Een wat realistischer wereldbeeld?

Net als nieuwsberichten komen wereldbeelden in velerlei soorten en maten. Die welke ons door de media voorgeschoteld worden lijken toch erg weinig stabiel en soms wel zeer veranderlijk. Het ene moment schijnen Europa, de euro of pro-Europeanen de wortel van alle kwaad, dan zijn het weer de luie uitkeringstrekkers en het volgende moment de graaiende bankiers. Enkele maanden geleden vormden de Grieken (geen cent meer naar Griekenland) nog de grootste bedreiging voor onze welvaart en comfortabel welzijn en van de ene op de ander dag hoor je daar nauwelijks meer over en wordt hun plaats ingenomen door (onverwachte?) horden vluchtelingen (terwijl sommigen, waaronder ikzelf, beweren dat zij evenzogoed een zegen en een antwoord op een gigantisch demografisch probleem dat ons te wachten staat zouden kunnen vormen).


Kortom: het kan verkeren

Nu mag ik de lijfspreuk van ene Brederoo nogal eens graag als motto voor mijn blogjes gebruiken maar de manier waarop de veranderlijkheid zich in onze reguliere nieuwsvoorziening uit lijkt me toch echt niet goed, gezond of realistisch. Mijn moeder placht ons altijd op het hart te drukken om het huisje bij het schuurtje te laten en dat zeg ik haar in deze dan graag na.

Gelukkig is daar altijd nog de zweedse arts en gezondheidswetenschapper Hans Rosling om onze kijk op de (buiten)wereld in een wat werkelijkheidsgetrouwer perspectief te plaatsen. Met zijn organisatie Gapminder tracht hij er het nodige aan te doen om ons uit de sluimerstand van onze onwetendheid te wekken door wat kloven en gaten in onze kennis op te vullen. Hiervoor gebruikt hij veelvuldig de data zoals die door de VN worden verstrekt en voor een ieder toegankelijk en inzichtelijk zijn.
Hij is ook goed op youtube vertegenwoordigd.
Dus als je je beeld van de grote wereld eens wat op wilt poetsen kun je meestal wel goed bij Rosling terecht:



Ik las afgelopen weekend een interview met hem in de Volkskrant waarin hij zijn afkeer en ergernis over het soort domme vragen dat het journaille doorgaans pleegt te stellen, bepaald niet onder stoelen of banken stak. Was een grappig interview en vooral illustratief voor de vraag waar het nu wel en niet over zou kunnen of moeten gaan.

Is goed nieuws dan geen nieuws?

Dat lijkt toch vaak het geval. Mede omdat zoals Nicholas Kristof opmerkt, journalisten wel wat op gieren lijken in de zin dat ze toch altijd aangetrokken worden en op zoek zijn naar dood en verderf, naar rampen en schandalen of andere narigheid en ellende.
Het is nu eenmaal de core-business van die beroepsgroep zullen we maar zeggen. Dat heeft dan wel tot gevolg dat de media ons nogal eens een, op zijn zachts gezegd, onevenwichtig beeld van de wereld voorschotelen dat bovendien in toenemende mate door de waan van de dag en elkaar verdringende hypes wordt gekenmerkt.

What's the most important thing going on in the world today? The spread of technology? Rise of China? Globalization? No, I argue it's something else, and it's actually good news that we're oblivious to.

Read my column, aldus Kristof op zijn facebookpagina vorige week.



Vandaag wijst De Correspondent ons ook nog even op het verzuim van de media dit toch belangwekkende nieuws op gepaste wijze te melden.

Mocht je af en toe een beetje depri worden van het dagelijkse nieuws en het beeld van waar het met de wereld naar toe moet, weet dan: hele volksstammen en miljoenen mensen hebben, terwijl wij met crisis na crisis (zoals krediet-, hypotheek-, huizen-, economische, euro-, Griekse, vluchtelingencrisis en nog een paar die ik weer ben vergeten) aan het stoeien waren, een aanmerkelijk beter leven gekregen.

De vooruitgang die deze cijfers laten zien gaat dan uiteraard wel over die extreme en uitzichtloze armoede die een menswaardig bestaan zo goed als onmogelijk maken. Het bestaansniveau dat daarop volgt is nog altijd niet te vergelijken met wat wij gewoon zijn maar biedt wel kans en hoop op leven.

Even zo goed toch geweldig nieuws, nietwaar?
Als we nu toch eens wat zaken als militaire agressie, corporate power, vreemdelingenhaat, intolerantie en hyperige berichtgeving in eenzelfde omvang en tempo terug zouden kunnen brengen; zou dat niet mooi zijn?

was getekend, de idealist