Toch nog weer wat Grieks verdriet

Merkte ik in een vorig blogje op nu wel eens genoeg over Griekenland en de euro gepalaverd te hebben; ik kan het blijkbaar niet laten dus toch nog even wat links toe.
Jürgen Habermas, icoon en geweten van de na-oorlogse intellectuele elite in Duitsland heeft namelijk ook nog iets te melden over de kwestie: zie dit interview in de Guardian en een artikel van zijn hand.
Of de Duitse of de Europese politiek en het zogenoemde ‘gesundes volksempfinden’ zich iets aan het oordeel van Habermas gelegen zullen laten liggen valt overigens nog te bezien en waarschijnlijk wel te betwijfelen.
De Correspondent heeft bij monde van Jesse Frederik ook nog wat commentaar met wat cijfertjes en grafiekjes, want daar zijn we zo dol op en we bouwen onze oordelen nu eenmaal graag op harde cijfers.

Gezien de kakafonie van econoblahblah rond de hele kwestie is enige duiding en het in perspectief zetten van een en ander door een econoom die heldere gewone-mensentaal spreekt hier wellicht op zijn plaats:

Mezquita

Zo, wel weer even genoeg gepalaverd hier over Griekenland in verband met de euro, onmogelijke schulden, onmacht en politiek geblunder. Dat kan ik misschien ook maar beter over laten aan lieden die beduidend meer verstand hebben van economie dan ik en een beetje kijk hebben op de rol van ‘het slijk der aarde’ daarin. Mensen als bijvoorbeeld Piketty, Hudson, Stiglitz of Krugman. En ook het oordeel en de opvattingen van Varoufakis in deze acht ik heel wat gedegener en doorwrochter dan die van bijvoorbeeld onze eigen eerste minister Rutte.

Ik wil het maar weer eens over Spanje en een recent vakantie-uitstapje van Marian en mij hebben. Dat is dus even geheel andere koek.

Geheel conform ons ‘krasse reisschema’ begaven wij ons op dag 4 op vier gehuurde wielen van Sevilla naar Marmolejo, een wat slaperig plaatsje van nog geen 8000 zielen.
Op die route en niet al te ver van Marmalejo ligt ook Córdoba. En dat vraagt dan natuurlijk om een bezoekje aan die stad en aan de Mezquita. Nu roept ‘de Mesquita’ bij allereerst associaties op met Amsterdamse diamantslijpers en een bekende Nederlandse komiek uit mijn jeugdjaren.
Maar hier gaat het nu toch om de ‘Mezquita’ ofwel de kathedraal van Córdoba. Een toeristische trekpleister die zeer zeker de moeite waard bleek. Een indrukwekkend bouwwerk met z’n vele Moorse gewelven en de bijzondere, soms wat merkwaardige combinatie van Christelijke, en dan met name Rooms-katholieke, en Islamitische elementen; bijzonder in zowel de esthetisch evenwichtige en geslaagde aspecten als in de overdadige en wat over-the-top kanten ervan. Een plek ook van een serene, welhaast betoverende en aangename atmosfeer waar je niet zomaar op uitgekeken raakt. Wij waren althans behoorlijk onder de indruk van de strakke maar evenwichtige en uitnodigende Islamitische architectuur en decoratieve kunst. Wanneer je dan een paar weken later in een TV-serie over Abraham Kuyper hoort dat hij destijds geïntrigeerd sprak over de sensuele aantrekkingskracht danwel betovering van de Islam, dan kun je je daar toch zomaar opeens iets meer bij voorstellen.

P.S. Mocht je toevallig belangstelling in waarzeggen of voorspellen hebben, dan kun je overigens ook bij een 'de Mesquita' terecht.

Een totaal gebrek aan ...

... 'collectieve verbeeldingskracht van veel slimme mensen […] om het systeem als een geheel te begrijpen.’

, luidde in 2009 het antwoord van vooraanstaande Britse economen op een vraagje van Hare Majesteit over hoe het kon bestaan dat we die inmiddels fameuze financiële crisis niet aan zagen komen.

In een artikeltje in de Correspondent roept Rutger Bregman dit gedenkwaardige doch nogal gemakkelijk te vergeten en te negeren kattebelletje aangaande de belangrijkste oorzaak van de eurocrisis nog eens in herinnering. Daarbij concludeert hij dat mocht de een of andere koningin straks, na een mogelijk Grexit, ook wel eens van de slimste economen willen weten waarom we dat dan toch weer niet aan zagen komen, ze hoogstwaarchijnlijk op eenzelfde antwoord mag rekenen: Een totaal gebrek aan collectieve verbeeldingskracht.
Waar we dan nog aan toe zouden kunnen voegen: plus een stuitend gebrek aan solidariteit en aan politieke moed en doortastendheid.

Ik wil niet eindeloos doorgaan met het aanhalen en citeren van lieden die in deze kwestie op dezelfde golflengte zitten als ikzelf (want dat begint dan wellicht toch wat te lijken op het aanhalen van je eigen woorden) maar dit stukje van Bregman in de Correspondent en daarin de verwijzing naar Steve Randy Waldman slaan, wat mij betreft, weer dermate de spijker op de kop dat ik ze toch nog even aan die laatste voetnoot toe wil voegen.

Rutger Bregman:

Zoals Zuid-Holland eigenlijk Drenthe subsidieert, zo kan de eurozone alleen werken als de rijke landen solidair zijn met de armere landen

Steve Randy Waldman:

Throughout the crisis, European elites have faced a simple choice: Acknowledge and explain to electorates their own mistakes, which do not line up along national borders of virtue and vice, or revert to a much older playbook and manufacture scapegoats.

Such tiny, tiny people.

Griekse voetnoot

De kranten staan momenteel uiteraard bol van de analyses, meningen en voorspellingen aangaande een mogelijk 'Grexit'.
Wat mij daarin opvalt is dat de meeste van die commentaren opeens een stuk helderder, omvattender en genuanceerder lijken dan wat we eerder gewend waren te lezen over 'de Grieken en de euro'; al zijn ze zelden zo diepgravend en omvattend als het scherpe commentaar van Michael Hudson.

Maar de nuance wordt blijkbaar niet door iedereen op prijs gesteld want gisteren opent De kwestie van Peter de Waard met de zin:

Het is in Nederland langzaam riskanter het voor de Grieken op te nemen dan voor de extremisten van IS.

Men leze de Volkskrant van woensdag 8 juli er op na om te weten waarom dat zo zou zijn. De Waard eindigt zijn stukje met de volgende behartenswaardige woorden:

Als er een Grexit komt, is die deels gebaseerd op hardnekkige vooroordelen en de stereotypering van mensen met een bepaalde nationaliteit. De Grexit zal de wereld wel aankunnen, net als de implosie van de euro en een muur om elke staat.
De toename van vooroordelen, ook onder geïnformeerde mensen, niet.

Ik moest me vandaag maar van verder commentaar op dit Griekse en Europese debacle onthouden en sluit me graag aan bij de Voetnoot van Arnon Grunberg in de krant van eergisteren. Nee, geen politicus, econoom of financiële bolleboos dus, maar een schrijver/columnist die met weinig woorden de zaak in de kern weet te vatten:

Voetnoot Beul

Der Spiegel noemde Merkel een 'pedagogische imperialist'. Paul Krugman noemde de Europese technocraten 'middeleeuwse artsen'. Hoewel ik een fan ben van Merkel en hoewel ik denk dat technocraten wijze beslissingen kunnen nemen, geloof ik dat beiden gelijk hebben.
De Griekse operette - het is verstandig tragedie van operette te onderscheiden en ool al kan een operette uitmonden in een tragedie, zitten we vooralsnog in de operettefase - had voorkomen kunnen worden als Merkel dezelfde moed had opgebracht tegenover Griekenland als tegenover Pegida. Merkel demonstreerde tegen Pegida en rassenhaat in de Bondsrepubliek, warvoor ze niet genoeg kan worden geprezen.
In de analyse van Der Spiegel verschool ze zich wat Griekenland betreft achter het IMF in plaats van tot kwijtschelding over te gaan. Officieel is Europa tegen de doodstraf, in het geval van Griekenland bleek de trojka een gretige beul; de patiënt doden opdat hij nooit meer ziek kan worden.
Arnon Grunberg

Er zijn mensen die vinden dat er inmiddels veel teveel woorden aan deze kwestie vuil gemaakt worden en je hebt ook mensen die zich gewoon liever op de feiten en harde cijfers concentreren; voor hen nog een aardig staatje:
Dan weten we ook weer even waar het in dat opzicht nu eigenlijk helemaal om draaide!

Het hoe en waarom van de Griekse crisis?

Nagenoeg niemand schijnt nu precies te begrijpen of te weten waar die arme en beklagenswaardige Grieken vandaag dan voor of tegen mogen stemmen.
Maar hoe dan ook lijken zowel OXI als NAI voor bijna alle Grieken iets met het herstel van de democratie, zeggenschap over eigen zaken en zelfrespect van doen te hebben.

Over hoe en waarom Griekenland in een crisis van een dergelijke omvang terecht kon komen blijft natuurlijk de vraag. Een vraag waar al geruime tijd over gesteggeld wordt en dat zal vast nog wel een poosje aanhouden. Want hier zouden we toch hoognodig een lesje uit moeten trekken, nietwaar?
Verslaggever Max Ehrenfreund van de Washington Post wil zich ook wel eens in een gedegen diepteanalyse over deze kwestie buigen. Een mooi staaltje filo- en econoblahblah met een knipoog naar de mannen van Monty Python:


Ik dacht toch altijd dat 'surrealisme' een aanduiding was voor een stroming in de moderne kunst en dan met name in de beeldende kunst en de literatuur maar het lijkt inmiddels ook wel een politieke stroming en/of stijlfiguur geworden.

Een duivels dilemma

Daar zien de Grieken zich voor geplaatst. Of ze nu morgen JA of NEE, NAI of OXI stemmen, dit hele circus lijkt voor de Grieken toch sterk op: of we nu door de hond of door de kat gebeten worden; wat maakt het uit?; bloeden zullen we!
Welbeschouwd bloeden de Grieken al een hele poos en moesten ze de ene na de andere aderlating, braindrain en zo meer ondergaan. En dan hebben ze komende week wellicht ook al geen brood meer op de plank of geen geld meer om brood te kopen.

Hoewel achtereenvolgende Griekse regeringen natuurlijk ook niet van blaam vrij te pleiten zijn, lijkt het toch vooral een aanhoudend gebrek aan doortastende leiding, visie en gezond verstand in de rest van Europa te zijn geweest die aan de huidige idiote patstelling en volslagen absurde situatie ten grondslag ligt.
Een situatie waarin keer op keer moeizaam over gigantische sommen noodhulp onderhandeld werd waarvan linea recta dan 91% terugstroomt naar Noord-Europese banken en geldschieters. Gerenommeerde economen als Krugman en Stiglitz betogen al jaren dat dergelijke schuldenlasten, zeker in combinatie met bezuinigingen totaal onhoudbaar en een kamikaze-strrategie zijn.
Erg helderziend hebben de Europese leiders zich in deze slepende kwestie bepaald niet getoond. Het gangbare geblahblah van onze vaderlandse pers en politici steekt daar zeker ook niet erg gunstig bij af. Hier toch nog maar wat feitjes over dat land waar iedereen wel een mening over schijnt te hebben. De gewone Grieken kunnen weinig meer dan zich voor of tegen hun regering uitspreken, zich voor of tegen Europa uitspreken of zich voor of tegen de Euro uit te spreken. Zo begint de democratie in Europa blijkbaar opnieuw in Griekenland al zal het niet iedereen duidelijk zijn waar een OXI of een NAI dan voor zouden staan. De rest van Europa rest ogenschijnlijk niets anders dan toe te kijken. Toch kunnen we in deze tijd van crowdfunding heus nog wel iets meer want voor €3 per ingezetene van de EU zijn de Grieken van hun schuld af! Wat drama? Waar hebben we het hier helemaal over?
Het ziet er naar uit dat we het dan zelf maar moeten doen want aan onze Europese technocraten en politieke leiders of aan Rutte, Dijsselbloem en consorten hebben dus helemaal niets in dergelijke belangrijke kwesties; die maken er maar een drama van.
Hoe zal de geschiedenis over ons en deze koekenbakkers oordelen?

Lachen met het CDA

In de politiek en het publieke debat wordt nogal eens wat onzin uitgekraamd. Je hoeft de krant er maar op na te slaan om dagelijks op een dagelijke portie onzin, gebakken lucht en wilde speculaties over bijvoorbeeld de economische en politieke perikelen rond Griekenland en Europa te worden getrakteerd.
Om toch nog enige lijn in alle onzin en gekrakeel brengen of te bewaren houden politieke partijen in ons land er een (quasi-?)wetenschappelijk bureau of institiuut op na. Dat is uiteraard wel handig om je beleid en partijprogram enige richting te geven en van wat (zinnige?) argumentatie te voorzien.
Nu verneem ik zo nu en dan wel eens iets van zo'n instituut van de PVDA of de VVD, maar toch zelden van dat van het CDA.
Maar gisteren las ik dan:

CDA-instituut analyseert de ongelijkheid en de splitsing in de samenleving

Als je niet meer met elkaar kunt lachen

Nu is sociale ongelijkheid al sinds jaar en dag een niet weg te denken thema in het politieke en publieke debat en niet zelden ook de grondslag daarvan. Nooit weggeweest dus maar telkens in hernieuwde vorm in de belangstelling. Denk bijvoorbeeld aan Piketty.
Het is me echter nog niet eerder opgevallen dat dit nu een belangwekkend of richtinggevend thema binnen het CDA zou zijn.

Zoals gezegd verandert of verschuift de vorm of het jasje waarin dit heikele doch onvermijdelijke thema gehuld wordt wel voortdurend. Van 'The haves and have-nots' of 'de rijken en de armen' verschuift het accent naar 'kansrijk of kansarm' of 'hoogopgeleid of laagopgeleid'.
De analyse van het wetenschappelijk instituut van het CDA gebruikt in het rapport 'Lang leve het verschil, weg met de fragmentatie' de mooie en zeer to-the-point terminologie van 'bevoorrecht en kwetsbaar' om deze immer gapende kloof te omschrijven.
Het CDA erkent deze kloof dus wel degelijk en acht het nu ook wenselijk en zelfs noodzakelijk die te verkleinen.

In het krantenartikel lees ik ook:

Over het rapport ligt de schaduw van de christen-democratische voorman Abraham Kuyper, die op 8 november 1891 het eerste christelijk-sociale congres opende met een rede over de sociale kwestie. Hij kwam met 'architectonische kritiek' op de scheve verhoudingen tussen kapitaalbezitters en bezitsloze arbeiders, te verklaren uit 'een fout in den grondslag zelf van ons maatschapplijk samenleven'.

En volgens het CDA zou een dergelijke kritiek 'op onze meritocratische marktsamenleving' opnieuw nodig zijn!
Doet het CDA hier, in navolging van de PVV, een poging om de PVDA, althans voor de bühne, links voorbij te stomen?

Toch eingszins frappant dat nu juist de woorden van 'Abraham de geweldige' ofwel 'Abraham Kuyper', de anti-revolutionaire voorman hier wederom als uitgangspunt dienen. Kuyper mag zich overigens toch al in de nodige hernieuwde belangstelling en herwaardering verheugen. Zo zag ik onlangs een aflevering van 'De ijzeren eeuw' over de politicus Kuyper en de mooie Ikon-serie met de titel van Kuypers reisverslag in boekvorm 'Om de oude wereldzee' is daar op dit moment vast ook debet aan.

Die ouwe Abraham was toch maar een geweldenaar, een 'Jack of all trades' en een duizendpoot met al zijn bezigheden. Met een dergelijke ambitie en zo'n overvolle agenda kan, en ook destijds al, zomaar iets je de politieke kop kosten.

Mijn eerste gedachten en associatie bij de naam van Kuyper zijn vooral twee beelden. Dat van het groene busje dat altijd bij opa en oma op het dressoir of de schoorsteenmantel stond en dat van een mij bekende (spot?)prent
Verder is het mij, grootgebracht in de calvinistische en gereformeerde zuil, uiteraard wel bekend dat deze Abraham de voorman was van de emancipatie 'der godsvruchtige en rechtzinnige (lees: gereformeerde) kleine luyden' en aan de wieg stond van een dagblad, een universiteit en een politieke partij die zijn stempel op de vaderlandse politiek zou zetten.

Zijn visie op het maatschappelijk leven verwoordde hij heel mooi met de term 'soevereiniteit in eigen kring'; een begrip dat, dunkt me, nog altijd en in de kern onveranderd actueel en contoversiëel mag heten in dit tijdsgewricht.
Misschien hebben we in het huidige pro- en vooral anti- Europa-klimaat en de vaak polariserende verkokering van de samenleving inderdaad wel weer eens behoefte aan een staatsman/politicus van dergelijk kaliber en met dergelijke ideeën.

En dan bedoel ik dus niet zo iemand als onze huidige, een nog meer meritocratische marktsamenleving propagerende en waar het de soevereiniteit betreft wel erg elastische maar altijd goedlachse, eerste minister.

Over lachen gesproken, de wetenschappers achter het CDA rapport constateren dat:

Als je niet meer met elkaar kunt lachen, is er echt een heel serieus probleem

Humor als de culturele lakmoesproef voor onze sociale cohesie.
En zie om Wim Kan konden we allemaal nog lachen maar nu hebben we Geer en Goor om het volk te vermaken maar die zijn voor de hoogopgeleiden weer te plat terwijl Hans Teeuwen voor de lager opgeleiden weer te kwetsend zou zijn.

De wetenschappers Fraanje en Kuipers constateren of veronderstellen, zeer terecht zou ik zo denken, dat humor en samen kunnen lachen meer dan overbodige franje en een niet onbelangrijk bindend element tussen mensen is. Maar of we daarom ook allemaal om dezelfde opgelegde grollen en grappen van dezelfde grappenmakers moeten kunnen lachen ....? Ik weet dat zo net nog even niet.

Wie weet; misschien wordt het ooit nog eens lachen met het CDA. Maar onlangs hoorde ik CDA leider Sybrand Buma in Buitenhof nog zeggen dat hij onder geen beding over schuldafboeking voor Griekenland wil praten ook al kijken de Grieken tegen een zo goed als onmogelijk af te lossen schuld aan.
Voorlopig is het dus beslist niet voor iedereen lachen met het CDA of het moet al zijn als de bekende boer met kiespijn!

Grieks en Europees drama ..

.. of verdient het inmiddels al de naam en status van een tragedie?

Ooit van plan om als vrienden en gelijkwaardige partners samen een grenzeloos krachtig en mooi Europa te vormen waar het goed toeven zou zijn zien we nu een continent en een haperend project dat in de beeldvorming van zijn burgers vooral getekend wordt door een tweedeling van elkaar wederzijds wantrouwende debiteuren en crediteuren.
Een groep van armlastige schulderaneren tegenover een groep van luidruchtig verongelijkte schuldeisers in een financieel-economisch, administratief en politiek conflict verwikkeld dat veelal als een morele danwel karakterologische kwestie wordt verpakt.

Zuid-Europeanen en vooral Grieken die Noord-Europa en de zogeheten Trojka als niet aflatende bloedzuigers ervaren en niet schromen de Duitsers als nazi's af te schilderen.

Noord-Europeanen (waaronder het leeuwendeel van mijn landgenoten) die de Zuid-Europeanen en dan met name de Grieken als lui en onbetrouwbaar beschouwen en benoemen en er van overtuigd zijn (mede onder invloed van onze o zo vrije en daarmee objectieve(?) pers) dat die Grieken de malaise die ze momenteel treft echt helemaal aan zich zelf te danken heeft en wij nu met de gebakken peren zitten.

Gelukkig komt er bij tijd en wijle ook wel eens een zinniger en genuanceerder geluid over de aard van dit Europese debâcle tot ons via de media al lijkt dat doorgaans weinig invloed op het al dan niet 'gesundes volksempfinden' te hebben.
Vandaag bracht het programma Buitenhof dat andere geluid bij monde van de Griekse journalist Nikos Koulousios in Schuim & as en de Britse econoom Philippe Legrain

Legrain is de auteur van onder andere het boek European Spring: Why Our Economies and Politics are in a Mess – and How to Put Them Right.
Een boek dat me bijzonder aanbevelenswaardig lijkt voor mensen die hun mening en oordelen bij voorkeur niet op het gangbare gekwetter en de veelheid aan misinformatie, dat er gewoonlijk over Europese kwesties geroeptoeterd wordt, willen enten.
Hier en hier en hier en hier wat artikeltjes van Legrain om zijn manier van denken en wijze van redeneren wat aan te voelen.
Het verhaal van een drama of van een tragedie? (om maar eens een paar uit het Grieks afgeleide woorden te gebruiken)

De Grieken en de beeldvorming

Jesse Klaver, correspondent economie van De Correspondent over dit bedrieglijk heikele thema.

Diagnose GreuroSM

Ik heb nog altijd geen boek van hem gelezen en ik kijk zelden op zijn blog, maar ik lees altijd trouw en met enig plezier de voetnoten in de Volkskrant van Arnon Grunberg.
Meestal met nogal wat herkenning en instemming en een enkele keer licht fronsend als hij bv. de vermeende heilzame en corrigerende werking van de financiële markten, naar mijn smaak, wat al te kritiekloos als objectief en noodzakelijk neerzet.

Vanmorgen dinsdag 19 juni sloeg hij, wat mij betreft, toch de spijker weer recht op de kop en geheel raak met zijn diagnose van het gedoe rond Griekenland en de Euro:

Voetnoot SM-spel

De voorzitter van de Europese Raad, Herman van Rompuy, en de voorzitter van de Europese Commissie, José Barrosso, hebben 'de moed en de veerkracht' van de Griekse kiezer geprezen. Alsof de Griekse kiezer een ondeugend schoolkind was dat eindelijk zijn huiswerk heeft gemaakt. Terwijl het duidelijk is dat de Griekse crisis slechts voor een klein gedeelte door de Grieken is veroorzaakt en vooral te wijten is aan ontbrekende politieke moed in andere Europese landen (lees: Duitsland) en weeffouten in de constructie van de euro.

Je zou de haat tegen de technocraten bijna gaan begrijpen.

Bovendien wordt het kapitalisme dat niet kan functioneren zonder schulden en schuldenaren, steeds meer bergepen als een SM-spel. Waarbij vermeende zondaars, de Grieken, de Spanjaarden, gestraft worden voor de schulden.

Niet een oplossing krijgt de prioriteit, maar de straf.

SM-spelletjes kunnen gemakkelijk uit de hand lopen. Kijk maar naar de film Bitter Moon van Polanski.

Er worden maandelijks, nee wekelijks vele duizende pagina's volgeschreven over het debâcle van de Eurocrisis, over de oorzaken en de vele haken en ogen. Vele van die dikke dossiers, zo vrees en vermoed ik, komen bij lange na niet zo dicht bij de kern van de zaak als dit beknopte stukje van Grunberg.



Niet het zoeken naar een oplossing, maar het aanwijzen en straffen van vermeende schuldigen krijgen de prioriteit. Ik vrees dat dat niet alleen voor de financiële crisis opgaat maar dat een algemene tendens in onze huidige samenleving aan het worden is. Een tendens die je overal om je heen kunt waarnemen en waar de media met opmerkelijke gretigheid hun steentje aan bij dragen.

Die aardige Grieken toch ...

Roep ik net in een blogje dat de Grieken nagenoeg nog uitsluitend negatief in het nieuws lijken te komen, worden die Grieken opeens door Merkel en diverse anderen gecomplimenteerd en geloofd om hun moedige en verstandige keus voor Europa, de € en de eurozone.



Zijn Griekenland en de € dan nu opeens van de ondergang gered?
Je hoeft, dunkt me, toch echt niet in die dubieuze ondoorgrondelijke financieel-economische wetenschappen doorgeleerd te hebben om te snappen dat het echte herschikkings- en saneringswerk na een dergelijke verkiezingsuitslag pas echt kan en zal moeten beginnen. En dat dat voor talloze brave burgers en welwillende cq werkwillende mensen, met name in Zuid-Europa, op z'n minst tijdelijk, de nodige sociaal-economische rampspoed zal betekenen. En dat de echte rampspoed zelden de lieden treft die je op enigerlei wijze verantwoordelijk zou kunnen stellen voor de malaise waar we in beland zijn, lijkt al even evident; alle geleuter over incentives, de juiste signalen en perverse prikkels ten spijt.



Na deze eerste plotse pluimen en lofuitingen aan het adres van de Grieken, zullen we wel weer heel snel allerlei slechte en deprimerende euroberichten kunnen verwachten, want wie wil zoete lieve Gerritje zijn of genoemd worden?
Ik hoorde voor Buitenhof al een deskundige zeggen dat hem niets zou verbazen als de Nederlanders de volgende (dreigende) dwarsliggers in Europa blijken te worden. We zullen het zien.
Volgens Brederoo kunnen zaken nu eenmaal vreemd lopen en een onverwachte wendingen nemen.

Nu heb ik nog minder verstand van voetbal dan van economie maar voorlopig moeten eerst de Grieken nog een potje voetballen tegen de Duitsers, naar ik heb vernomen.