De ophef rond zegetocht Baudet en FvD

Ik hoor en lees de laatste dagen nogal wat ophef, vooral in de vorm van (morele) verontwaardiging, over de verkiezingszege van 'Mooie Det' en zijn rebellenclub.
De leukste vond ik een ingezonden brief in VK van gisteren onder de titel: Oudhollands gezegde. Daar vraagt Rik Seur uit Haarlem zich af de aanhang van Baudet bekend is met de oerhollandse notie dat iedereen zijn uil voor een valk pleegt aan te zien ofwel:

Zoals de 'boreale' volksdichter Jacob Cats schreef:
'Elck acht zijn uyl een valck, en boven eygen mal.
Soo wil men dat het volck het soo geloven sal.'

Die Vadertje Cats toch met zijn rake typeringen.

Zelf ben ik bepaald geen grote fan en niet bijzonder onder de indruk van het chique opgedofte hanengekraai van de weledelgeleerde heer Baudet met zijn Forum voor Dementocratie en voel ik mij meer thuis bij de reactie van Rob Wijnberg die het heeft over: De papegaai van Minerva

Maar alle wijsheid op een stokje, hoe heten die kleine uiltjes die je telkens bij die grote uil ziet toch ook alweer?

En toen?

Tja, die geschiedenis blijft ons toch maar bezighouden. Vrijdag was de beurt aan Vilan van de Loo in VK's Opinie & Debat. De vraag was weer eens: hoe om te gaan met die gegevenheden uit ons verleden die ons vanuit onze huidige perspectief niet zo welgevallig zijn?
We kennen daar inmiddels de nodige voorbeelden van. Denk aan het standbeeld van de VOC held Jan Pieterzoon Coen op de Rode Steen of het recente voornemen van een kunstcentrum in Rotterdam om maar eens van naam te veranderen.
Dat we de schaamte hier niet voorbij zijn siert ons wellicht, maar dat we haar blijkbaar ook niet onder ogen willen zien en onze wapenfeiten en heldendaden van weleer liever wegpoetsen, uit ons geheugen verbannen en/of verdringen doet dat allerminst.

Vilan van de Loo zoomt in haar artikel in op generaal van Heutsz, de nationale held die orde op zaken wist te stellen in Atjeh. Zijn dood en begrafenis bracht destijds een soort massale emotionele opwinding teweeg te vergelijken met die rond de dood van prinses Di in onze tijd. Hem viel dan ook het nodige eerbetoon ten deel, waaronder met een praalgraf dat, in ons land, zijn weerga niet kende. Maar ja, inmiddels classifiseren wij wat we ooit als heldendaden zagen nu als wandaden en misdaden tegen de menselijkheid (en terecht).
van de Loo zegt hierover:

Poets historie niet schoon maar stel vragen

De historische werkelijkheid is ingewikkelder dan de tweedeling held of schurk, goed of fout.

en

Juist door Van Heutsz kunnen we zien we dat de historische werkelijkheid ingewikkelder is dan de tweedeling held of schurk, goed of fout, vereren of verachten. Wanneer we alleen twee opties vasthouden, blijven we in de kramp van het huidige verguizen hangen. Dat is morele zelfbevrediging - meer niet. Een blijvende morele verantwoordelijkheid stelt vragen naar het hoe en waarom van de koloniale tijd en eist dat in het Nederlandse zelfbeeld het besef plaatskrijgt dat 'wij' de kolonisator waren. Niet de anderen, van wie namen en standbeelden vergeten en verdrongen moeten worden. Wij waren het. Toen.

Bewust digibeet commentaar

Ik las een aardig stukje van Olaf Tempelman in de Volkskrant vandaag.
Daarin vertelt hij een Roemeense grap om even te illustreren hoe niet-vernieuwend en weinig doorwrocht GeenPeil zijns inziens is. Tja, het gaat niet goed met onze democratie en met het wederzijds respect (of juist gebrek daaraan) dat wij elkaar recentelijk hier in de (beschaafde?) Westerse wereld lijken te tonen. We zien het overal om ons heen en het lijkt helder hoe zogeheten 'social media'als het smoelenboek, twitter and what have you mede debet zijn aan die verloedering en verkokering. GeenPeil gaat echter even het internet inzetten om de democratie te redden!
Tempelman's commentaar:

In zo'n democratie wordt Socrates nog sneller ter dood veroordeeld dan in het oude Athene zonder internet.

Quote ... unquote-denken?

Is dat ook een vorm van Omdenken of gewoon een erg laffe dekmantel voor puur plagiaat? Als dat laatste het geval mocht zijn hoop ik maar dat ik niet aangeklaagd ga worden door de Volkskrant.



Want ik wil toch weer eens een Voetnoot van mijn favoriete columnist integraal citeren. En wel omdat deze noot me weer als zo'n mooi en sprekend voorbeeld van om- en vooruitdenken voorkomt:

VOETNOOT SCHIMMEL

'Het moet wel leuk blijven, en dat was het in 2015 niet voor de kinderen', schrijft Menno van Dongen zaterdag in de Volkskrant in een leerzame reconstructie van het Zwarte Pietendrama. Dat het leuk moet blijven is typisch Nederlands.
Zoals de knijpkat is uitgestorven, zo sterft Zwarte Piet langzaam uit. Een zegen voor iedereen, maar mogen we ons nu even richten op de schimmel waarop Sinterklaas rijdt? Dat er op paarden wordt gereden is speciesisme. Verbieden gaat ver, maar je moet niet het slechte voorbeeld willen geven in een uitzending voor kinderen.
Kan het paard daarom vanaf nu worden gespeeld door een witte, bij voorkeur op Halbe Zijlstra lijkende man? Het mogen ook twee mannen zijn, denk aan de prachtige musical War Horse.
In het kader van verbroedering én een rechts verbond zouden Wilders en Rutte ook samen voor paard kunnen spelen bij de feestlijke intocht van Sinterklaas.

Arnon Grunberg

Omkijken?

Die beeldtaal van en in de krant sprak mij toch wel aan vandaag!
Met thema's die mij doorgaans ook niet helemaal onberoerd laten wisten de cartoonisten wel weer een glimlach tot een schaterlach bij mij los te maken.

Politiek en Europa:
Aan de overkant van de grote sloot, in het trotse Albion, hebben ze toch ook nog niet echt Omgedacht en zijn ze, als ik op deze cartoon van Jos Collignon mag afgaan, er ook bepaald nog niet uit wat nu dan wel of niet van een en ander te denken:


Politiek en religie: Het lijkt me, met Bas van der Schot, toch een vrij fundamentele (om niet te zeggen fundamentalische) kwestie of we ons doen en laten naar de letter of neer de geest vorm willen geven.

Misschien moeten we (zeker voor we gaan Omschrijven) ook eens leren Omkijken? A picture paints a thousand words, heet het in het Engels. Wij maken daar dan van dat een beeld meer kan zeggen dan duizend woorden. Hier in het Westfriese luidt een gevleugelde uitdrukking: Mooi zitten en (d)om kijken. En nu we het toch over onze volks(e)cultuur hebben; de leukste vond toch ik Zwarte Piet door Peter de Wit bij Dr. Sigmund op de divan gelegd:
Arme Piet; hier is toch zeker wat troost of therapie op z'n plaats!

Krantenfoto's

Toen ik vanmorgen de Volkskrant van de mat pakte, viel mijn oog direct op een opvallend plaatje van een bokshandschoen dat daar op de voorpagina prijkte:   Daar hoefde ik toch heus niet een eindje voor om te denken; ik herkende hem in een oogopslag!

Even verder in de krant zag ik nog een aardige en opvallende foto van een MondriaanPiet.
Ik vermoed dat dit plaatje zo hier en daar toch nog wel om wat omdenken vraagt.  

Wakker worden in 'a spooky world'

Toen de radiowekker vanmorgen om 7 uur begon te spelen had ik de krant natuurlijk nog niet gezien. Maar op radio 4 hoorde ik Margriet Vrooman zeggen:

Elementaire deeltjes kunnen verbonden blijven al raken ze miljoenen lichtjaren van elkaar verwijderd.
U moet niet denken dat ik echt bergrijp wat ik zojuist zei maar Delftse fysici hebben het bewezen. De natuur is spookachtig en volgt regels die tegen je intuitie ingaan. Daar wilde Einstein niet aan maar dat had ik nou allang in de gaten.

Ik meende even direct te begrijpen waar ze het over had en kon niet anders dan volledig en glimlachend met haar conclusie instemmen. Vraag me niet om hier even uit te leggen hoe dat nou precies zit met die elementaire deeltjes want dan moet ik Margriet Vroomans nazeggen:

U moet niet denken dat ik echt bergrijp wat .....

Nu is dat bepaald geen schande als Einstein het ook al niet begreep.
Dankzij Delft weten we nu dat zelfs de hoogintelligente Einstein feilbaar was.
Ik vermoed dat Margriet Vroomans dat, evenals ik, ook al wel door had.

De ochtendkrant deed er onder de koppen:

Dankzij Delft hoeft Einstein geen spoken meer te zien

en

Vreemd, maar zo gek is de quantumwereld

al wat meer aan om enige uitleg te geven over die onbegrijpelijke (of moet ik zeggen moeilijk voorspelbare) orde in de microwereld.
Waar gaat het hier dan over:

Geloof en vergelding of vergeving?

De reformatie ligt inmiddels al weer een paar eeuwen achter ons en in tegenstelling tot de Amerikanen lijken de Europeanen zich massaal van alles wat met godsdienst van doen heeft, af te wenden.
Maar, zo meldt Peter de Waard vandaag in de Volkskrant:

ruzie om steun aan Grieken is religieus schisma

althans volgens de Franse minister van Economische Zaken.
Het grootste obtakel voor echte eenheid in Europa op dit moment, te weten het Europese budgetaire beleid, is in feite een moderne godsdienstoorlog. Aldus betoogde Emmanuel Macron dinsdag op een bijeenlomst van diplomaten in Berlijn.

De noordelijke lidstaten stellen dat sommige lidstaten hebben gefaald. En daarom is vergelding nodig. Ze zullen daar hun hele verdere bestaan voor moeten boeten.
Aan de andere kant staan de katholieke landen, zoals Frankrijk. Ook die erkennen dat sommige lidstaten hebben gefaald. Maar ze gaan naar de kerken en bidden daar. Dan wordt de schuld vergeven en begint een nieuwe dag.

Een dergelijke tweedeling op grond van, een ogenschijnlijk verlaten, geloof was mij ook al eens opgevallen. Hoewel mijn stem in dit land en alle democratisch gekrakeel waarschijnlijk door niemand gehoord zal worden wil ik toch even duidelijk hebben dat ik, hoewel in een ooit calvinistisch land geboren en getogen, in dit schisma toch voor zeker 70% aan de kant van de zuiderlingen sta. Ik heb het namelijk niet zo op een geloof zonder hoop en liefde!

In het artikel wordt overigens nog gewag gemaakt van onderzoek door Amerikaanse economen waarop Macron zijn uitlatingen baseerde.

Hoeveel keer meer?

In een krantenartikel lees ik dat vanaf 2017 bedrijven in de VS de loonkloof ofwel de salarisverschillen verplicht aan de openbaarheid zullen moeten prijsgeven. Dit als onderdeel van pogingen van de 'Democraten' om de ronduit idiote inkomensverschillen tuusen een paar hotemetoten en de gemiddelde werknemer toch iets te verminderen. Donald Trump zullen ze daar vast en zeker niet in mee krijgen, maar 'die rijke en toch zo eenzijdige variatie' in waar de duivel schijt hoort natuurlijk ook een beetje bij 'the American way of looking at the world' en de notie dat 'the sky the limit' zou zijn. En de US of A zien zich dan wel graag als de grootste democratie ter wereld, maar een beetje verschil moet er toch zijn nietwaar?

Maar hoe groot zijn die verschillen dan?
Wel, de cijfers lijken mij toch ietwat te rammelen maar in onderhavig artikel zegt:

De loonkloof ligt in de VS een stuk hoger dan in Nederland. De gemiddelde Amerikaanse bestuurder verdient circa 300 keer het inkomen van een werknemer, waar de loonkloof in Nederland ruwweg een factor 40 bedraagt, zo blijkt uit onderzoek. Maar dat komt vooral omdat daar veel meer grote ondernemingen zijn dan in Nederland, waar de grote loonkloof bij multinationals als Shell en Unilever wordt gedempt door de lage salarissen bij bijvoorbeeld Reesink of Beter bed.

In een begeleidend tabelletje worden voor zowel de VS als voor Nederland de verhoudingscijfers gegeven van de 5 bedrijven die zich kampioen mogen noemen in het idioot onredelijk belonen van hun werknemers.
In de VS betaalt de nummer 1 z'n bollebozen 422 keer zoveel als de stumpers die het uivoerende werk doen en de hekkensluiter van die top 5 betaalt de top slechts 211 meer dan het voetvolk.

(Nu ben ik bepaald geen rekenwonder, maar wanneer slechts de eerste twee in die top 5 boven het eerder genoemde gemiddelde van 300 uitkomen, vind ik dat toch wel een heel wonderlijke uitkomst waar we de nodige ????????? bij mogen zetten.)

In de Nederlandse situatie scoort nummer 1 (Unilever!; wat nou uni....?) een factor 273 en sluit een bekende uitgever de top 5 met een factor van 165 keer.



Wanneer je regelmatig met veel van die grote getallen rond de oren geslagen wordt, wil dat de blik op de werkelijkheid wel eens wat vertroebelen en zou je bijna vergeten dat het gewoon al totaal van de zotte zou zijn wanneer je voor je werk 40 maal zoveel als je buurman betaald zou krijgen. En meer dan veertig keer is toch helemaal te gek en volgens mij wat ook moeizaam te verenigen met het idee van democratie. We hebben in dit land een echter partij die zegt voor vrijheid en democratie te staan en dergelijke ongelijkheid toch min of meer tot de kern van haar ideologie heeft verheven. Onder het mom van 'meritocratie' wordt met wonderolie zo de stoelgang van de duvel nog wat gestimuleerd.
Wie dergelijke redeneringen op z'n merites wil beschouwen doet er misschien goed aan ook David Graeber er nog eens op na te lezen.
Nu wil ik met een flinke slag om de arm wel aannemen dat er mensen zijn die twee keer zo hard werken of hun werk tweemaal zo goed doen dan bijvoorbeeld ikzelf. Maar drie keer?; of vier keer?; dat wordt toch wat moeilijk te bevatten. En vijf keer of meer ..... tja, ga dat maar in De Rijp vertellen, zouden wij in hier in het Noord-Hollandse dan zeggen. Dan zou je je toch heus binnen de kortst mogelijke keren dood of anders dermate over de kop werken dat wat er nog uit je handen komt waarschijnlijk geen cent meer waard is.

Maar goed, dergelijke gedachten borrelen in mijn hoofd op bij het lezen van zo'n bericht over de 'loonkloof'. Voor 'realisten' en 'mannen van de wereld' als Trump en Rutte zijn dergelijke argumenten hoogstwaarschijnlijk niet meer dan wat afgunst en dromerij van zo'n halfzachte linkse rakker, die toch echt niet serieus genomen kunnen worden al was het maar omdat ze het neoliberale idee van vooruitgang niet dienen.

Hoeveel keer ook alweer?

Er zijn geen linkse media

Zo luidt de kop in de Volkskrant vandaag boven een artikeltje van Merijn Oudenampsen.
In reactie op een artikel van Martin Sommer vraagt Oudenampsen zich af: waar blijven dan de linkse media?

Het wordt tijd voor een meer pluralistische, ideologisch geïnformeerde journalistiek. Het werkelijke probleem is: in Nederland bestaan er wel degelijk uitgesproken rechtse media, zoals De Telegraaf en Elsevier, alleen geen linkse media.

Zie je nou, ik wist het wel die Geert Wilders met zijn kruistocht tegen linkse media en linkse hobby's is eigenlijk gewoon een eigentijdse Don Quijote die tegen windmolens vecht.

Dispereert niet; of toch wel?

Om mijn zelfgewekte nieuwsgierigheid toch wat te bevredigen, en ook om een eindje aan het vorige blogje te breien, ben ik nog even op de Roode Steen gaan kijken hoe onze, door de wol geverfde, held er bij zou staan. Wel in de wol dus, hoewel hij geen gebreide broek aan had kwam kwam ie toch wel bijzonder uit de verf. Hij stond er in ieder geval weer gekleurd op. Deze vrome en streng calvinistische mannetjesputter en ijzervreter. 'Veel geschreeuw en weinig wol' is in ieder geval niet de meest toepasselijke uitdrukking wanneer we nog eens napraten over deze koene representant van de VOC-mentaliteit. Onze premier, die in VVD kringen nogal eens geroemd wordt als zijnde 'een echte inspirator', lijkt met zijn voorganger JPB en JPC vooral het credo: 'Niet bij de pakken neerzitten maar handen uit de mouwen en aanpakken' voor ogen te hebben en geen gelegenheid voorbij te willen laten gaan om ons dat telkenmale duidelijk te maken. Hij is dan ook niet zo van de wol, althans niet van die wol waar je een toekomstvisie van zou kunnen breien. Hij is per slot van rekening geen Dream Weaver. Sinds zijn aantreden als Minister-president van dit land werd hem bij voortduring gevraagd zijn visie op het een en ander en met name die op de toekomst van ons land eens helder kenbaar te maken. Dat deed hij deze week dan in de H.J. Schoo-lezing, naar ik begrijp een vast platform voor het liberale (lees VVD) geluid. De krant stond er vol van. Daarin laat de heer Rutte de natie even versteld staan door helemaal uit zijn blote hoofd te vertellen dat het zijn visie is dat je er maar beter geen visie op na kunt houden. Dat, naar ik meen te mogen begrijpen, omdat dat niet zo liberaal (vrijblijvend?) zou zijn en visies weleens niet haalbaar blijken te zijn, wij mensen daarin nogal eens plegen de verkeerde ideeën te omarmen en foute inschattingen te maken enzomeer; kortom daar kun je alleen maar je neus aan stoten. Nee, zegt de liberaal Rutte laten we dan maar liever met JPB en JPC inzien waar onze kracht ligt en de handen uit de mouwen steken en gewoon stevig aanpakken want we doen het zo slecht nog niet. Maar hoe dan? Hoe doen gewone spelende burgers dat en wat moeten ze dan aanpakken als er niet voldoende werk is en de handel stagneert? Ja, dat hoe, daar zullen we het nog verder over hebben en de regering zal nog wel wat meer plannetjes bedenken. Maar er moet wel ook verder bezuinigd worden want we hebben op te grote voet geleefd. En jullie moeten vooral meer zelf gaan doen, aldus Rutte, want de regering kan dat natuurlijk niet allemaal en bezuinigen en ......? We moeten het nu dus zelf gaan doen. Nu is zelfredzaamheid natuurlijk een mooi en nastrevenswaardig doel, maar ik betwijfel of iedereen dat in gelijke mate zal bereiken en het lijkt me toch iets van een visie vragen hoe die verschillen dan te waarderen en hoe daar mee om te gaan. Daarbij lijkt volledige en absolute zelfredzaamheid me onmogelijk en zelfs onwenselijk; we hebben elkaar toch altijd nodig en zullen het met elkaar moeten doen als we iets van enige waarde tot stand willen brengen. Rutte schijnt inmiddels ook wel de doe-het-zelfpremier genoemd te worden. In de VK zag ik een cartoon van Bas van de Schot waarin hij Rutte, de inspirator laat zeggen: I DON'T HAVE A DREAM. En volgens zijn nieuwe politieke bondgenoot Samson was het: 'een mooi verhaal'. Wie, o wie is er nog op zoek naar ambitieuze politiek leiders zonder visie? In het management van de BV Nederland hebben we er nog wel een paar. En die zijn de wanhoop nog niet nabij en willen nog wel een paar quasi-opbeurende verhaaltjes te vertellen. Bovenstaande is uiteraard een licht ironisch en deels gechargeerd commentaar op die lezing door Rutte, mogelijk gemaakt mede dankzij door de media opgeklopte verwachtingen hierover. Voor de volledigheid moet ik even vermelden dat Rutte wel 'een visie als perspectief voor mensen' zou weten te waarderen. Welk perspectief dat in zijn ogen dan zou kunnen zijn bleef zowel de pers als mij onduidelijk. Verder waarschuwt hij, wat mij betreft zeer terecht, voor het al te naïeve geloof in een of de 'quick-fix'; maar de eenzijdige boodschappen van vergaande privatisering en terugtrekkende overheid, van de immer zaligmakende marktwerking en allemaal een nieuwe auto kopen om de economische crisis te bezweren lijken toch ook vaak iets te hebben van zo'n quick-fix of soortgelijk wondermiddel van het type one-size-fits-all. Ook uit de krant vernam ik dat Ronald Coase overleden is op 102-jarige leeftijd. Coase was, naar eigen zeggen, een 'toevallige' econoom en won als zodanig in 1991 de Nobelprijs voor de Economie. Hij bestreed en verafschuwde het modellen- en cijfertjes-fetisjisme in de economische wetenschap en wilde economische kennis benaderen als een empirische wetenschap van het gewone leven, van en voor echte ondernemers en bedrijven. Ik lees in de column van Sheila Sitalsing dat hij plannen had voor een nieuw wetenschappelijk tjdschrift onder de naam Man and the Economy. Maar dat iets dergelijks wellicht nog door zijn volgelingen en medestanders gerealiseerd zou kunnen worden.

Er is de post-autistic economics beweging - een groep die terug wil naar economie als sociale wetenschap en die zich ontworstelen aan het model zonder praktische relevantie.

Daar lijkt me toch enige visie en de nodige common-sense aan ten grondslag liggen. Zou zoiets misschien in de buurt komen van de visie waar Rutte zo naarstig naar op zoek lijkt te zijn en die hij maar niet kan vinden of verwoorden? P.S. Zie ook de hilarische reactie van VK - de Speld