... in Wonderland?

Gisteren bij Peticantus in dat mooie Het Huis Verloren een wervelend optreden bijgewoond van Carolyn Wonderland. Wat een ogelooflijke stroom energie weet deze Texaanse dame aan te boren en rond te strooien. Dat was Carolyn dus, niet te verwarren met Alice in ..........

Dayna in het vlakke polderland

Ze was weer eens kort in dit vlakke land en gistermiddag zagen we Dayna Kurtz optreden in Hauwert; een dorpje te midden van het polderland.

Een bijzondere zangeres met een sterk repertoire en een stevige stem. Een stem die heel wat gevoelige snaren weet te raken maar ook flink uit kan halen. Dat laatste doet ze ondermeer naar Amerikaanse fundamentalistische evangelisten in het volgende wat Dylanesque drinklied voor de apocalyps:

But what if the rapture's entirely man made
What if it's coming but no one gets saved
At least 3 of the horseman already in play
What if the rapture's entirely man made

Whose flag will unfurl
Who'll bang the last girl
Who'll kick the best ass
At the end of the world
Who'll watch the last dawn
Who'll sing the last song
Who'll raise the last glass
At the end of the world

Ze besloot haar optreden met de nederlandstalige versie van 'Le plat pays' van de onvolprezen Jacques Brel

Klein rondje om de kerk

Gisteren weer eens zo'n wandelingetje met muzikale omlijsting gemaakt in Small Town Hoorn. Wegens een lichte vorm van invaliditeit ons ditmaal maar eens beperkt tot een minimaal rondje om de kerk.
Op drie lokaties vanuit wat diverse perspectieven van wat dan tegenwoordig wel 'americana' heet genoten.

Gezien de toestand van Marian's rechteroor en een teen aan mijn linkervoet de drukte van het sluitstuk dit jaar maar ontvlucht.

Dayna Kurtz

Gisteravond zagen en hoorden wij, de ons tot dan toe onbekende, Dayna Kurtz in Het Huis Verloren.
Een boeiende singer/songwriter met een stevig stemgeluid.



Dat was bij Peticantus en ze werd muzikaal bijgestaan door Robert Mache. Morgenochtend zijn ze overigens te zien en te beluisteren bij VPRO's Vrije Geluiden; bij deze warm aanbevolen.

Kleinstedelijk muzikaal wandelingeltje

Gisteren maakten wij zo'n wandelingetje. Dat was de 4e aflevering van A Small Town Music Walk in Hoorn georganiseerd door Peticantus. De wandeling begon en eindigde in Het Huis Verloren. We wandelden van de Westfriese uitbundigheid van Skotwal naar de Amerikaanse ingetogenheid van Tom Mank & Sera Smolen met Kathy Siegler vervolgens naar Amanda Pearcy om via Bruno Denerckere weer in het Huis Verloren in de stijlkamer bij Rebecca Loebe uit te komen Het had wel iets van een rondje om de kerk deze wandeling De eindsprint was een demarrage van de Belgium All Stars Band, een gelegenheidsformatie bestaande uit Fernant Zeste & Steven Sarrazyn, Flip de Fleurquin en Bruno Denerckere Dat was een bijzonder prettige wandeling; je komt weliswaar niet zover en gaat niet zo snel voort maar je hoort zo nog eens wat!

Nu we het er dan toch eens over hebben...

... Waar zouden wij het dan wel over hebben? Wel er verschenen onlangs op dit blog zomaar een paar stukjes met moraliteit als onderwerp. Een wat mal en oubollig onderwerp in een flitsende tijd als de onze, nietwaar? Het zij zo!

Gisteravond woonden wij de optredens bij van Mary Gauthier en Ben Glover in de Schalm. De laatste paar nummers zongen ze samen en besloten met 'Mercy now'. Mary Gauthier introduceerde deze song met de observatie en/of overtuiging dat het in 'the greater scheme of things' welhaast zo moet zijn dat in het (hogere) morele domein genade en barmhartigheid toch een hogere plaats zullen innemen dan en boven gerechtigheid gaan. Mary Gauthier is zondermeer een aanrader voor de liefhebber van de wat diepere en doorleefde teksten of zeg maar, het ware levenslied. En over moraliteit gesproken, ze is bepaald niet iemand die moraliseert maar in essentie gaan haar teksten, naast zoals ze het zelf noemt 'making sense of myself and my past', toch weer over ...?; juist, het is effe nie anders!

Tekst

Holland-Amerika Lijn

De Holland-Amerika Lijn is één van die klinkende namen die getuigen van ons roemrijke maritieme verleden. Iets waar Nederland wel trots op op kan zijn. Dat maritieme verleden dat op enig moment zo'n beetje als de ziel of de identiteit van de natie gold en ons zowel trots als welvaart bracht.


Vanuit het markante, ooit zo fiere hoofdkantoor aan de Rotterdams havens (tegenwoordig een hotel met de wel toepasselijke naam New York) werden schepen over de wereldzeeën gedirigeerd. Vrachtschepen waarvan de namen allemaal op 'dijk' eindigden en de trots van de vloot, de grote passagiersschepen die op New York voeren en waarvan de laatste lettergreep van de naam steevast 'dam' was.



Als lagere schooljochie verzamelde ik foto's en wetenswaardigheden van al die Nederlandse schepen. Mijn toekomstdroom was toen om ooit stuurman op de grote vaart te worden en ook de wereldzeeën te bevaren.
Dat is er niet van gekomen maar ik ga morgen wel effe naar de Holland-Amerika lijn.

Niet naar de cruise-maatschappij die het nu geworden is en die vanuit Seattle megalomane drijvende hotels de wereld rondstuurt. Ook niet naar de dansvoorstelling die ook die naam draagt maar naar een optreden van diverse Nederlandse en Amerikaanse muzikanten in Westwoud. Daar verzorgt de Schalm al weer voor de derde keer een wat festival-achtige middag/avond onder ook de vlag van “Holland-Amerika” lijn.



met o.a. Eliza Gilkyson: