Interviewen ... ook een kunst!

Interviewen is nog een hele kunst, dat wil zeggen als je er van uitgaat dat een interview in enige mate informatief hoort te zijn en zo mogelijk iets van een dialoog zou moeten hebben.
Ook een vak apart dus, en de vermeende vaklieden op dit terrein zien we dagelijks op het TV-scherm voorbij komen.
Zojuist zag ik toevallig zo ene Sven Kockelmann in het interviewprogramma Één op één de voorman van het Vlaams Belang Filip de Winter aan een kruisverhoor onderwerpen. Ik weet niet wat de bedoeling van de programmamakers was in deze maar door hem op deze wijze voor het voetlicht te brengen zou ik toch bijna sympathie gaan opvatten voor de Winter.
Tja, die oude Brederoo toch weer.
Nu heb ik toevallig een aperte antipathie voor het gedachtegoed van de Winter en consorten en laat ik, naar ik mag hopen, mijn mening en opvattingen niet al te zeer beïnvloeden door het vervelende aanmatigende toontje van de meesterinterviewer Kockelmann.

Hoewel het om een geheel ander type interview lijkt te gaan kan de heer Kockelmann misschien nog iets leren van Lex Bohlmeijer die wel het interviewen als een kunst lijkt te beheersen.
Hij is wekelijks te beluisteren op de Correspondent.

Bezet of too occupied?

Sinds 17 september is er in de Verenigde Staten een beweging die zich Occupy Wall Street ofwel Bezet Wall Street noemt of ook wel We are the 99 percent. Deze protestbeweging is dus al vier weken gaande en gestaag groeiende. Het zijn de omvangrijkste protesten in de VS sinds de protestbeweging tegen de Vietnamoorlog.

Inmiddels is deze beweging ook overgewaaid en uitgewaaierd naar Zuid-Amerika en Europa en wellicht nog verder. Morgen, zaterdag 15 oktober is uitgeroepen tot de internationale dag van dit protest tegen de ongelijke verdeling van welvaart en politieke zeggenschap; alle soms holle lofzang op de democratie ten spijt. Dan zal blijken hoe omvangrijk deze beweging is en ook in Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht worden we uitgenodigd om dit protest van onderop te steunen.
Morgen dus ook in de Nederlandse theaters.

Al vier weken gaande en groeiende dus maar onze westerse pers en media leken het wel systematisch te negeren en dood te zwijgen. Afgelopen dinsdag en woensdag was er nauwelijks iets over te vinden in de vaderlandse media. Ook de zgn. kwaliteitskranten en bv. de Pauw en de Witte man hadden het druk met andere zaken en lieten het afweten. Too occupied, zullen we maar zeggen. Als dit zich op een tiende van deze schaal in vijf steden in Marokko zou afspelen had het het nieuws al twee weken beheerst en had men de Marokkaanse pers alom gelaakt wegens de summiere berichtgeving. Nu het onze Westerse wereld betreft, lijkt er een zelfcensuur te heersen waar de KGB destijds de vingers bij af had kunnen likken en jaloers op zou zijn. Als u denkt dat wij zo'n geweldig vrije onafhankelijke en objectieve pers hebben, krab ik eens op mijn achterhoofd en zal ik dat niet zo 1-2-3 bevestigen. Deze vermeende media blackout wordt overigens ook her en der ontkend, gebagataliseerd of tegengesproken. Donderdag leken de media hier ten lande wakker te worden en het in de berichtgeving mee te nemen.

In de VS zag je al republikeinse politici die de 'protesters' aanvankelijk als 'anti-American' schorriemorrie wegzette, nu opeens hard bezig hun woorden in te slikken en hier en daar zelfs begrip te tonen. Je moet toch een beetje flexibiliteit tonen als je van de luimen van het kiezersvolk afhankelijk bent, nietwaar.

Waar protesteert men dan wel tegen?
Zoals gezegd tegen de absurd ongelijke verdeling van welvaart en toegang tot kennis en macht in de rijke wereld.
En bepaald niet onterecht, zou ik zo denken.

Denkdoen of doendenken?

Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg!

Zou je zoiets (even los van het feit dat het duidelijk niet meer dan populistische, fermklinkende, baarlijke nonsense en loze grootspraak voor de politieke danwel publieke bühne is) nu denkdoen of doendenken kunnen noemen?



En lijkt wel of je dergelijke kreten steeds vaker hoort en er steeds meer doendenkers komen.
Wellicht iets voor de taskforce DSM-V om te zien of daar niet een nieuwe diagnose inzit naast het NKK-syndroom en die vele anderen?

Geloof en politiek; heikele onderwerpen?

Vroeger hoorde ik weleens beweren dat als je niet van ruzie en onenigheid hield en het bijvoorbeeld tijdens verjaardagen gezellig wilde houden je maar beter niet over politiek of geloof kon beginnen. En de soms verhitte discussies aan de reformatorische kant van mijn familie leken die stelling ook wel wat te bevestigen. Hoewel het argument me derhalve niet helemaal ongegrond voorkwam heb ik het toch altijd maar een vreemde en onverkwikkelijke zaak gevonden dat je terwille van de lieve vrede maar beter wat over koetjes en kalfjes zou kunnen leuteren dan een gesprek aan te gaan over kwesties die we toch duidelijk als belangwekkender ervaren of die ons blijkbaar toch nader aan het hart liggen.



Maar als je het publieke debat en de journalistieke berichtgeving van het afgelopen decennium eens in ogenschouw neemt dan zie je toch weinig fraais of verheffends. De overheid is zich op allerlei fronten aan het terugtrekken ten faveure van de z.g. vrije markt en het grootkapitaal en speculanten krijgen alle ruimte om hun spelletjes te spelen. Er borrelen her en der opeens allerlei irrationele anti-europese sentimenten op en ook politici generen zich niet om met de vinger naar het grote boze Europa te wijzen om hun eigen tekortkomingen te verhullen en het kiezersvolk naar de mond te willen praten. Het zogenaamde islamdebat wordt buiten proporties opgeblazen en lijkt vooral door haatdragendheid, xenofobie en islamofobie gevoed en gestuurd te worden. Dom geleuter over dubbele paspoorten en meer van dat soort loze symboolpolitiek en ga zo maar door. Zo zou je toch inderdaad gaan denken dat je onderwerpen als geloof en/of politiek maar beter kunt mijden. Al was het maar uit zelfbescherming of om je neus niet te stoten.

Dat is toch eigenlijk te gek voor woorden, vindt u ook niet? Willen wij in een dergelijke wereld leven? Ik liever niet! Maar ja, wat doen we eraan?