De ophef rond zegetocht Baudet en FvD

Ik hoor en lees de laatste dagen nogal wat ophef, vooral in de vorm van (morele) verontwaardiging, over de verkiezingszege van 'Mooie Det' en zijn rebellenclub.
De leukste vond ik een ingezonden brief in VK van gisteren onder de titel: Oudhollands gezegde. Daar vraagt Rik Seur uit Haarlem zich af de aanhang van Baudet bekend is met de oerhollandse notie dat iedereen zijn uil voor een valk pleegt aan te zien ofwel:

Zoals de 'boreale' volksdichter Jacob Cats schreef:
'Elck acht zijn uyl een valck, en boven eygen mal.
Soo wil men dat het volck het soo geloven sal.'

Die Vadertje Cats toch met zijn rake typeringen.

Zelf ben ik bepaald geen grote fan en niet bijzonder onder de indruk van het chique opgedofte hanengekraai van de weledelgeleerde heer Baudet met zijn Forum voor Dementocratie en voel ik mij meer thuis bij de reactie van Rob Wijnberg die het heeft over: De papegaai van Minerva

Maar alle wijsheid op een stokje, hoe heten die kleine uiltjes die je telkens bij die grote uil ziet toch ook alweer?

Kiezen?

Dit keer laat ik alle gekrakeel, peilingen en wijzers rond de komende verkiezingen maar een beetje langs mij heen gaan, mede omdat ik wel weet welke richting mijn stem uit zal gaan.


Afgaande op wat ik er desondanks wel van oppik via de media mis ik daarmee nauwelijks iets van belang ten aanzien van de politieke inhoud. Naar ik begrijp voert men vooral campagne over de campagne, proberen de media amechtig om er wat spektakel en wat wedstrijdelement in te brengen en confronteren ze de politieke spelers en kopstukken vooral veel met de uitslagen van de allernieuwste peilingen.


Maar ja, kiezen wij wel echt of laten we ons maar een beetje wijsmaken dat we nog keus hebben?

Stem toch wijzer

Binnenkort mogen we het rode potlood weer eens ter hand nemen.
Ondertussen worden we dagelijks door de media, P&W, K&B en zo meer op, naar mijn smaak, nogal hijgerige wijze getrakteerd op debatten over halve waarheden, al dan niet leugentjes, al dan niet vermeende draaikonterij en CPB-cijfertjes. En het publiek maar handenwrijvend afwachten wie zich verspreekt of een onhandige 'slip of the tongue' ten beste geeft. Wie maakt de mooiste en vooral wie de domste politieke zweefduik?



En de peilers maar weer peilen.
Aan mij zijn deze wedstrijdjes mooipraten niet zo besteed want mijn zweefbereik is niet zo groot en ik weet al een poosje wie mijn stem gaat krijgen.

Gisteren zag ik voor Buitenhof Diederik Samson en Jolande Sap nu eens niet in debat met andere lijsttrekkers maar in een format waarin ze hun verhaal wat meer kwijt konden. Daar werden door hen dan ook bijzonder zinnige dingen gezegd over bijvoorbeeld respectievelijk de zorg en Europa.
Zinniger dingen dan ik ooit over deze onderwerpen uit de mond van Rutte of Wilders heb mogen horen.



Hoewel ik niet tot de zwevenden behoor heb ik voor de aardigheid toch eens zo'n stemwijzer ingevuld en vernam dat ik op de SP zou moeten stemmen, maar daar denk ik toch heus anders over.

Die aardige Grieken toch ...

Roep ik net in een blogje dat de Grieken nagenoeg nog uitsluitend negatief in het nieuws lijken te komen, worden die Grieken opeens door Merkel en diverse anderen gecomplimenteerd en geloofd om hun moedige en verstandige keus voor Europa, de € en de eurozone.



Zijn Griekenland en de € dan nu opeens van de ondergang gered?
Je hoeft, dunkt me, toch echt niet in die dubieuze ondoorgrondelijke financieel-economische wetenschappen doorgeleerd te hebben om te snappen dat het echte herschikkings- en saneringswerk na een dergelijke verkiezingsuitslag pas echt kan en zal moeten beginnen. En dat dat voor talloze brave burgers en welwillende cq werkwillende mensen, met name in Zuid-Europa, op z'n minst tijdelijk, de nodige sociaal-economische rampspoed zal betekenen. En dat de echte rampspoed zelden de lieden treft die je op enigerlei wijze verantwoordelijk zou kunnen stellen voor de malaise waar we in beland zijn, lijkt al even evident; alle geleuter over incentives, de juiste signalen en perverse prikkels ten spijt.



Na deze eerste plotse pluimen en lofuitingen aan het adres van de Grieken, zullen we wel weer heel snel allerlei slechte en deprimerende euroberichten kunnen verwachten, want wie wil zoete lieve Gerritje zijn of genoemd worden?
Ik hoorde voor Buitenhof al een deskundige zeggen dat hem niets zou verbazen als de Nederlanders de volgende (dreigende) dwarsliggers in Europa blijken te worden. We zullen het zien.
Volgens Brederoo kunnen zaken nu eenmaal vreemd lopen en een onverwachte wendingen nemen.

Nu heb ik nog minder verstand van voetbal dan van economie maar voorlopig moeten eerst de Grieken nog een potje voetballen tegen de Duitsers, naar ik heb vernomen.

Ja, terug .. en dan?

In de verkiezings- en voor-de-bühne retoriek riepen Wilders en Rutte bijna in koor dat ze ons ons land gaan teruggeven.
Limburg aan de Limburgers, Friesland aan de Friezen en Nederland aan de Nederlanders!
Dat mag toch wel heel bijzonder heten, vindt u ook niet? Toen Rutte dit deuntje met Wilders mee begon te kwaken riep dat zelfs in ons land toch wel wat verwondering en reactie op.



Je zou je gaan afvragen wie nu dan Nederland bezet houdt of verstopt heeft.
Ghislaine Plag begon de NCRV-uitzending 'Altijd wat' gisteravond dan ook met die vraag.
In 'Uitgesproken VARA' liet Jan Tromp de Belgische journalist Ives Desmet ook hierover aan het woord die in weerwoord op een andere uitspraak van onze kersverse jonge, energieke en immer optimistische premier zei: 'alles is beter dan Hollandse toestanden'.



Die kunnen we dan weer in onze zak steken!; zou ik zo zeggen. Zij hebben trouwens mooi makkelijk praten daar in het zuiden; die Belgen hebben hun gebieden allang terug van ons.

Maar voor we ons met z'n allen op de vraag werpen wie dan wel ons land gekaapt zou hebben en hoe het weer terug te krijgen heb ik toch nog even een ander vraagje:
Weten we dan al wat we met dit landje van plan zijn en wat we er eens mee zullen gaan doen als we het onverhoopt zomaar weer terug zouden krijgen?

Het rode potlood

Vandaag gewoontegetrouw mijn democratisch recht (of was het nou een plicht?) weer eens uitgeoefend.
Aan deze oproep

gehoor gegeven en het rode potlood

ter hand genomen om op een niet onaanzienlijk velletje papier

weer eens een hokje mooi rood te kleuren.


Ik mocht dus voor een lid voor de Provinciale Staten van Noord-Holland stemmen in de hoop dat die mijn mening en mijn belangen daar zal vertegenwoordigen.
En zo hebben u en ik, wij, het volk, het toch maar mooi voor het zeggen.

Ik heb gestemd in de richting van mijn politieke kleur om mij moverende redenen.

Leve de democratie!

Maar ik weet eerlijk gezegd niet welke zaken er in mijn provincie spelen en welke partijen daar welke posisities over innemen. De dames en heren politici en de media lijken ook nauwelijks enige poging gedaan te hebben mij daar enige helderheid over te verschaffen. Alles wat mij in verband met deze verkiezingen ter ore of onder ogen kwam had langs de route van de Eerste Kamer met de overlevingskansen van de huidige regeringsplannen te maken.
Steeds vaker hoor je pleiten voor het afschaffen van die Eeerste Kamer en nu klinken er ook al geluiden als zouden de Provinciale Staten een volkomen overbodige bestuurslaag vormen waar weinig aan verloren zou gaan als we die zouden afschaffen.
Dat eerste lijkt mij zeker geen verstandig idee, dat laatste wellicht wel; maar wie moeten de leden van de Eerste Kamer dan kiezen?