Weer zo'n jaarwisseling?

De laatste dag van vorig jaar een museumbezoekje af gelegd.
Gisteravond Claudia gekeken en vond haar leuk en goed.
Ook wat diep in het glaasje gekeken en gewoontegetrouw ons nieuwe jaar in laten luiden door Jools met zijn annual Hootenanny.

En goede voornemens ... ach, deze jaarwisseling niet echt over nagedacht. Maar Marian wist er vanmorgen nog wel een te bedenken, te weten: meer fruit eten. Dat deden we namelijk altijd wel redelijk braaf maar sinds we de pensioengerechtigde leeftijd behaald hebben en niet meer naar de baas gaan is daar zomaar ernstig de klad in gekomen.
Nu is, waar het onze goede voornemens betreft, je iets voornemen één ding maar dat vervolgens ook blijven doen meestal iets heel anders! En 'gewoontevorming' blijkt dan vaak het verbindend element (of juist de 'missing link') tussen beiden te zijn, aldus De Correspondent.
Mocht je dat stuk helemaal uitlezen en, omdat je je er wel in kunt vinden, ook nog even in eerste stuk onder 'Meer lezen?' wilt duiken dan bestaat de kans dat je denkt: ja, kom laat ik mijn pensioenfonds ook eens aan hun vestje trekken over die klimaatkwestie. Dat doe je dan op deze website en ziedaar: had je je een uur geleden nog helemaal niets voorgenomen in die richting en heb je inmiddels je eerste goede daad van enige betekenis voor dit jaar verricht.

Leuker kunnen ze het toch niet maken voor de wat luiere 'gutmensch' van goede wil. De wereld redden of verbeteren ging volgens mij nog niet eerder zo gemakkelijk als nu bij de start van 2017.

Gewoon een ander jaar?

Wij hebben de jaarwisseling wederom in gepaste rust doorgebracht. De blogjes van toen en toen er op terugslaand, zie ik daarin geen noemenswaardig verschil met de afgelopen jaren. Terwijl het buiten merkbaar luider, flitsender en aanhoudender gevierd werd, knalde bij ons in huis alleen de kurk van de (methode)champagnefles. En ook we keken inmiddels traditiegetrouw naar de jaarlijkse Hootenanny van Jools Holland, waarin ook altijd mr. Clockface en een oude man met lange witte baard en zeis figureren.



Ook dit jaar spraken we maar geen al te concrete goede voornemens uit en hielden het maar weer bij algemeenheden als 'gezond en gelukkig samen'.
Het komende jaar zouden we natuurlijk heel hoopvol, positief en bruisend van optimisme tegemoet kunnen zien of gewoon als 'just another year'.



Dan heb je natuurlijk ook steevast nog van die zwartkijkers maar ik vrees dat die toch ook vaak de meeste realiteitszin aan de dag leggen. Mijn kijk op de nabije toekomst is er momenteel ook bepaald niet een van rozengeur en maneschijn.
Misschien zoveel reden te meer om de moed er toch maar in te houden, er het beste van te maken en iedereen het beste voor 2015 toe te wensen!

Dat die baard toch nog maar een poosje door mag groeien voordat die ouwe daarover of anders over z'n zeis begint te struikelen.

Weer een jaarwisseling

Met de nodige bezinning en/of bombarie wisselen we dan elk jaar het ene jaar weer in voor het andere met als statiegeld wat herinneringen en wat verwachtingen die meestal ergens tussen hoop en vrees bungelen.

Het kan verkeren,

nietwaar? Ruim voor 12 uur viel er al een vuurwerkdode te betreuren in de gemeente waar wij wonen. Wij steken zelf nooit vuurwerk af maar hebben het spektakel wel een kwartiertje in de regen en de drup staan te bewonderen. Verder verliep onze jaarwisseling vooral rustig en gezapig. Ik zit zelden zolang achter elkaar voor de TV. We lieten ons, getweeën en onder het genot van oliebol en appelflap in huiselijke kring door ene Theo Maassen het oude jaar uit kletsen. Om klokslag twaalf ging de kurk met een knal van de (nep)champagnefles waarna we het tongstrelende vocht weer eens rijkelijk lieten stromen. Terwijl we die fles burgemeester maakten, was het traditiegetrouw Jools die met zijn Annual Hootenanny bij ons het nieuwe jaar wederom mocht inluiden. Ja, van jaar wisselen gaat toch heel wat vlotter, gemakkelijker en genoeglijker dan van tanden wisselen, zullen we maar zeggen. Nu komt dat laatste gelukkig ook minder vaak voor. Op nieuwjaarsdag was het dan weer tijd voor een rondje met de beste wensen langs de (pleeg)ouders. Daarvan hebben we er met het tikken van de tijd inmiddels nog maar twee van de zeven.
Goede voornemens zijn hier ten huize deze jaarwisseling nog niet ter sprake gekomen. Dat moesten we maar even zo laten, dacht ik, en anders zijn er altijd nog wel wat over van vorige jaren die misschien de moeite waard zijn om weer eens opgepoetst te worden. Het beste blijven we je bij gelegenheid natuurlijk wel toewensen. Ik zou zogenaamd een spiegel voor kunnen houden en een ieder dan toewensen wat diegene mij ook toe zou wensen maar dat is toch wat te leeg en te quasi-spitsvondig. Dus verlaat me maar weer eens op een mooie en oude bekende tegeltjeswijsheid en wens ieder:

de rust om te aanvaarden wat je niet veranderen kunt,
de moed om te veranderen wat je niet kunt aanvaarden en
de wijsheid om het onderscheid tussen die twee te kunnen maken.

Dat lijkt me dan ook nog een beetje bij de nagedachtenis van de onlangs overleden Nelson Mandela te passen.