Hoeveel keer meer?

In een krantenartikel lees ik dat vanaf 2017 bedrijven in de VS de loonkloof ofwel de salarisverschillen verplicht aan de openbaarheid zullen moeten prijsgeven. Dit als onderdeel van pogingen van de 'Democraten' om de ronduit idiote inkomensverschillen tuusen een paar hotemetoten en de gemiddelde werknemer toch iets te verminderen. Donald Trump zullen ze daar vast en zeker niet in mee krijgen, maar 'die rijke en toch zo eenzijdige variatie' in waar de duivel schijt hoort natuurlijk ook een beetje bij 'the American way of looking at the world' en de notie dat 'the sky the limit' zou zijn. En de US of A zien zich dan wel graag als de grootste democratie ter wereld, maar een beetje verschil moet er toch zijn nietwaar?

Maar hoe groot zijn die verschillen dan?
Wel, de cijfers lijken mij toch ietwat te rammelen maar in onderhavig artikel zegt:

De loonkloof ligt in de VS een stuk hoger dan in Nederland. De gemiddelde Amerikaanse bestuurder verdient circa 300 keer het inkomen van een werknemer, waar de loonkloof in Nederland ruwweg een factor 40 bedraagt, zo blijkt uit onderzoek. Maar dat komt vooral omdat daar veel meer grote ondernemingen zijn dan in Nederland, waar de grote loonkloof bij multinationals als Shell en Unilever wordt gedempt door de lage salarissen bij bijvoorbeeld Reesink of Beter bed.

In een begeleidend tabelletje worden voor zowel de VS als voor Nederland de verhoudingscijfers gegeven van de 5 bedrijven die zich kampioen mogen noemen in het idioot onredelijk belonen van hun werknemers.
In de VS betaalt de nummer 1 z'n bollebozen 422 keer zoveel als de stumpers die het uivoerende werk doen en de hekkensluiter van die top 5 betaalt de top slechts 211 meer dan het voetvolk.

(Nu ben ik bepaald geen rekenwonder, maar wanneer slechts de eerste twee in die top 5 boven het eerder genoemde gemiddelde van 300 uitkomen, vind ik dat toch wel een heel wonderlijke uitkomst waar we de nodige ????????? bij mogen zetten.)

In de Nederlandse situatie scoort nummer 1 (Unilever!; wat nou uni....?) een factor 273 en sluit een bekende uitgever de top 5 met een factor van 165 keer.



Wanneer je regelmatig met veel van die grote getallen rond de oren geslagen wordt, wil dat de blik op de werkelijkheid wel eens wat vertroebelen en zou je bijna vergeten dat het gewoon al totaal van de zotte zou zijn wanneer je voor je werk 40 maal zoveel als je buurman betaald zou krijgen. En meer dan veertig keer is toch helemaal te gek en volgens mij wat ook moeizaam te verenigen met het idee van democratie. We hebben in dit land een echter partij die zegt voor vrijheid en democratie te staan en dergelijke ongelijkheid toch min of meer tot de kern van haar ideologie heeft verheven. Onder het mom van 'meritocratie' wordt met wonderolie zo de stoelgang van de duvel nog wat gestimuleerd.
Wie dergelijke redeneringen op z'n merites wil beschouwen doet er misschien goed aan ook David Graeber er nog eens op na te lezen.
Nu wil ik met een flinke slag om de arm wel aannemen dat er mensen zijn die twee keer zo hard werken of hun werk tweemaal zo goed doen dan bijvoorbeeld ikzelf. Maar drie keer?; of vier keer?; dat wordt toch wat moeilijk te bevatten. En vijf keer of meer ..... tja, ga dat maar in De Rijp vertellen, zouden wij in hier in het Noord-Hollandse dan zeggen. Dan zou je je toch heus binnen de kortst mogelijke keren dood of anders dermate over de kop werken dat wat er nog uit je handen komt waarschijnlijk geen cent meer waard is.

Maar goed, dergelijke gedachten borrelen in mijn hoofd op bij het lezen van zo'n bericht over de 'loonkloof'. Voor 'realisten' en 'mannen van de wereld' als Trump en Rutte zijn dergelijke argumenten hoogstwaarschijnlijk niet meer dan wat afgunst en dromerij van zo'n halfzachte linkse rakker, die toch echt niet serieus genomen kunnen worden al was het maar omdat ze het neoliberale idee van vooruitgang niet dienen.

Hoeveel keer ook alweer?

Bezet of too occupied?

Sinds 17 september is er in de Verenigde Staten een beweging die zich Occupy Wall Street ofwel Bezet Wall Street noemt of ook wel We are the 99 percent. Deze protestbeweging is dus al vier weken gaande en gestaag groeiende. Het zijn de omvangrijkste protesten in de VS sinds de protestbeweging tegen de Vietnamoorlog.

Inmiddels is deze beweging ook overgewaaid en uitgewaaierd naar Zuid-Amerika en Europa en wellicht nog verder. Morgen, zaterdag 15 oktober is uitgeroepen tot de internationale dag van dit protest tegen de ongelijke verdeling van welvaart en politieke zeggenschap; alle soms holle lofzang op de democratie ten spijt. Dan zal blijken hoe omvangrijk deze beweging is en ook in Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht worden we uitgenodigd om dit protest van onderop te steunen.
Morgen dus ook in de Nederlandse theaters.

Al vier weken gaande en groeiende dus maar onze westerse pers en media leken het wel systematisch te negeren en dood te zwijgen. Afgelopen dinsdag en woensdag was er nauwelijks iets over te vinden in de vaderlandse media. Ook de zgn. kwaliteitskranten en bv. de Pauw en de Witte man hadden het druk met andere zaken en lieten het afweten. Too occupied, zullen we maar zeggen. Als dit zich op een tiende van deze schaal in vijf steden in Marokko zou afspelen had het het nieuws al twee weken beheerst en had men de Marokkaanse pers alom gelaakt wegens de summiere berichtgeving. Nu het onze Westerse wereld betreft, lijkt er een zelfcensuur te heersen waar de KGB destijds de vingers bij af had kunnen likken en jaloers op zou zijn. Als u denkt dat wij zo'n geweldig vrije onafhankelijke en objectieve pers hebben, krab ik eens op mijn achterhoofd en zal ik dat niet zo 1-2-3 bevestigen. Deze vermeende media blackout wordt overigens ook her en der ontkend, gebagataliseerd of tegengesproken. Donderdag leken de media hier ten lande wakker te worden en het in de berichtgeving mee te nemen.

In de VS zag je al republikeinse politici die de 'protesters' aanvankelijk als 'anti-American' schorriemorrie wegzette, nu opeens hard bezig hun woorden in te slikken en hier en daar zelfs begrip te tonen. Je moet toch een beetje flexibiliteit tonen als je van de luimen van het kiezersvolk afhankelijk bent, nietwaar.

Waar protesteert men dan wel tegen?
Zoals gezegd tegen de absurd ongelijke verdeling van welvaart en toegang tot kennis en macht in de rijke wereld.
En bepaald niet onterecht, zou ik zo denken.

Denken over (on)gelijkheid; een kwestie van politiek of van wetenschap?

Een zaak van beide natuurlijk!
Een kwestie van de politiek voorzover zij keuzes maakt en sturing geeft in een van beide richtingen; en een zaak van de wetenschap of die in haar opdracht slaagt de feitelijke resultaten van dat politieke beleid zichtbaar en objectief te maken.
En dat de wetenschap in dat opzicht nog heel wat vermag voor wie het wil zien moge blijken uit de website van:

The Equality Trust

(On)gelijkheid wordt hier opgevat als de mate van inkomensveschillen binnen een samenleving.
Dit alles vloeit voort uit oorspronkelijk een studie naar de parameters van lichamelijke gezondheid in verschillende samenlevingen.
De mate van (on)gelijkheid leek en bleek een cruciale factor.
En dat bleek ook zo te zijn op tien andere terreinen van gezondheid en sociale problematiek variërend van geestelijke volksgezondheid tot drugsmisbruik en van obesitas tot geweldpleging.
De cijfers zoals hier gepresenteerd zijn nogal consistent en veelzeggend.
Je zou bijna Friedman, Reagan en Tatcher bedanken voor het zo klip en klaar laten worden dat hun socio-economische gedachtegoed aan alle kanten rammelt en uiteindelijk ontegenzeggelijk schade berokkent aan de samenleving.
Helaas mogen we hun links-liberale of sociaal-democratische tegenhangers nog niet bedanken voor het ons op deze verbanden te wijzen en het tij te keren richting een meer egalitaire en samenhangende maatschappij.

Voor wat verdere kritische vragen en gedachten hierover:
FAQs on Inequality

In het laatste decennium voor de huidige financiële en daaropvolgende economische crisis hebben we door de hele westerse wereld een gestage toename in inkomensongelijkheid gezien.
Het aantal millionaires nam maar toe ofschoon niet zo hard als het aantal mensen dat nu armer blijkt te zijn dan toen. Top-managers en hedgefondsen hebben de laatst jaren miljarden naar zichzelf toe uit de economie geheveld middels exorbitante bonussen en perverse beursactiviteiten en doen dat nog steeds op bescheidener schaal.
Als deze onvoorstelbare bedragen nu eens naar 20% armste mensen waren verdeeld, dan zou dit geld nu nagenoeg allemaal door de economie vloeien ter versterking van een gezondere economie. Terwijl nu de rijken ofwel het op zitten te potten bang dat ze weleens wat armer zouden kunnen worden dan voorzien ofwel het uigeven aan buitensporige luxe en zo een zieke en kwetsbare economie bevorderen.
Nu moet ik de eerste econoom nog eens iets zinnigs horen zeggen over deze voor de hand liggende stelling.
Maar ja, economie is natuurlijk niet echt een wetenschap of dat ooit geweest, toch?

.