Blogstilte?

Het begint er toch sterk op te lijken dat ik dit blog maar wat laat verslonzen. En dat is ook wel zo.

Maar waar zou ik nog iets over willen of kunnen zeggen dat voor een ander de moeite van het lezen waard zou zijn?
Zou mijn twijfelachtige (in de zin van weinig uitgesproken of afgeronde) mening over het referendum inzake het associatieverdrag met de Oekraïne dan ook maar iemand interesseren of nog iets nieuws aan de kakefonie over dit onderwerp bijdragen? Ik heb beslist niet die indruk.
Bovendien lijkt het me een weinig gelukkig en praktisch zinvol referendum en eigenlijk een beetje een revanche op het vorige Europa referendum. Dat referendum was ook een grote miskleun omdat er de verkeerde vraag gesteld werd en vervolgens het antwoord van de kiezer daarop genegeerd werd (of moest worden).
Ik vrees dat ook dit referendum de democratie geen goede dienst zal (kunnen) bewijzen ondanks het geschetter van de heren Roos en Baudet over het tegendeel.
Nee, als uitgesproken pro-Europeaan, overtuigd van het nut en de noodzaak van een meer geïntegreerd en/of federaal Europa, word je niet al te vrolijk van de ongenuanceerde anti-winden die er nu vooral lijken te waaien.

Ook de huidige voorzitter van het Europese praathuis, onze eigen premier 'lachebekje', die nu onvermoeibaar alles weer verbaal en anderszins aan elkaar probeert te lijmen en bij elkaar tracht te knopen, lijkt me toch mede debet aan deze algehele sfeer van: maar niet bij ons, hoor en als het ons maar niets gaat kosten!
Deze olijke grappen- en praatjesmaker (geen cent meer naar Griekenland en elke Nederlander als aardigheidje zomaar eens €1000,- extra) zong tot voor kort nog regelmatig het deuntje met Cameron mee dat we alleen in de Europese Unie zaten om er (financieel) beter van te worden en derhalve ook uitsluitend voorstellen om onze vrienden (unie-genoten) in nood te helpen zouden steunen wanneer zoiets direct of binnen afzienbare tijd in klinkende munt te verzilveren zou zijn.
Zoiets klinkt mij toch meer als demagogische retoriek in de oren en ik denk dan: van zulke vrienden zul je toch maar moeten hebben!
Tja, wanneer de dames en heren politici, omwille van de gunst van kiezer, ongegeneerd dergelijke kretologie rondstrooien dan zou je toch haast te doen krijgen met het volk (wijzelf dus) dat zij besturen.
Maar ja met zelfmedelijden schieten we helemaal niets op en ik denk ook niet dat we daar veel aanspraak op kunnen maken. Ik neem tenminste aan dat je als lezer van dit blog, er evenals ikzelf, warmpjes, gekleed, goed gevoed en onder de pannen bijzit.
Waar zal ik het dan nog over willen hebben?

Over de zogeheten vluchtelingencrisis dan?
Maar dat is, vrees ik, helemaal iets om je voor te generen. Deze week las ik in een Voetnoot van Arnon Grunberg de volgende passage:

Schinkel heeft eveneens gelijk dat het irreëel is te denken dat de verzorgingsstaat in gevaar zal komen door de vluchtelingen. Het vluchtelingenprobleem is net zo imaginair als het Joodse vraagstuk in de jaren dertig.

Dat lijkt mij meer overeenkomstig de gegeven realiteit dan het overproblematische beeld dat er meestal geschetst wordt onder druk van eindelijk weer eens een doel en een tastbaar motief om alle opgekropte frustratie en woede eens flink op los te laten.
Wanneer een Europese Unie van 500 miljoen mensen en veelal de welvarendste, in materieel opzicht, ter wereld niet in staat is om nog een 5 miljoen wanhopigen en ontheemden te herbergen wordt het inderdaad eens tijd om je af te vragen waar zo'n unie voor staat en wat dat waard is. De lieden die bij voorbaat vluchtelingen de toegang willen ontzeggen schermen nog al eens met 'onze Europese waarden' die door een al te ruimhartig toelatingsbeleid bedreigd zouden worden. En ik vraag me dan toch even af over welke waarden ze het toch zouden hebben?
Dit lijkt toch eerder op een moreel failliet.

Waar die Rutte toch altijd zo vrolijk van wordt? Ik snap het niet!
Ook al geen onderwerp om het nu eens gezellig over te hebben dus.

En dan wordt het dus zomaar even stil hier op dit blog.
Nog wat perikelen met de digitale apparatuur werkten ook niet echt mee en veel van mijn tijd heb ik de laatste drie weken zomaar laten opslokken door mijn digitale fotoverzameling.
Het tijdperk van de digitale kiek nam hier ten huize een aanvang in 2001. Alweer 15 jaar geleden dus. En dat bleek in de tussentijd een flinke verzameling en een aardig ratjetoe op geleverd te hebben. Her en der in mappen op diverse schijven weggeborgen en uiteraard met de nodige doublures.
Het leeuwendeel daarvan heb ik inmiddels in een wolk geparkeerd waar ik ze desgewenst wat makkelijker hoop terug te kunnen vinden.
De afgelopen jaren maakte ik in de vakanties bijna evenveel foto's als kilometers en dat tikt dan lekker aan. En een nieuw toestel (systeemcamera) vraagt dan ook weer om meer schijfruimte.
Hoewel het over foto's ging, toch maar geen afbeelding erbij vandaag.

Actualiteit en correspondentie

'Actualiteit' is de verwijzing naar wat ons 'nu' bezighoudt en hoe de wereld volgens de media 'op dit moment' er uit ziet en er voor staat. Enkele betekenissen van het woord 'correspondentie': briefwisseling, overeenstemming, onderling verband, aansluiting.

Over de dreiging en het gevaar dat van IS, ISIS of Daesh uitgaat is al veel gezegd; wellicht al te veel maar dat zal, evenals de gevoelde dreiging, voorlopig zomaar niet overgaan.

Ik wil hier mijn gedachten over deze kwestie maar even niet aan toevoegen. Ik zou namelijk niet zo veel zinnigs toe te voegen hebben aan wat De Correspondent een paar dagen geleden er over te zeggen had.

Uit behoefte aan toch enige duiding en wat achtergronden volg ik wel degelijk bepaalde media over deze niet te vermijden kwestie. Als het over 'correspondentie' gaat, is dit ook wel een toepasselijk stukje.

Dat laatste artikel heeft ook iets relativerends en de actuele werkelijkheid is natuurlijk wel wat groter dan de terreur van IS en heeft nog wel meer reële bedreigingen voor ons in petto.

Wat te denken van de kosten en dreigende rampen als gevolg van de klimaatsverandering? Datzelfde getroffen Parijs zal binnenkort gastheer zijn en het decor vormen voor een historisch gezien cruciale klimaattop.

Ik meen dat het Obama was die deze top bestempelde als de eerste waarbij de gevolgen van de opwarming daadwerkelijk gevoeld kunnen worden en de laatste gelegenheid om die gevolgen nog enigszins te kunnen beteugelen.

Tja, wat is dan het onderlinge verband tussen een en ander? Die tussen roofbouw op het milieu en armoede, achterstelling en een al of niet leefbare wereld toont zich toch steeds duidelijker af!

Over achterstelling gesproken; hier nog een bepaald niet optimistisch stemmend artikel over een ontluisterende kant van wat wij doorgaans een beschaafde samenleving plegen te noemen.

Bevrijdingslectuur?

Op deze bevrijdingsdag (voor mij een vrije dag) lees ik in de Correspondent een stukje over hoe het gesteld is met ons begrip van 'goed' en 'fout' in verband met 'ons oorlogsverleden'.
Dat gaat dan vooral over de veelal vage scheidslijnen tussen het 'kleine kwaad' en het 'afschrikwekkende grote kwaad' en over onze wisselende en vaak wankele doch onverbiddelijke oordelen daarover. De reacties op het artikel geven overigens ook veel of nog meer informatie inzake ons oordelen over wat immoreel, amoreel danwel moreel (of aanvaardbaar) zou mogen heten.

In de volkskrant lees ik vandaag dat voormalig commandant van onze strijdkrachten Van Uhm wel respect voor Syriëgangers kan opbrengen en ze typeert als 'jongelui die hun nek uitsteken voor een betere wereld'.

Generaal b.d. Peter van Uhm heeft respect voor Nederlandse Syriëgangers, omdat ze opkomen voor hun idealen. Volgens hem zijn het jongeren die 'op de een of andere manier ervaren dat ze iets moeten doen om de wereld beter te maken'. Hun wereldbeeld steunt hij niet.

Op de vraag of hij er moeite mee heeft wanneer zijn door een 'islamitische' bermbom omgekomen zoon gelijkgesteld wordt aan een Syriëstrijder antwoordt hij:

'Ik kan mij voorstellen dat de gedrevenheid van mijn zoon en van zo'n jonge man best te vergelijken is. Wat niet te vergelijken is is het beeld waarvoor ze gaan'.

en

'Ik kan me ook niet vinden in hun modus operandi'.

Ik mag dat wel, zo'n genuanceerde en relativerende visie van een oud-generaal en ik vind zijn overwegingen ook geheel en al bij een dag als vandaag passen!