Mannheim-Weimar-Remscheid

Ruim twee weken geleden zijn wij wederom eens voor een tiental nachtjes opgekrast naar Duitsland. De vorige keer was ons goed bevallen.



We hadden dit keer een Kras-reisje Neckar-Donau-Mosel op het oog maar waren net te laat voor dat pakketje; het bleek net volgeboekt. Daarop zelf ons reispakketje maar samengesteld en dat werd dan Mannheim-Weimar-Remscheid.

Dat resulteerde dan in drie overnachtingen in Mannheim met een uitstapje naar Heidelberg.



Vervolgens vier overnachtingen in Weimar met bezoekjes aan Jena en Buchenwald.



Tenslotte drie nachtjes Remscheid waarbij we Keulen en Hoimbroich aandeden.



Een verslagje van ons Hombroichbezoek staat al op het blog en als het meezit volgt er nog meer.

Op de terugweg deden we om de overgang niet al te abrupt te maken de Duits-Nederlandse stad Kleve of Kleef nog even aan.

Hombroich revisited (11)

Zondag precies een week geleden was het ook al niet zulk denderend mooi weer. Althans niet in Duitsland waar wij ons op dat moment bevonden en aan onze laatste vakantiedag begonnen. Onze bestemming voor deze dag was weer eens het museum van de Langen Foundation en het Museum Insel Hombroich (voor meer daarover zie hier en hier in de rubriek kunst- en vliegwerk).



Het weerbericht beloofde overigens niet al te slecht weer met 's middags hier en daar een buitje. Halverwege de rit erheen moesten de ruitenwissers 's morgens wegens een fikse regenbui echter al flink aan de slag.

We besloten eerst naar het museum in het voormalig Raketenstation te gaan. Op weg van de parkeerplaats bij het Insel naar het Raketenstation miezerde het af en toe licht en vlak voor we het museum bereikten begon het echt te regenen.



Had men vorige keer de moderne vaste collectie beneden uitgestald en de oosterse en Japanse prenten in de Japanhalle, vanwege het thema beeldrollen, anime, manga oftewel het Japanse beeldverhaal door de eeuwen heen, had men dat nu eens omgedraaid. De uitstalling vond ik niet bijzonder indrukwekkend, maar de entourage ofwel het gebouw nog steeds wel.

Gedurende ons verblijf in het museum regende het flink. Na de diverse wandversieringen aanschouwd en koffie gedronken te hebben met de plu op de oversteek toch maar gewaagd naar het Insel.



Tijdens die wandeling ging de regen weer over in motregen en werd het zowaar droog. De weergoden leken ons wederom goed gezind want op Hombroich hadden we de rode stormplu's nauwelijks meer nodig.

Weer eens een wat andere ervaring van het Insel Hombroich voor ons. Nu dan niet op een zonnige lentedag zoals de drie keer hiervoor, maar nu eens bij wat regenachtig maar rustig herfstweer. Helaas was het museumpark nog niet in de volle herfstkleuren getooid al lagen er al wel wat verkleurde en gevalllen bladeren hier en daar op de grond en begon een enkele boom al heel voorzichtigjes wat te blozen. We werden bijgevolg dit keer dan ook eens niet met vrolijk en uitbundig gekwaak begroet bij het moeras.



De ons inmiddels vertrouwd voorkomende routes gewandeld en de eenvoudige doch voedzame maaltijd van het bezoekers-restaurant genuttigd.

Het was qua bezoekersaantal opvallend rustiger dan we van eerdere keren gewend waren. De bezoekers leken voor ruim 80% uit Nederlanders te bestaan, die beslist niet minder geluidsvolume voortbrachten dan wij ons van het publiek van eerdere gelegenheden wisten te herinneren.
Tegen de avond werd het er toch weer opmerkelijk stil bij aangenaam en rustig weer.



Anatol troffen we er vandaag niet, zijn altijd overal aanwezige manschappen uiteraard wel



In sommige paviljoenen zoals ondermeer het Tadeusz-paviljoen was echt geen kip te bekennen



Wel kwamen we een stukje verder een rat tegen en ook nog wat ganzen



Deze twee wat mysterieuze bezoekers ontwaarden we ergens in een spiegeling



We hebben nog naar de klepel gezocht maar die konden we maar niet vinden



bekeken nog eens wat etsen van Rembrandt



Nadat Lovis Corinth ons nog iets onverstaanbaars scheen toe te roepen



en een laatste terugblik



was dat dan weer een dagje Hombroich en de laatste dag van onze zomervakantie.

Nogmaals dat geheel andere kunst- (en vlieg?)werk (4)

Het vorige stukje eindigde ik met de opmerking dat de Langen Foundation en Museum Insel Hombroich onderdeel zijn van het Nederlands-Duitse samenwerkingsverband Crossart.
Ze zijn wat mij betreft ook wel het meest bijzondere en opvallendste onderdeel daarvan.



De hele museale entourage is een kunstwerk op zich en laat zien wat er met een beetje creativiteit, wat inventiviteit en volharding zoal mogelijk is.
Met name de manier waarop het een en ander met elkaar geïntegreerd is maakt indruk zonder op enigerlei wijze pretentieus aan te doen. En misschien valt er iets van te leren zoals wat hints voor hoe we onze leefomgeving ook zouden kunnen inrichten.
Frappant vind ik steeds om te zien hoe kinderen en opgeschoten jeugd er zich vermaken en hoe geínteresserd ze zijn in alles wat ze zien. Je ziet er alles bij daglicht want kunstlicht ontbreekt er evenals de suppoosten, ook die zijn nergens te bekennen en alle deuren staan open.



Het museum Insel Hombroich is het geestelijk kindje en komt uit de koker van Karl-Heinrich Müller, een makelaar en kunstverzamelaar uit Düsseldorf. In de catalogus van Insel Hoimbroich worden de drijfveren en het verhaal achter het ontsaan van dit bijzondere museum uit de doeken gedaan. Müller kocht begin jaren tachtig een sompig stukje land waqar hij het Rosa Haus en bijgebouw opknapte om er zijn verzameling onder te brengen, te wonen er en met bevriende kunstenaars als Anatol Herzfeld, Erwin Heerich en Gotthard Graubner te kunnen werken, ideeën te ontwikkelen en te experimenteren onder het motto: Kunst parallel zur natur. Met stapsgewijze uitbreiding van het terrein en in verschillende fasen werden gebouwen en structuren in een landschapsontwerp gepast. In 1987 werd het met de bouw van het restaurant ook officiëel als museum opengesteld. In de jaren negentig werd het speciaal voor werk van Norbert Tadeusz en door Heerich gebouwde Tadeusz-paviljoen geopend; werd het Raketenstation aangekocht en in 96 bracht Müller het museum eiland onder in een stichting.



Op deze fotosite zijn wat van mijn Hombroichkiekjes te vinden.



Een kleine zoektocht op bv. Google naar Hombroich (internet of images) levert voor degeen die meer wil zien een keur aan mooie foto's en impressies op. En daarbij voor wie meer wil weten vele en soms uitgebreide verhalen en verslagen over dit bijzondere museum, waarbij de een nog lovender is dan de ander. Met kwalificaties als:
de stilte van Hombroich

stemt tot meditatie

verborgen cultuur

een gedicht van Paul Rigolle

een culinaire note van the clumsy chef

of nuttig advies voor mensen die met openbaar vervoer reizen.



En dit is zomaar een kleine greep.
Daar heb ik dus niets meer aan toe te voegen behalve dat ik al die lofuitingen waarschijnlijk toch wel wat overdreven gevonden zou hebben als ik er niet toevallig zelf geweest was.



Klik op afbeelding om die desgewenst te vergroten. (of soms handiger rechts-klik erop om dat in een nieuwe tab of venster te doen)

Kunst- en vliegwerk (3); maar dan eens ietsje anders.

Over kunst gesproken, nu even aandacht voor wat kunst- en vliegwerk van een iets andere orde dan tot dusver op dit blog te zien was. Dus 'effies aars' zoals men in West-Friesland pleegt te zeggen of om met de mannen van Monty Python te spreken: .. and now for something completely different ....

Met de pinksteren zijn wij weer eens een dagje naar naar Hombroich geweest. Alweer voor het derde of vierde achtereenvolgende jaar; ik ben de tel even kwijt. Aanleiding was ooit een Alex Katz expositie in het toenmalige Frisia museum en daar troffen we een foldertje aan van de Langen Foundation, waar deze expositie op enigerlei wijze mee geliëerd was. En aangezien wij toch die richting uitgingen reden we anderhalve week later richting 'raketenstation' op zoek naar een museum. Toen we daar aangekomen een toegangskaartje kochten werd ons aangeraden om ook maar het op een paar honderd meter afstand en iets lager gelegen 'Museum Insel Hombroich' aan te doen omdat dat zeker de moeite waard zou zijn. Dat hebben wij dus gedaan en dat bleek zeker de moeite waard, zoals de herhaalde bezoeken sindsdien wellicht al kunnen doen vermoeden.

Het museum eiland Hombroich lijkt een klein paradijsje waar allerlei kunstvormen op een ongedwongen en natuurlijke manier samen lijken te komen in een nauwelijks van echte natuur te onderscheiden landschapsontwerp. Nu hebben wij er nog wel telkens stralend mooi voorjaarsweer getroffen en dat draagt ongetwijfeld bij aan de aangename ervaring.


Na de entree ga je via wat trapjes een stukje naar beneden

en beland je in een andere wereld waar je welkom wordt geheten met een kwaakconcert;

in mei of juni was dat althans steevast het geval.

Je begeeft je vervolgens over grind- en andere paadjes door een verrassende landschappelijke entourage

met uiteraard de nodige waterpartijen,

af en toe een fleurig accentje

en her en der wat bijzondere gebouwen

waar soms veel

en soms weinig

of niets

ten toon gesteld staat of hangt.

Als je het treft wordt er muziek gemaakt en anders kun je zelf de bijzondere akoestiek uitproberen.

Beelden en creaties van Anatol

tref je bijna overal aan,

zelfs als je omhoog kijkt

en wellicht tref je hem zelf voor een praatje, waar hij nagenoeg altijd wel voor te porren lijkt.

Het leek de eerste pinksterdag weer behoorlijk druk te zijn maar behalve in het restaurant was daar niets of nauwelijks iets van te merken.
Mensen die anders nauwelijks om kunst malen,

tieners en scholieren die anders met geen stok een museum in te krijgen zijn lijken zich hier uitstekend te vermaken en op hun plek te voelen

en kinderen vinden het allemaal wel prachtig zolang ze maar niet weer op de foto hoeven.


Op een aansprekende manier kunst voor het voetlicht brengen; dat doen onze oosterburen toch maar weer goed. Bijzonder aan te bevelen; ook voor groepen of schoolreisjes.

De Langen Foundation en Museum Insel Hombroich vallen binnen het Nederlands-Duitse samenwerkingsverband Crossart.