsluitend door vrouwelijke stemmen ten gehore gebracht; hier bijvoorbeeld haar, naar zeggen, belangrijkste muzikale maatje uit haar Fairport-tijd Richard Thompson
en tot slot nog één van die vele uitvoeringen door haarzelf gezongen
Had ik toch bijna verzaakt dit nummer in mijn mijmeringen en geneuzel over de tijd mee te nemen. Dit bij deze alsnog maar even gedaan.
En wie meent te weten waar die tijd toch blijft mag het zeggen.
P.S. Dan gaat het natuurlijk niet over een verdwaald uurtje hier of daar als bijvoorbeeld dat uurtje dat we zo om het half jaar wegtoveren om het vervolgens weer tevoorschijn te goochelen zoals in het afgelopen weekend. Dat uurtje extra dit weekend is me overigens uitstekend bevallen; mogen ze wat mij betreft wel vaker doen.
ofwel Who knows where the time goes?
En dat is behalve een intrigerende vraag ook de titel van de zogegeheten signature song van Sandy Denny.
Denny nam, op twintigjarige leeftijd, het nummer voor het eerst op op band, als demo.
Judy Collins nam het een jaar later (1968) op als title-track voor een album waarmee het nummer en de schrijfster ervan internationale bekendheid verwierven. Collins heeft het nummer nog altijd op haar repertoire staan.
In 1969 werd het dan op zwart vinyl uitgebracht in de uitvoering van Sandy Denny als lid van de legendarische Fairport Convention op het album Unhalfbricking.
Deze uitvoering werd door het Britse publiek bij de BBC Folkawards 2007 verkozen tot de ‘Favourite Folk Track of all times’.
Deze ‘song’ werd overigens ‘in de loop der tijd’ nog vele malen ‘gecoverd’ door niet de minste muzikale talenten, hetgeen toch ook iets over de kwaliteit van Denny als songwriter zegt.
Onder die uitvoerende artiesten onder andere:
Nina Simone
hier in een live optreden
Nanci Griffith; helaas niet in te sluiten maar wel hier dan.
Nana Mouskouri
deze song wordt niet uitsluitend door vrouwelijke stemmen ten gehore gebracht; hier bijvoorbeeld haar, naar zeggen, belangrijkste muzikale maatje uit haar Fairport-tijd Richard Thompson
en tot slot nog één van die vele uitvoeringen door haarzelf gezongen
Had ik toch bijna verzaakt dit nummer in mijn mijmeringen en geneuzel over de tijd mee te nemen. Dit bij deze alsnog maar even gedaan.
En wie meent te weten waar die tijd toch blijft mag het zeggen.
P.S. Dan gaat het natuurlijk niet over een verdwaald uurtje hier of daar als bijvoorbeeld dat uurtje dat we zo om het half jaar wegtoveren om het vervolgens weer tevoorschijn te goochelen zoals in het afgelopen weekend. Dat uurtje extra dit weekend is me overigens uitstekend bevallen; mogen ze wat mij betreft wel vaker doen.
Subscribe to:
Posts (Atom)