Vermogen, verdiensten, de kosten en zo in crisistijd

In de Volkskrant van vandaag lees ik een nieuwsbericht met de quasi-optimistische titel:

Aantal miljonairs in Nederland stijgt snel

De openingszin luidt:

Opmerkelijk nieuws te midden van de tsunami aan economische malheur: het aantal miljonairs in Nederland stijgt en snel ook.

Dat aantal vertoonde vorig jaar een stijging van 13 % ten opzichte van het jaar daarvoor. Daarmee komt de 'miljonairsdichtheid' (tja, we meten natuurlijk alles) in ons land op 2,6 %; en die 2,6 % bezit dan 40 % van het vermogen in Nederland. Wereldwijd hebben dergelijke 'vermogenden' bijna 40 % van het privé-vermogen in handen. In absolute getallen staan we 12de op de wereldranglijst van aantal miljonairs, die aangevoerd wordt door de VS en op de ranglijst van 'miljonairsdichtheid', die aangevoerd wordt door Qatar, bezet ons land de 15de plaats. Tot zover dit interessante miljonairs-nieuwtje. In dezelfde VK vraagt Peter de Waard zich een aantal pagina's verder in zijn rubriek 'De kwestie'af:

Is één McJob nog voldoende?

Middels een website, opgezet in samenwerking met de creditdardboer Visa raadt McDonalds zijn werknemers in de VS aan om er nog maar een baantje bij te nemen als ze tenminste enigszins rond willen komen. Want wie in de VS (slechts) een 40-urige betrekking als Mcserveerder of Mcserveerster heeft bij genoemde hamburgerkoning zou er volgens de budgetcalculator op de Mcsite practicalmoneyskills toch echt nog een baantje van 30 uur bij moeten nemen om een beetje normaal rond te kunnen komen. Maar ook in Nederland waar een 32- tot 36-urige werkweek gebruik lijkt te zijn geworden zien we volgens de Waard een snelgroeiend leger van multi-jobbers. Mensen die noodgedwongen twee of drie banen hebben. En

Amerikaanse McDonald's-werknemers krijgen 8,25 dollar per uur. In Nederland is het 8,50 euro. Maar de belastingen en premies zijn in Nederland fors hoger. En dan is er nog het verschil in koopkracht. Hiervoor heeft The Economist een handige leidraad gemaakt: de zogenoemde McWage-index of hoeveel hamburgers iemand in een bepaald land kan kopen voor een uur werken. Dan zijn de McJobs in Nederland ineens niet veel beter meer betaald.

In weer een volgend artikel in Opinie & Debat van wederom dezelfde VK wordt onder de titel

'Oude economie' is op den duur onbetaalbaar

duidelijk gemaakt hoe moeilijk het toch blijkt te zijn om in verband met klimaat-, milieu- en gezondheidskosten een reële berekening van met name de werkelijke kosten van energie te maken. Deze kosten worden overigens ondanks de schijn van het tegendeel niet door de markt maar door politieke arrangementen bepaald. Met grote letters prijkt als tussenkop in dat artikel:

Het is 'niet economisch om de wereld te redden', zegt Wall Street

Dat lijkt me geen triviale opmerking in een wereld waar 'economische drijveren en argumenten' steeds meer de boventoon voeren. Waar blijven toch de politici met visie en lef waar we juist nu zo'n behoefte aan hebben? Als economische argumenten destijds de doorslag gegeven zouden hebben zou het Kinderwetje van Van houten nu echt nog steeds niet aangenomen zijn en als men op enig moment niet 'menselijke waardigheid' zwaarder had laten wegen dan 'economisch belang' dan was ook de slavernij nu nog niet afgeschaft. Hoewel 'afgeschaft', je kunt natuurlijk afvragen of het niet als 'McSlavery' een retour aan het maken is?

Ook miljonair worden?

Vandaag lees ik in de krant:

China heeft een miljoen milljonairs

d.w.z. volgens een Chinees zakenblad zijn er nu 1,02 miljoen Chinezen met een vermogen van tenminste 10 miljoen yuan, ofwel ruim 1,2 miljoen euro.



Is dat veel op een bevolking van meer dan een miljard?
Ik weet het niet maar het betekent iets van 1 op de 1300 inwoners. En dat lijkt me toch wel veel voor een land dat zichzelf een communistische volksrepubliek noemt.



In de USA (of de United States of Amnesia, zoals de zojuist overleden schrijver Gore Vidal zijn vaderland ook wel noemde) heet(te) het te zijn dat je het wel van krantenjongen tot miljonair kunt brengen als je maar een beetje initiatief neemt en je schouders eronder wilt zetten. Zo luidt althans de mythe die dit land tot het land van de onbegrensde mogelijkheden moest afficheren.

Nu komt het mij toch voor dat de kans om in het in dat gedroomde Amerika van krantenjongen tot miljonair te schoppen, statistisch gezien, niet veel groter en wellicht zelfs nog kleiner zal zijn dan de kans om in Nederland de Staatsloterij te winnen. (en dat scheelt bovendien een hoop gesjouw natuurlijk met die loten i.p.v. met die kranten)
In het droomland Amerika van nu is de kans in ieder geval ongelooflijk veel groter dat je evenals 1 op de 6 Amerikanen tot die groep gaat behoren die onder de zogeheten armoedegrens leven dan dat je van je krantenwijkie zo door naar de Miljonair Fair zou kunnen fietsen.



Nee, als je daadwerkelijk miljonair wilt worden en je knopen even telt dan is het wel zonneklaar dat je toch heus beter in China of anders in bijvoorbeeld Rusland kunt zijn. Hoewel het aantal miljonairs de laatste twee decennia ook in VS (evenals in ons land) wel mondjesmaat is gestegen, staat dat in geen enkele verhouding tot de explosieve groei in Rusland of China.



Ik denk dat ik toch nog maar effe geen visum ga aanvragen!