Olympisch en ander pseudo-sport(ief) gezwets

Het is zomer en de wereld staat hier en daar in brand. Aan de klimaatcrisis gerelateerde verschijnselen met rampzalige gevolgen lijken zich in een progressief rap tempo aan te dienen.

Jean-Pierre Geelen, columnist bij de Volkskrant, maakt zich daar (met mij en nog wat anderen) duidelijk zorgen over maar meent momenteel een ontstellend gebrek aan gelijkgestemden te kunnen ontwaren: 

We staan erbij en kijken ernaar. 

14 duizend wetenschappers ten spijt: er zijn mensen die de trend ontkennen. Die bij de eerste (of enige) dag vorst roepen: ‘Hoezo opwarming van de aarde?’ Iedereen die zich zorgen maakt en roept dat we de planeet misschien niet eindeloos moeten uitmelken omdat het vooralsnog de enige is die we hebben, zijn in hun ogen hysterische klimaatgekkies. 

Het enige voordeel van brandend zand: er blijft altijd genoeg over om je kop in te steken. 

Tja en dan heb je nog de zogenoemde sportzomer die Jean-Pierre Geelen inmiddels blijkbaar net zo tegen de borst stuit als mijn persoon: 

 Nieuws- en radiojunk als ik ben, zocht ik verdieping. Radio 1, van de publieke omroep, blijkt in zorgwekkende toestand te verkeren: de nieuwsstroom is er volledig opgedroogd. Ergens in die woestijn kolkt één lange rivier die uitsluitend sportgewauwel aanvoert. Hij is alarmerend ver buiten z’n oevers getreden. Volwassen mannen (vooral) in nood schreeuwen als kinderen in de Python op de Efteling - het gekrijs is niet om aan te horen. 

Vrijdag, toen ik tegen beter weten in weer een poging waagde iets van nieuws op te vangen, ving ik in hun wezenloze woordenbrij de term ‘windhappen’ op. ‘Ah, klimaatnieuws’, dacht ik even. Helaas: iets met zeilen en ene Marit Bouwmeester. 

Klimaat is niet ‘sexy’. Het onweert permanent, als de zon eens schijnt is het meteen een hittegolf. De kans dat u dit stukje uitleest is dus nihil. Had ik maar de loftrompet geblazen over Hollandse handboogschutters, want handboogschieten is - dat weet iedereen - ‘het leven zelf’. Net als schoonspringen en waterpolo. 

Gekwaak 

Afgelopen zondag trof het riviergeweld mij als een mokerslag. De zondagsrust, al decennialang vol met zoet en soms bitter gekwaak van Vroege Vogels, werd bruut ontheiligd door sportzwammers. Machteloos knalde ik mijn verbijstering op uitlaatklep Twitter: ‘Het is godgeklaagd: de natuur beleeft wereldwijd de roerigste tijden sinds lang en NPO Radio 1 schrapt het enige natuurprogramma voor oeverloos sportgelul. Wat een sukkels’. (Overigens sneuvelden ook andere geliefde programma’s.) 

Tja, helemaal mee eens Jean-Pierre, dat is het gekwaak en gekwetter en eindeloos gezwets over niets. Eergisteravond vernam ik op een van onze NPO-kanalen tot mijn stomme verbazing dat om de door de corona-maatregelen ontstane leegtes in de programma's (alsof die van zichzelf al niet leeg genoeg waren) op te vullen we nu de programma's maar gaan vullen met de reacties van de ouders van deze of gene olympische sporter en de moeder en de buren van een volgende. Ja de uitzendingen waren nu eenmaal gepland, dat snappen we wel, om er weer een mooie sportzomer van te maken, nietwaar; dus moeten er we maar wat andere ongein ingooien want een sportfeestje moet een feestje zijn, nietwaar, en dan gaan we toch niet moeilijk doen over de aanleiding of de inhoud, kom op zeg. 

 En zo kunnen Vroege vogels, OVT, Buitenhof of Filosofisch kwintet e.d. wel even wijken. De oude Romeinen wisten het al: geef het volk brood en spelen. De media beleidsmakers houden ons blijkbaar voor dom of willen ons dom houden. 

 Het een en ander doet zowaar een beetje denken aan een bekende uitspraak van ene minister-president genaamd Colijn aan de vooravond van de Duitse bezetting: 

 "Ik verzoek den luisteraars dan ook om wanneer ze straks hunne legersteden opzoeken, even rustig te gaan slapen als ze dat ook andere nachten doen. Er is voorshands nog geen enkele reden om werkelijk ongerust te zijn. En daarmee, geachte luisteraars, laat ik u over aan de verpozing die de radio u pleegt te bieden. Goedenavond."

Tussen “…”(26) Ban Ki-Moon

Er gebeurt recentelijk wel erg weinig op dit blog. Om het nog niet helemaal dood te laten bloeden of stil te laten vallen zal ik maar weer eens andermans woorden aanhalen. Nu hoor of lees ik bepaald niet al te vaak meer iets waarvan ik denk: 'dat verdient nu een lijstje', dus laat ik dat eens op mijn blog zetten.

Toen ik gisteren in verband met een kerstkaart even googelde op uitspraken met betrekking tot de urgente vraag naar wat wij met onze wereld en het klimaat doen en wat dat klimaat daarop met ons zal doen, stuitte ik op een even onoverzichtelijke als talrijke serie leuzen en "quotes". Zoals bij 'hete hangijzerkwesties' te verwachten wordt er in dat kader vlijtig gebroed op en gezocht naar (de meest) pakkende teksten. En dan kom je zoals wederom te verwachten al gauw uit op het schetsen van de zwartste doemscenario's of anders om het niet zo zwaar te maken maar wat de lolbroek uit te hangen en het een beetje 'leuk en luchtig' te houden. Milieudefensie spreekt in dat verband over: inspiratie en rake teksten.
Op mij hebben die strategieën toch niet de gewenste uitwerking; ik raakte er weinig door geïnspireerd en als ik al geraakt werd was het door de wat onbenullige gezochtheid en het tegen elkaar opbieden van de grappenmakerijen. Blijkbaar ben ik daar te serieus voor en voel ik me in deze kwestie meer thuis bij wat bedachtzamere uitspraken.



Binnen die categorie sprong dan, voormalig secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Ban Ki-Moon vooral in het oog. En wel met uitspraken en een visie die, wat mij betreft, zeer raak en to-the-point zijn en bovendien inspirerend doordat ze een perspectief aangeven.
Dat laatste lijkt momenteel in ons vaderlandse milieubeleid ten node gemist te worden met als resultaat veel boze boeren, bouwers en andere burgers. Maar ja, onze premier heeft het ook niet zo op 'visies'.
De visie van Ban Ki-Moon moge blijken uit diverse uitspraken van hem zoals verzameld op deze pagina. Mijn probleem met deze 'quotes' is dat ik er niet goed uit kan kiezen. Daar zou ik best wat hulp bij kunnen gebruiken, dus als je ze even door zou willen lezen ...
Voorlopig heb ik maar even vijf bij elkaar gesprokkeld:

Saving our planet, lifting people out of poverty, advancing economic growth... these are one and the same fight. We must connect the dots between climate change, water scarcity, energy shortages, global health, food security and women's empowerment. Solutions to one problem must be solutions for all.

By strengthening the three pillars of the United Nations - security, development and human rights - we can build a more peaceful, more prosperous and more just world for our succeeding generations.

Women hold up more than half the sky and represent much of the world's unrealized potential. They are the educators. They raise the children. They hold families together and increasingly drive economies. They are natural leaders. We need their full engagement... in government, business and civil society.

Weapons of mass destruction violate more than individual lives - they cross international borders and jeopardize all people. They also drain resources that could be used instead for medicines, schools and other life-saving supplies. We must come together with even greater determination to prevent a WMD nightmare.

Our planet's lands and oceans are already stretched to meet the demands of 7 billion people. The human population continues to grow. The search for sustainable solutions is an economic and a moral imperative if we are to create the future we want.



Read more at https://www.brainyquote.com/authors/ban-ki-moon-quotes

26 jaar geleden ...

26 jaar voor de klimaattop in Katowice, waarvan je je af kunt vragen of ie nu te vroeg of te laat kwam, vroeg de destijds 12-jarige Severn Suzuki aandacht voor de toekomst van haarzelf en de wereld in het licht van de klimaatproblematiek.
Ze leek toen, met haar pleidooi, toch een redelijk verpletterende indruk gemaakt te hebben op de aanwezige officials en beleidsmakers. Met dat gegeven en daarbij de kracht van haar argumenten zou je toch verwachten dat dat het nodige effect gesorteerd zou hebben in het klimaatbeleid en de resultaten daarvan.
Inmiddels weten wij beter.

26 jaar later is het niet veel beter gesteld met de vooruitzichten in het kader van de klimaatverandering. Wel veel slechter en acuut dreigender.
Nu mag de 15-jarige Zweedse Greta Thunberg dat huzarenstukje van Severn nog eens overdoen in nog scherper bewoordingen:



Een reactie op het youtube-kanaal op deze video luidde: stop using children for fake liberal causes. Have you no shame?
Wie zo denkt raad ik aan deze TEDtalk van deze Greta eens te beluisteren en dan nog eens te overwegen of ze 'gebruikt zou worden', dan wel op geheel terechte en dappere wijze reageert op hetgeen ze door ons en het leven op haar bordje geschoven krijgt. Mij lijkt het laatste aannemelijker.

Hoe dan ook, Greta heeft gesproken en met weinig vertrouwen in de goede afloop de bal bij ons, volwassenen, de politiek en Rutte, maatschappelijke en/of religieuze organisaties, het bedrijfsleven en de CEO's neergelegd.

Zou er dan nu echt iets wezenlijk gaan veranderen? We horen en lezen weer veel 'verklaringen van goede wil', maar was dat niet altijd al het geval. Ik verneem dat zelfs Rutte opeens vol groene aspiraties is.
De vraag is natuurlijk wie 'zoete lieve Gerritje' zal zijn en de aanvankelijke kosten van de zogeheten 'transitie' gaat betalen.
Trump doet niet meer mee sinds hij begrepen heeft dat er kosten aan verbonden zijn. Macron dacht ze maar weer eens, als gewoonlijk, bij het volk en 'Jan met de pet'(of alpinopet) neer te leggen en stond toen opeens tegenover een monster in een geel vestje.
Pecunia blijkt wederom het hete hangijzer en de vraag: wie zal dat betalen?

Weer zo'n jaarwisseling?

De laatste dag van vorig jaar een museumbezoekje af gelegd.
Gisteravond Claudia gekeken en vond haar leuk en goed.
Ook wat diep in het glaasje gekeken en gewoontegetrouw ons nieuwe jaar in laten luiden door Jools met zijn annual Hootenanny.

En goede voornemens ... ach, deze jaarwisseling niet echt over nagedacht. Maar Marian wist er vanmorgen nog wel een te bedenken, te weten: meer fruit eten. Dat deden we namelijk altijd wel redelijk braaf maar sinds we de pensioengerechtigde leeftijd behaald hebben en niet meer naar de baas gaan is daar zomaar ernstig de klad in gekomen.
Nu is, waar het onze goede voornemens betreft, je iets voornemen één ding maar dat vervolgens ook blijven doen meestal iets heel anders! En 'gewoontevorming' blijkt dan vaak het verbindend element (of juist de 'missing link') tussen beiden te zijn, aldus De Correspondent.
Mocht je dat stuk helemaal uitlezen en, omdat je je er wel in kunt vinden, ook nog even in eerste stuk onder 'Meer lezen?' wilt duiken dan bestaat de kans dat je denkt: ja, kom laat ik mijn pensioenfonds ook eens aan hun vestje trekken over die klimaatkwestie. Dat doe je dan op deze website en ziedaar: had je je een uur geleden nog helemaal niets voorgenomen in die richting en heb je inmiddels je eerste goede daad van enige betekenis voor dit jaar verricht.

Leuker kunnen ze het toch niet maken voor de wat luiere 'gutmensch' van goede wil. De wereld redden of verbeteren ging volgens mij nog niet eerder zo gemakkelijk als nu bij de start van 2017.

Rebecca Solnit

De naam Rebecca Solnit zei mij tot gisteren nog niets, maar ze schijnt door te gaan voor een 'modern sage' ofwel een eigentijdse wijze. Nu ben ik gewoonlijk wel nieuwsgierig naar wat wijsheid of wijsheden, als ze tenminste een beetje compact en te bevatten zijn, en Solnit blijkt metterdaad zulks met scherpe pen en gulle hand de wereld in te sturen of te strooien. Jelmer Mommers, correspondent Klimaat & Energie van De Correspondent publiceerde gisteren een indringend stuk van haar over klimaatverandering als al dan niet bewuste of geplande vorm van geweld in een vertaling door Menno Grootveld.
Zeer lezens- en overdenkenswaardig.
In een begeleidend stuk, met links naar nog vijf andere essays van haar hand, vertelt Mommers waarom De Correspondent dit stuk meent te moeten brengen en wat er zo geniaal aan de schrijfsels van Solnit zou zijn.
Kort samengevat is dat haar unieke stem waarin het persoonlijke politiek is en andersom, haar open, zoekende en meanderende schrijfstijl en haar absolute afkeer van vage en verhullende taal. En de mooie zin:

Solnit is niet volledig, en toch vertelt ze het hele verhaal

lijkt mij, na wat ik tot dusver van haar las, de spijker wel op de kop te slaan.
Rebecca Solnit profileert zich als een doortastende dame met visie, een open blik en heldere taal. Wat die taal betreft, hier een mooie qoute van haar:

We live and die by words and ideas, and it matters desperately that we get them right.