Coming to a brave and startling truth?

A poem by Maya Angelou.
Angelou composed the poem for the 50th anniversary of the United Nations in 1995.


A BRAVE AND STARTLING TRUTH

We, this people, on a small and lonely planet
Traveling through casual space
Past aloof stars, across the way of indifferent suns
To a destination where all signs tell us
It is possible and imperative that we learn
A brave and startling truth

And when we come to it
To the day of peacemaking
When we release our fingers
From fists of hostility
And allow the pure air to cool our palms

When we come to it
When the curtain falls on the minstrel show of hate
And faces sooted with scorn are scrubbed clean
When battlefields and coliseum
No longer rake our unique and particular sons and daughters
Up with the bruised and bloody grass
To lie in identical plots in foreign soil

When the rapacious storming of the churches
The screaming racket in the temples have ceased
When the pennants are waving gaily
When the banners of the world tremble
Stoutly in the good, clean breeze

When we come to it
When we let the rifles fall from our shoulders
And children dress their dolls in flags of truce
When land mines of death have been removed
And the aged can walk into evenings of peace
When religious ritual is not perfumed
By the incense of burning flesh
And childhood dreams are not kicked awake
By nightmares of abuse

When we come to it
Then we will confess that not the Pyramids
With their stones set in mysterious perfection
Nor the Gardens of Babylon
Hanging as eternal beauty
In our collective memory
Not the Grand Canyon
Kindled into delicious color
By Western sunsets

Nor the Danube, flowing its blue soul into Europe
Not the sacred peak of Mount Fuji
Stretching to the Rising Sun
Neither Father Amazon nor Mother Mississippi who, without favor,
Nurture all creatures in the depths and on the shores
These are not the only wonders of the world

When we come to it
We, this people, on this minuscule and kithless globe
Who reach daily for the bomb, the blade and the dagger
Yet who petition in the dark for tokens of peace
We, this people on this mote of matter
In whose mouths abide cankerous words
Which challenge our very existence
Yet out of those same mouths
Come songs of such exquisite sweetness
That the heart falters in its labor
And the body is quieted into awe

We, this people, on this small and drifting planet
Whose hands can strike with such abandon
That in a twinkling, life is sapped from the living
Yet those same hands can touch with such healing, irresistible tenderness
That the haughty neck is happy to bow
And the proud back is glad to bend
Out of such chaos, of such contradiction
We learn that we are neither devils nor divines

When we come to it
We, this people, on this wayward, floating body
Created on this earth, of this earth
Have the power to fashion for this earth
A climate where every man and every woman
Can live freely without sanctimonious piety
Without crippling fear

When we come to it
We must confess that we are the possible
We are the miraculous, the true wonder of this world
That is when, and only when
We come to it.

Bij Roeka

Tja, je zou nog somber worden van die huidige politieke en maatschappelijke ontwikkelingen in de zogeheten vrije wereld.
Om wat op te vrolijken gingen we vanmiddag maar eens naar Alex Roeka in Westwoud luisteren.



En daar kwamen we inderdaad een stuk beter gestemd vandaan.

A poet speeching

Leonard Cohen on gratittude, the self and finding your own voice:



Leonard Cohen over erkentelijkheid, het zelf en het vinden van een eigen stem.
Mooi proza en heeft toch ook wel iets poëtisch.

(zoete) geheimpjes van het leven

En toen werd het toch weer eens tijd voor een kopje koffie; vorige week in de restauratie van het Stedelijk. Ik pakte het suikerzakje, dat me opeens weer zo bekend voorkwam, van het schoteltje en las op de achterkant:

Secretos

La vida son secretos,
no mustios, indecibles…
secretos compartidos
que florecen de súbito.
Y a veces los poemas son
secretos: esas pepitas de
oro que la vida atesora
y dicha como granos de
azúcar desatodos
sobre mesas que
comparten amigos.

Anabel Torres

Onderwijl begon mij iets te dagen en al tastend en frummelend toverde ik een papiertje tevoorschijn uit mijn vestzakje, waar ik trouwens ook nog een snoepje tegenkwam dat daar ook al maanden huist. Een poëtisch aandenken aan en tastbaar bewijs van een vorig bezoek. Ik vouwde het papiertje open en dat was dus inderdaad net zo’n suikerzakje van Medellín Secret. Ditmaal in het engels en de titel ‘Secrets’ er afgescheurd las ik daar:

Life is secrets,
Not wilting, untold secrets,
But secrets shared
And which suddenly bloom
And sometimes
Poems are secrets:
Gold nuggets life piles up
And joy, like grains of sugar
Unleashed upon a table
shared by friends.

Anabel Torres

Toen ook het schoteltje van Marian maar eens aan een nadere inspectie onderworpen en warempels, daar lag ie ook in onze moerstaal:

Geheimen

Het leven bestaat uit
geheimen,
gedeelde geheimen
die plotseling opbloeien.
En soms …
zijn gedichten geheimen:
goudklompjes
en vreugde, als suiker
verstrooid
op een tafel door vrienden
gedeeld.

Anabel Torres

Zie je wel, geheimen zijn toch wel om te delen, al is het dan misschien niet met iedereen! En als ik zo nog meer poëzie tegenkom ga ik misschien wel weer eens, net als vroeger, suikerzakjes sparen.

In Tilburg

In Tilburg kun je, zo lijkt het, altijd wel terecht als je om goede raad of advies verlegen zit.

Gisteren bezochten wij Tilburg toevallig om weer eens wat spiegelbeelden in de Pont te aanschouwen.
Na een eerst kopje koffie te hebben gedronken in de Spaarbank en daarbij op wat poëzie getrakteerd te worden, liepen we naar de Pont.
En tijdens dat wandelingetje kwamen we langs een huis met dit bijzondere naambordje met vermelding van de beroepen pseudoloog en deskundige. Het ziet er na uit dat je in Tilburg niet om advies verlegen hoeft te zitten; we hebben overigens vergeten nog even te informeren of goede raad ook hier duur is.
De pseudoloog blijkt ook nog stadsdichter van Tilburg geweest te zijn, getuige dit mooie gedicht naast het huis. Mocht ik ooit nog eens naar Tilburg verhuizen, wordt het misschien ook weer eens tijd voor een carrièreswitch want dan wil ik natuurlijk ook zo'n mooi naambordje aan de deur en 'schijnwerker' lijkt me in dat geval wel wat.