Op de Brocken

Het is alweer acht maanden geleden dat wij de Harz bezochten en een aantal nachtjes bij de Harzer Jodlermeister logeerden, waar de eigenaar samen met zijn eigen Harzer Olga Lowina metterdaad elk avondmaal zou verlevendigen met gezang en gejodel.


En op een mooie zonnige dinsdag (het zou de zonnigste en warmste dag van de week worden) togen wij  naar Wernigerode. Vandaar vertrekt namelijk een stoomtrein op smalspoor naar de top van de Brocken. Dat ritje naar de top was onze geplande bestemming die dag. Nadat we kaartjes bemachtigd hadden restte ons nog een minuutje alvorens de trein zou vertrekken en we konden net nog een zitplekje in een coupé  vinden.
Toooeeeeet, tjoeke-tjoek,  en daar gingen we dan, onder en soms in een niet aflatende grote donkere walm, op naar de Brocken.
De trein klom gestaag, eerst zwakjes en later telkens steiler omhoog. Er werd op verschillende stations gestopt waaronder op een waar overgestapt kon worden. En er werd natuurlijk links en rechts druk op los gekiekt en niet alleen door mij.
Het zou plus-minus anderhalf uur duren voor we boven zouden zijn. Veel groen en vooral heel veel BobRoss-bomen gezien.
Aan een kant keek je tegen de oplopende helling op en aan de andere kant waren daar waar je even tussen de bomen door of er overheen kon kijken wat prachtige vergezichten te bewonderen. Het werd ook gestaag kouder, natter en winderiger; en de bomen duidelijk minder hoog en minder groen. Boven was het nog maar een graad of vijf maar de natte atmosfeer en de snerpende wind zorgden voor een gevoelstemperatuur die beduidend lager lag. De Brocken staat bekend om dergelijke barre weersomstandigheden en de top ligt met slechts zijn 1142 meter hoogte dan ook net boven de boomgrens.
Een volle trein bleek heel veel mensen te kunnen bergen en die gingen nagenoeg allemaal linea recta het restaurant of het museum in. Wij kozen voor het bomvolle restaurant waar nauwelijks nog een vrije stoel te vinden was. Na een warme chocomel toch de barre kou maar getrotseerd en ons aan een rondwandeling gewaagd. Die bleek qua duur enorm mee te vallen. He hoor daar, daar komt een volgende trein opstomen,
en omhoog ploeteren.
Het laatste stuk begon het ook nog wat te regenen en toen hebben we maar rap onze toevlucht in het museum gezocht. Daarna met nog een klein ommetje naar het perron gewandeld en de terugrit aanvaard.
Iets onder de top werd de wind al minder hevig, nog ietsje lager gekomen begon ook het zonnetje te schijnen en nog verder gedaald werd zelfs de buitentemperatuur zonder meer aangenaam.

Zo brachten wij de zonnigste dag van die week deels in de wat klamme mist en wolken (brr) door. Maar het was wel de moeite waard en leverde weer wat bijzondere en mooie uitzichtjes op.
Tja en het zal ook niet zo zijn; Goethe was ons hier natuurlijk ook weer voor!
Wij hebben hem niet gezien daar; en ook geen spoken trouwens, voorzover we weten en iets konden zien.

Quedlinburg

Die digitale schoenendoos puilt dus aardig uit. En daar kom ik niet alleen foto's van 15 jaar geleden maar tot die van vorig jaar tegen. Zoals bijvoorbeeld die met de vakwerkhuizen uit Quedlinburg.

Vakwerkbouw kom je in heel Noord-, Midden- en Oost-Europa tegen maar we zien het toch vaak als kenmerkend voor Duitsland. Zo zagen wij het in september weer volop in de Harz in Goslar, Quedlinburg en Wernigerode, de grotere plaatsen aldaar bekend om hun Fachwerkhäuser.

Op een regenachtige, druilerige vakantiedag waren we, na daar wandelschoenen te hebben gekocht, al rap uitgekeken in het plaatsje Thale. Met zulk weer kun je maar beter in de stad vertoeven en derhalve reden we naar het nabijgelegen Quedlinburg.
Ik wist dat zich daar  iets van een Lyonel Feininger Museum/Galerie moest bevinden en dat leek ons gezien het weer wel even een goede en hoe dan ook droge bestemming. Feinnger die mij enkel als schilder (en aan het Bauhaus geliëerd) bekend was, bleek vooral ook cartoonist en graficus te zijn geweest en naast iets van zeven schilderijen werd hoofdzakelijk dat grafische werk van hem getoond. Er was een ‘sonderaustellung’ van cartoons (spotprenten) over de fiets en het gebruik daarvan aan het begin van de vorige eeuw door Feininger (die zelf zo’n tweewieler, een ‘Cleveland’ van Amerikaanse makelij, reed en daar duizenden kilometers mee aflegde) en tijdgenoten. Feininger leek daar dus meer impact gehad te hebben gehad als liefhebber en voorvechter van de tweewieler dan als schilder.
Toen ik deze foto nam snelde er met 'grosse geschwindigheit' een suppost op mij af die mij gestreng wees op de bordjes die mij toch duidelijk hadden moeten maken dat hier niet gefotografeerd mocht worden. Dus zullen jullie het verder zonder beeldverslag van de ‘sonderaustellung’, waar we overigens betrekkelijk snel doorheen waren,  moeten stellen. Eenmaal weer buiten begon zowaar het zonnetje er wat doorheen te piepen en werd de temperatuur nog zeer behaaglijk. Fietsweer, zou je haast zeggen, maar die hadden we natuurlijk niet bij ons.
Dan maar weer in de benenwagen en wat plaatjes van het slot en de dom geschoten, die die dag helaas beiden gesloten waren, maar van waar je nagenoeg rondom mooi de stad kunt overzien. Met dit weer en dit uizicht bepaald geen straf voor ons.

En natuurlijk nog wat beelden van de vakwerkhuizen en -gebouwen in Quedlinburg,   waarvan er hier, in het voormalige Oost-Duitsland, ook een paar zeker nog een likje verf en een flinke opknapbeurt zouden kunnen gebruiken.
Je zou zoiets toch direct verkopen!; maar ja, wie wil er zoiets kopen?

Nu hadden we onze auto stomtoevallig vlak bij die van Malermeister Pielemeier geparkeerd en die, zo leek ons, hoeft hier voorlopig vast nog niet zonder werk te zitten.      

Door Goslar; en op de bon

Wij dachten van Melle vrij vlot even naar de Harz te rijden; we rijden per slot van rekening niet in een Flintstoneauto. Dat viel toch wat tegen omdat we in een niet geringe ‘stau’ terechtkwamen.
Daar eenmaal weer uit kozen we Goslar als pleisterplaats voor onze caffeïne-behoefte.
Daar troffen we dan bepaald geen 'stau'. Maar in Goslar leek ook geen parkeerplaats onbezet terwijl we er rondjes rijdend op zoek naar een plekje om te parkeren nauwelijks iemand op straat zagen. Zo’n plekje eenmaal gevonden liepen we een ander deel van de Altstadt in en daar bleek het nog een drukte van belang te zijn. Er was een soort kermis gaande en de terrassen rond de kerk en op de pleintjes zaten vol. Een plekje bij ‘Die Gose Brauerei’ gevonden om die vrolijke drukte eens te aanschouwen onder het genot van koffie met ‘torte’. In en rond de brouwerij bleek er toch wel degelijk leven in Goslar te zijn. Nog even de kermis over gekuierd alvorens onze weg te vervolgen.

Dat was dan Goslar, onze aankomst en mijn kennismaking met de ‘Harz’. Zo’n prototypische Duitse stad, die bol staat van zogenaamde vakwerkhuizen en mede om die reden staat de (binnen)stad op de Unescowerelderfgoedlijst. Een andere reden is de geschiedenis van de mijnbouw en bijbehorende watervoorziening in de OberHarz.

Maar dat bleek evenwel niet het laatste dat we van Goslar zouden vernemen. Een aantal dagen daarna, weer op de terugweg naar huis, reden wij ook nog even over een stukje grondgebied van de gemeente Goslar. En een paar weken later kreeg ik een brief, in mooi ambtelijk Duits, van de gemeente Goslar met het verzoek om een boete, wegens te hard rijden, te voldoen. Het was weliswaar niet zo'n hoge boete, maar toch meer dan we voor de 'kaffee und kuchen' betaalden en mijn bakkerspensioen bleek hier sowieso niet toereikend. Dat was zowaar al mijn derde bon uit Duitsland in een paar jaar tijd; evenveel als ik er, in ruim een halve eeuw tijd, hier in eigen land wist te vergaren.