Oecomene of een afgunstig ratjetoe?

Dat eerste zou je, door de Mezquita dwalend, haast kunnen gaan denken maar dat blijkt toch bepaald niet het geval.

In een vorig blogje verwees ik al naar de mengelmoesachtige uitstraling van de Mezquita in Córdoba. ‘Mezclado -da’ zou je het in het spaans kunnen noemen. Dat komt omdat er her en der in deze gigantische en stijlvolle moskee allerlei christelijke elementen zijn aangebracht en er in de loop der tijd plompverloren ergens in het midden weer een stukje christelijke kathedraal tussen gewurmd werd. Dat levert in esthetisch opzicht wat wisselende resultaten op, variërend van redelijk geslaagd tot ronduit poppenkast-achtig. Deze bijzondere mix doet hier en daar toch heus denken aan de spreekwoordelijke vlag op de modderschuit, met dien verstande het dat het hier toch eerder een beetje de vlag is uit de toon valt. Toch zou dit aspect, onder het mom van oecomenische toenadering en wederzijds respect, nog met gepaste welwillendheid te bezien en te verwelkomen zijn.

Maar zo zijn de kaarten op het moment toch echt niet geschud. De Mezquita werd met het historisch centrum van Córdoba weliswaar tot werelderfgoed verklaard maar doet gewoon dienst als christelijk gebedshuis onder het gezag van Rome.
Recentelijk wordt er stevig door de politiek en de diocees (het bisdom) gesteggeld over eigendomsaanspraken op dit stukje werelderfgoed en doen de kerkelijke autoriteiten zomaar hard hun best om de gebruikelijke naam ‘Mezquita’ (moskee) te verdonkeremanen en in onbruik te laten vervallen. Gelukkig zijn er nog politici en rechtsgeleerden als Antonio Manuel Rodríguez die dat niet zomaar over hun kant laten gaan.
Hier lijkt vanuit religieuze hoek toch weinig sprake van iets als een oecomenische gedachte.

Tja, wie weet wat wijsheid is wanneer er religieus gekleurde eigendomsaanspraken en/of waarheidsclaims in het geding zijn? Al zo’n vijftien jaar wordt er vanuit moslim-kringen gelobbyd dat ook moslims hier zouden kunnen/mogen bidden, maar kregen daarbij steeds nul op rekest. In 2010 was dit aanleiding tot een incident toen moslims er wel in gebed gingen en een uitdrukkelijke aanmaning hiermee te stoppen negeerden.

Toen wij de Mezquita bezochten zagen we, tussen de roomse relikwieën, altaarstukken, versierselen en afbeeldingen, opeens iemand een bankje verplaatsen om daar vervolgens op te klimmen en zich in gebed tot Mekka te richten. Niemand riep hem tot de orde en ach .. van mij mag ie.

Evenzogoed een mooi stukje erfgoed die Mezquita de Córdoba:

Mezquita

Zo, wel weer even genoeg gepalaverd hier over Griekenland in verband met de euro, onmogelijke schulden, onmacht en politiek geblunder. Dat kan ik misschien ook maar beter over laten aan lieden die beduidend meer verstand hebben van economie dan ik en een beetje kijk hebben op de rol van ‘het slijk der aarde’ daarin. Mensen als bijvoorbeeld Piketty, Hudson, Stiglitz of Krugman. En ook het oordeel en de opvattingen van Varoufakis in deze acht ik heel wat gedegener en doorwrochter dan die van bijvoorbeeld onze eigen eerste minister Rutte.

Ik wil het maar weer eens over Spanje en een recent vakantie-uitstapje van Marian en mij hebben. Dat is dus even geheel andere koek.

Geheel conform ons ‘krasse reisschema’ begaven wij ons op dag 4 op vier gehuurde wielen van Sevilla naar Marmolejo, een wat slaperig plaatsje van nog geen 8000 zielen.
Op die route en niet al te ver van Marmalejo ligt ook Córdoba. En dat vraagt dan natuurlijk om een bezoekje aan die stad en aan de Mezquita. Nu roept ‘de Mesquita’ bij allereerst associaties op met Amsterdamse diamantslijpers en een bekende Nederlandse komiek uit mijn jeugdjaren.
Maar hier gaat het nu toch om de ‘Mezquita’ ofwel de kathedraal van Córdoba. Een toeristische trekpleister die zeer zeker de moeite waard bleek. Een indrukwekkend bouwwerk met z’n vele Moorse gewelven en de bijzondere, soms wat merkwaardige combinatie van Christelijke, en dan met name Rooms-katholieke, en Islamitische elementen; bijzonder in zowel de esthetisch evenwichtige en geslaagde aspecten als in de overdadige en wat over-the-top kanten ervan. Een plek ook van een serene, welhaast betoverende en aangename atmosfeer waar je niet zomaar op uitgekeken raakt. Wij waren althans behoorlijk onder de indruk van de strakke maar evenwichtige en uitnodigende Islamitische architectuur en decoratieve kunst. Wanneer je dan een paar weken later in een TV-serie over Abraham Kuyper hoort dat hij destijds geïntrigeerd sprak over de sensuele aantrekkingskracht danwel betovering van de Islam, dan kun je je daar toch zomaar opeens iets meer bij voorstellen.

P.S. Mocht je toevallig belangstelling in waarzeggen of voorspellen hebben, dan kun je overigens ook bij een 'de Mesquita' terecht.