Bij Roeka

Tja, je zou nog somber worden van die huidige politieke en maatschappelijke ontwikkelingen in de zogeheten vrije wereld.
Om wat op te vrolijken gingen we vanmiddag maar eens naar Alex Roeka in Westwoud luisteren.



En daar kwamen we inderdaad een stuk beter gestemd vandaan.

Nu we het er dan toch eens over hebben...

... Waar zouden wij het dan wel over hebben? Wel er verschenen onlangs op dit blog zomaar een paar stukjes met moraliteit als onderwerp. Een wat mal en oubollig onderwerp in een flitsende tijd als de onze, nietwaar? Het zij zo!

Gisteravond woonden wij de optredens bij van Mary Gauthier en Ben Glover in de Schalm. De laatste paar nummers zongen ze samen en besloten met 'Mercy now'. Mary Gauthier introduceerde deze song met de observatie en/of overtuiging dat het in 'the greater scheme of things' welhaast zo moet zijn dat in het (hogere) morele domein genade en barmhartigheid toch een hogere plaats zullen innemen dan en boven gerechtigheid gaan. Mary Gauthier is zondermeer een aanrader voor de liefhebber van de wat diepere en doorleefde teksten of zeg maar, het ware levenslied. En over moraliteit gesproken, ze is bepaald niet iemand die moraliseert maar in essentie gaan haar teksten, naast zoals ze het zelf noemt 'making sense of myself and my past', toch weer over ...?; juist, het is effe nie anders!

Tekst

Holland-Amerika Lijn

De Holland-Amerika Lijn is één van die klinkende namen die getuigen van ons roemrijke maritieme verleden. Iets waar Nederland wel trots op op kan zijn. Dat maritieme verleden dat op enig moment zo'n beetje als de ziel of de identiteit van de natie gold en ons zowel trots als welvaart bracht.


Vanuit het markante, ooit zo fiere hoofdkantoor aan de Rotterdams havens (tegenwoordig een hotel met de wel toepasselijke naam New York) werden schepen over de wereldzeeën gedirigeerd. Vrachtschepen waarvan de namen allemaal op 'dijk' eindigden en de trots van de vloot, de grote passagiersschepen die op New York voeren en waarvan de laatste lettergreep van de naam steevast 'dam' was.



Als lagere schooljochie verzamelde ik foto's en wetenswaardigheden van al die Nederlandse schepen. Mijn toekomstdroom was toen om ooit stuurman op de grote vaart te worden en ook de wereldzeeën te bevaren.
Dat is er niet van gekomen maar ik ga morgen wel effe naar de Holland-Amerika lijn.

Niet naar de cruise-maatschappij die het nu geworden is en die vanuit Seattle megalomane drijvende hotels de wereld rondstuurt. Ook niet naar de dansvoorstelling die ook die naam draagt maar naar een optreden van diverse Nederlandse en Amerikaanse muzikanten in Westwoud. Daar verzorgt de Schalm al weer voor de derde keer een wat festival-achtige middag/avond onder ook de vlag van “Holland-Amerika” lijn.



met o.a. Eliza Gilkyson: