Groener Grenoble

Tussen het doorgaans toch mismoedig stemmende nieuws dat de media ons continu pleegt te brengen valt soms toch ook wel eens een ietwat bemoedigender of vrolijkstemmender berichtje te ontwaren.



Zo lees ik vanmorgen in de krant dat Grenoble tegenwoordig een groene burgemeester heeft die het consumentisme te lijf wil gaan. En:

De stad wordt 'bevrijd' en 'terugveroverd' op de commercie.

Dan vervolgt het artikeltje met een paar uitspraken van ene Don Draper uit de tv-serie Mad Men over 'geluk'. Nu heb ik dat nooit gezien dus weet ik niet zo goed wat ik me daar bij voor moet stellen. Of laat de teneur daarvan zich wellicht raden omdat het grote overeenkomsten vertoont met het gemiddelde verkoop- of VVD-praatje? Hoe dat ook zij, Grenoble zo meldt het artikeltje, trekt nu ten strijde tegen dit soort valse beloften! Ferme taal dus van de burgemeester en het stadsbestuur van Grenoble in hun poging om de stad 'zachter en creatiever' en 'minder agressief en stressvol' te maken.
Doe mij ook maar zo'n B&W, zou ik zeggen.
En kunnen we die Eric Poille niet ook meteen maar burgemeester van het WereldWijdeWebje maken want als je op dit moment toch ergens vergeven wordt van irritante, opdringerige en storende reclame-uitingen dan is het wel op het inter-reclame-net!

Daarmee is Grenoble de eerste grotere stad in Europa die schreeuwerige en opdringerige reclame uit het straatbeeld weert.
In Brazilië deed de metropool Sao Paolo dat al eerder in 2006. Daar nam men in de strijd tegen de vervuiling dit soort 'visuele vervuiling' ook maar mee.

Eerbied

Nee, dit gaat nu eens even niet over grijze haren ... alhoewel? .. ;-)



Maandag las ik een aardig stukje in de krant waar ik mij wel weer eens volledig in kon vinden.
Het artikeltje in de Volkskrant was van de hand van René Cuperus onder de titel: De opstand tegen de effiency-samenleving.

Het betrof een aanklacht tegen wat Cuperus hier commerciële lijkenpikkerij noemt; de commercialisering van de uitvaartbranche.
Dit als onderdeel en voorbeeld van de vermarkting van de samenleving:

Wat er in de uitvaartbranche gebeurt, staat model voor een bredere trend in de richting van een efficiency samenleving. Die wordt gekenmerkt door extreem ver doorgevoerde processen van rationalisering, arbeidsdeling, schaalvergroting en informatisering, allemaal samengebald in best practice ‘business modellen’. En die worden over de wereld uitgerold door de grote consultancy en accountancy bureaus. Van ‘communistisch’ China tot aan onze goedmoedige Nederlandse huisarts.
Tegen deze brave new world van hyper-efficiency is in Nederland een stille opstand gaande. Dat is de zzp-revolutie.

Van die revolutie heb ik helaas nog weinig of niets gemerkt maar ik help Cuperus graag en van harte hopen dat er zoiets gaande is of plaats zal vinden. Tegenkrachten in die richting lijken me hard nodig, maar ik hoor vooralsnog alleen maar een paar roependen in de woestijn die hun verhaal bij de Pauw en de Witte man of vergelijkbare pseudo-intellectuele tokshowfiguren alleen mogen komen doen als het een nieuwe hype, ophef en vertier of voldoende kijkcijfers oplevert. Cuprerus lijkt iets optimistischer te zijn en concludeert:

Men vlucht weg wanneer ondernemerschap management wordt, creatieve processen vervangen worden door rapportage en monitoring, en gepassioneerdheid plaats moet maken voor regeldrift en controledwang. Dan volgt de exodus uit de efficiency-fabrieken.
Er zijn wat dat aangaat tegengestelde krachten in onze samenleving werkzaam: aan de ene kant de door de globalisering en Europeanisering aangeblazen schaalvergroting, fusie- en overnamegolf, op basis van maximaal efficiency-denken. Aan de andere kant is er juist volop kleinschalig ondernemerschap van creatieve individuen. Van de kracht van dat laatste zal afhangen of er voldoende tegenwicht geboden kan worden aan de nu van zijn ankers losgeslagen markt- en efficiencysamenleving.

Nogmaals ik help hem het hopen omdat zowel de samenleving als de heersende moraal daarmee gediend zouden zijn. Terugkomend op het item over de uitvaartbranche naar aanleiding van het programma Moraalridders besluit hij met:

Nabestaanden verdienen meer respect. De dood verdient meer eerbied.

Ik zou daar aan toe willen voegen: Elk mens verdient meer respect en ook het leven verdient meer eerbied!