33K+ digikiekjes

Fotograferen gaat, door wat wel de digitale revolutie genoemd wordt, tegenwoordig lekker makkelijk en we kijken niet meer op een klikje meer of minder.
Zo heb ik onlangs van diverse opslagmedia ruim 33ooo digitale kiekjes bij elkaar gezocht en geharkt. Ze op diverse manieren en langs verschillende wegen wat heen en weer gesleept en ze her en der in de wolken gehangen.

Dat gewroet in en door al die plaatjes roept natuurlijk nogal wat herinneringen op. En dan niet alleen en geheel vanzelfsprekend door wat er op die plaatjes te zien is maar ook aan de camera's waar ze mee zijn gemaakt.

Camera's zijn (of waren?) evenals auto's en computers typisch mannenspeelgoed en er zijn, zo zag ik, ook al wat museale camera-sites op het web te vinden; zoals deze hier of die hier.

Mijn eerste camera was een Ricoh singlex TLS (de Asahi Pentax was me destijds te duur)

te eniger tijd vervangen door een Pentax ME en een K2


daarnaast droeg ik niet zelden een Minox 35EL bij me en dat was wellicht het leukste en het handzaamste toestelletje dat ik ooit had

na aantal jaren sluiterstilte was daar in APS-formaat dan zomaar de Minolta Vectis S1

Die laatste heeft overigens niet zolang dienst gedaan en was tevens mijn laatste analoge toestel.

Genoemde camera's zullen inmiddels zeker rijp zijn voor het museum; want waar zie je tegenwoordig nog het eens zo vertrouwde rolletje celluloid in blik? Toen ik, inmiddels al weer jaren geleden, eens een fotozaak binnenstapte om een rolletje Kodachrome te kopen hadden ze dat niet meer op voorraad en zou dat besteld moeten worden.

In Tilburg

In Tilburg kun je, zo lijkt het, altijd wel terecht als je om goede raad of advies verlegen zit.

Gisteren bezochten wij Tilburg toevallig om weer eens wat spiegelbeelden in de Pont te aanschouwen.
Na een eerst kopje koffie te hebben gedronken in de Spaarbank en daarbij op wat poëzie getrakteerd te worden, liepen we naar de Pont.
En tijdens dat wandelingetje kwamen we langs een huis met dit bijzondere naambordje met vermelding van de beroepen pseudoloog en deskundige. Het ziet er na uit dat je in Tilburg niet om advies verlegen hoeft te zitten; we hebben overigens vergeten nog even te informeren of goede raad ook hier duur is.
De pseudoloog blijkt ook nog stadsdichter van Tilburg geweest te zijn, getuige dit mooie gedicht naast het huis. Mocht ik ooit nog eens naar Tilburg verhuizen, wordt het misschien ook weer eens tijd voor een carrièreswitch want dan wil ik natuurlijk ook zo'n mooi naambordje aan de deur en 'schijnwerker' lijkt me in dat geval wel wat.

Kunst- en spiegelwerk

Afgelopen woensdag 23 januari zijn wij ter ere van Marian’s verjaardag eens per spoor en door een sneeuwwit landschap naar Tilburg getogen.

Daar aangekomen na het obligate kopje koffie direct op De Pont afgestevend. In De Pont was voor nog enkele dagen een expositie van Anish Kapoor te zien. Vandaag was de laatste dag van die expositie. Anish Kapoor is een Indiaas-Britse kunstenaar van wereldfaam die er blijkbaar nogal lol in schept om ons spiegels in allerlei maten en soorten voor te houden. De mensen lijken dat over het algemeen ook wel erg leuk en verrassend te vinden.

Kapoor lijkt, zoals je dat op vergelijkbare wijze eveneens in Hombroich kunt zien gebeuren, met zijn kunst ook de jeugd te boeien.

In psychobabbelland alsmede in cursussen rond mijn werk komt het fenomeen spiegelen nogal eens ter sprake. Ook op het terrein van de neuropraat stuiten we op en kunnen we niet on de zogeheten spiegelneuronen heen. Het (kunnen) spiegelen en reflecteren lijkt heden ten dage, in ieder geval ‘on the face of it’, nagenoeg overal in hoog aanzien te staan.

Maar als je echt iets over spiegelen en wat dat met jezelf doet wilt weten, zou ik toch zeggen:

begin eens bij Kapoor

En als ik drie keer zou mogen raden wat de lievelingskleur van Kapoor is, zou ik om te beginnen eens gokken op:

knalrood!

Het MAS

Het afgelopen weekeinde togen wij dan eens naar Antwerpen. De reden en de aanleiding daartoe was een kraambezoek aan deze jongedame en haar trotse ouders. Haar naam luidt Alisha.

En eenmaal in Antwerpen geraakt hadden wij zo gedacht ook 't Stad maar eens rond te gaan flaneren en te aanschouwen.

Zo sliepen we in het Internationaal Zeemanshuis (net nog op de oude locatie) en bezochten we het MAS.

Het MAS (Museum aan de stroom) is het nieuwste en het grootste museum van Antwerpen. Het zogeheten 'stapelhuis' is een ontwerp van een Nederlands architectenbureau. Een open huis waar je zomaar in en uit en zelfs het dak op kunt. Alleen voor de museumzalen is een toegangsbewijs vereist. Je gaat er in een spiraalgang langs de met golvend glas omsloten wanden rond een middenkern en kijkt zo per verdieping telkens in een andere (volgende) richting over 't stad uit om tenslotte op het dak te belanden waar je alle vier de windrichtingen over Antwerpen uit naar de einder kunt turen.

De collectie wordt niet naar objecttype of tijdsperiode gerangschikt en getoond maar aan de hand en ter illustratie van bepaalde thema's als machtsvertoon, wereldstad, wereldhaven en leven en dood. Ook het depot is vrij toegankelijk.

Wij meldden ons en sloten aan bij de zondagse rondleiding met gids die deze dag het thema wereldstad had.

Tom Lanoye over zijn bijdrage aan dit project om de Sinjoren hun stroom weer terug te geven: meer MAS >>

Kindertjes, kunst en cultuur

In Berlijn hebben we uiteraard ook een paar musea bezocht als de Hamburger Bahnhof, de Alte Nationalgalerie, het Bröhanmuseum en het Käthe Kollwitzmuseum. Wat ons, als Nederlanders, lichtelijk verbaasde, was hoe de verschillende groepjes jonge schoolkinderen zich opvallend rustig, gedisciplineerd en ontspannen tussen de bezoekers en de tentoongestelde kunst bewogen. De kinderen schenen er heuse interesse en fascinatie voor al die moderne en oudere kunst te tonen. En dat voor langer dan een kwartiertje of een half uurtje en ook voor beduidend langer dan een uur.

In die twee eerstgenoemde grote musea kwamen we groepen schoolkindertjes met hun juffen tegen die hier blijkbaar al jong door de culturele wol geverfd worden. De groepjes die we zagen, leken ons zo'n beetje op de grens kleuterschool en eerste klassen lagere school te zitten.

Hier in de Hamburger Bahnhof.

Of de volgende dag

in de Alte Nationalgalerie.

Het viel ons wederom op hoe rustig en gedisciplineerd de kindertjes waren zonder dat ze daar streng of anderszins op aangesproken hoefden te worden. De juffen bleken heel goed in staat de kindertjes te boeien met en te betrekken bij hun verhalen over wat er zoal aan interessants te zien was, waarbij de kinderen dan gezellig op de grond mochten zitten als juf aan het vertellen was. Zoals bij een schilderij van schoolgaande kinderen van ruim een eeuw geleden.

Daar wist de juf wel het een en ander over te vertellen en volgens weer een hoop over te vragen waar de kinderen dan hun antwoorden, suggesties en vragen weer op kwijt konden. Weer terug in de hal van de in- en uitgang mochten de kinderen zich zelf artistiek uitleven met het tekenmateriaal dat daar speciaal voor hen op tafels lag.

Zou het Nederlandse onderwijs misschien gebaat zijn bij een paar van die Duitse juffen?

Het moet misschien wel gezegd dat de betreffende groepjes wel kleiner waren dan het gemiddelde Nederlandse klasje en de juf niet alleen was. Maar toch, met de actuele perikelen rond het vak CKV.

Hombroich revisited (11)

Zondag precies een week geleden was het ook al niet zulk denderend mooi weer. Althans niet in Duitsland waar wij ons op dat moment bevonden en aan onze laatste vakantiedag begonnen. Onze bestemming voor deze dag was weer eens het museum van de Langen Foundation en het Museum Insel Hombroich (voor meer daarover zie hier en hier in de rubriek kunst- en vliegwerk).



Het weerbericht beloofde overigens niet al te slecht weer met 's middags hier en daar een buitje. Halverwege de rit erheen moesten de ruitenwissers 's morgens wegens een fikse regenbui echter al flink aan de slag.

We besloten eerst naar het museum in het voormalig Raketenstation te gaan. Op weg van de parkeerplaats bij het Insel naar het Raketenstation miezerde het af en toe licht en vlak voor we het museum bereikten begon het echt te regenen.



Had men vorige keer de moderne vaste collectie beneden uitgestald en de oosterse en Japanse prenten in de Japanhalle, vanwege het thema beeldrollen, anime, manga oftewel het Japanse beeldverhaal door de eeuwen heen, had men dat nu eens omgedraaid. De uitstalling vond ik niet bijzonder indrukwekkend, maar de entourage ofwel het gebouw nog steeds wel.

Gedurende ons verblijf in het museum regende het flink. Na de diverse wandversieringen aanschouwd en koffie gedronken te hebben met de plu op de oversteek toch maar gewaagd naar het Insel.



Tijdens die wandeling ging de regen weer over in motregen en werd het zowaar droog. De weergoden leken ons wederom goed gezind want op Hombroich hadden we de rode stormplu's nauwelijks meer nodig.

Weer eens een wat andere ervaring van het Insel Hombroich voor ons. Nu dan niet op een zonnige lentedag zoals de drie keer hiervoor, maar nu eens bij wat regenachtig maar rustig herfstweer. Helaas was het museumpark nog niet in de volle herfstkleuren getooid al lagen er al wel wat verkleurde en gevalllen bladeren hier en daar op de grond en begon een enkele boom al heel voorzichtigjes wat te blozen. We werden bijgevolg dit keer dan ook eens niet met vrolijk en uitbundig gekwaak begroet bij het moeras.



De ons inmiddels vertrouwd voorkomende routes gewandeld en de eenvoudige doch voedzame maaltijd van het bezoekers-restaurant genuttigd.

Het was qua bezoekersaantal opvallend rustiger dan we van eerdere keren gewend waren. De bezoekers leken voor ruim 80% uit Nederlanders te bestaan, die beslist niet minder geluidsvolume voortbrachten dan wij ons van het publiek van eerdere gelegenheden wisten te herinneren.
Tegen de avond werd het er toch weer opmerkelijk stil bij aangenaam en rustig weer.



Anatol troffen we er vandaag niet, zijn altijd overal aanwezige manschappen uiteraard wel



In sommige paviljoenen zoals ondermeer het Tadeusz-paviljoen was echt geen kip te bekennen



Wel kwamen we een stukje verder een rat tegen en ook nog wat ganzen



Deze twee wat mysterieuze bezoekers ontwaarden we ergens in een spiegeling



We hebben nog naar de klepel gezocht maar die konden we maar niet vinden



bekeken nog eens wat etsen van Rembrandt



Nadat Lovis Corinth ons nog iets onverstaanbaars scheen toe te roepen



en een laatste terugblik



was dat dan weer een dagje Hombroich en de laatste dag van onze zomervakantie.

Schwerin

Wiedermal eine reisetag. Zo rond de 400 km. Aus Jena vandaan reden wij noordwaarts richting Schwerin. De eerste helft autobahn en de tweede helft tweebaansweg (sinds een verspreking tijdens deze vakantie ook wel tweepersoonsweg genoemd).
In dat tweede gedeelte maakte de bewoonde wereld op ons toch een wat sjofeler en minder verzorgde indruk dan wat wij in Thüringen gezien hadden. Het licht en het landschap maakte wel een steeds vertrouwder herkenbaarder indruk op ons als Nederlanders. Voor we het NH Hotel in Schwerin aandeden eerst nog een rondje Schweriner See gereden en daar wat waterrijk natuurschoon en tafereeltjes bewonderd.



Na ingecheckt en de kamer bekeken te hebben, namen we de bus naar de stad waar het vooral fris, winderig en stil en verlaten bleek te zijn.



Achter de Dom troffen we wel, verrassend opgesteld, een aantal bijzonder grappige beelden. (wellicht t.z.t. nog eens een aardig item voor dit blog?)



In een niet ongezellig restaurant aan de Friedrichstrasse (het enige dat we in die categorie konden vinden) spargel met gerauchter lachs, butterkartoffeln und hollandaise sose gegeten. Toen bleek dat de volgende bus terug ruim een uur later zou gaan, nog maar een wandelingetje gemaakt en een biertje gedaan in een gelegenheid met de naam 'Boomerang'. Maar we moesten na verloop van tijd toch echt zelf weer opstappen en ons naar de bus begeven; dat ging niet zomaar vanzelf.



De volgende dag Schwerin eens bij ander licht bekeken en het befaamde en sprookjesachtige slot, waar Schwerin voor een niet onaanzienlijk deel, zijn bekendheid aan heeft te danken rondom bewonderd. In dit slot aanschouwde ene prins Hendrik dus ooit het levenslicht.(we zaten per slot van rekening nog altijd op een wat oranje getint spoor) Het slot is al sinds jaar en dag telkens gedeeltelijk achter de coulissen verscholen wegens restauratiewerkzaamheden, waarvan nu het eind toch wel in zicht lijkt te zijn.



Wij zijn echter om en niet in het slot geweest maar hebben wel in de prachtige orangerie heerlijk aan de koffie met torte gezeten.




Daarna naar het Staatliches Museum ernaast of tegenover bezocht. Daar bevindt zich een vrij grote en niet onbelangrijke collectie Europese schilderkunst waaronder erg veel Hollandse en Vlaamse oude meesters van faam en allure. Als bijzonderheid hangt hier tussen de oude meesters soms zomaar wat modern werk uit de twintigste eeuw. Aan het begin van deze afdeling hangen twee juweeltjes van portretkunst van Frans Hals. Een topstuk hier is een zeldzaam werkje van Carel Fabritius. (een topstukje is, als ik me niet vergis, weer iets geheel anders)



We dachten ergens achter het marktplein gaan eten maar de gelegenheid waar wij ons oog op hadden laten vallen bleek echter geheel vol en er kon niemand meer bij. Uitgeweken naar Restaurant Friedrichs waar we de avond daarvoor ook gegeten hadden.

Dat was dan Schwerin. Een stad met een, naar mijn gevoel, vooral Baltische uitstraling; deed mij eerder denken aan Stockholm of St Petesburg dan aan bv. Jena of Weimar. Schwerin is niet helemaal onze stad concludeerden Marian en ik beiden. Wij voelen ons blijkbaar toch intuitief wat meer thuis en op ons gemak, kunnen de mensen wat beter verstaan, de weg wat beter vinden en zo meer in wat zuidelijker, wat bourgondischer en extravertere contreien.