Neerkijken op al dat gewurm en de wereld

Dat klinkt natuurlijk wat arrogant en uit de hoogte. Niettemin geven wij ons daar met enige regelmaat aan over en dan met name tijdens vakantie-uitstapjes.

Daarbij kan ik dan even terugdenken aan een restaurant in de Jenaturm of aan een onbeduidend kerkje in Weimar waar op de grafstenen dan wel weer namen van grote Duitse denkers, schrijvers en musici prijkten. Of aan de Fernsehturm in Berlijn en aan het Reuzerad in het Wiener Prater. En ook buiten de steden troffen we ruim gelegenheid om ons te bezondigen aan het genoegzaam danwel genoegelijk neerkijken op de wereld zoals in de Oostenrijkse bergen of vanaf vorstelijke hoogtes zoals bij Heidelberg of op Rügen

En ook in Schleswig-Holstein bood zich wederom de gelegenheid aan om weer eens wat met de voetjes van de vloer te gaan en de wereld vanuit de hoogte te beschouwen. Dat begon ditmaal met een bezoekje aan de dom in Schleswig, die nauwelijks honderd meter van ons vakantieadres verwijderd was. Weer een mooie kerk met het nodige te zien aan beelden en info over de geschiedenis. Ook de toren nog even beklommen voor zover dat mogelijk was. Dat was mogelijk voor 220 treden en leverde een prachtig uitzicht rondom op. Na een boottochtje over de Schlei liepen we door naar de Wikingturm waar we even in verwarring waren over het al of niet geopend zijn en de bereikbaarheid van het restaurant. Dat bleek wel open en bevond zich op de 26ste verdieping. Volgens het naambordje in de bewoners-entree zou daar ene P.Anorama wonen, maar die reageerde niet op de huisbel. Via een heel andere ingang en lift het restaurant bereikt waar we onder het genot van een mooi uitzicht over Schleswig en de Schlei ons te goed deden aan een vismaal. Vier dagen later liepen we in het centrum van Lübeck waar we na een kijkje in grote Marienkirche genomen te hebben op zoek gingen naar de Holstentor. Onderweg daarheen zagen we een bordje met ‘Aussichtturm’ dat naar de St Petrikirche wees. Daar bleek inderdaad een mooie uitzicht-verdieping in de toren te zijn op 108 meter hoogte en met lift te bereiken. Die stad dus ook maar eens vanuit de hoogte bewonderd. Ik wil niet al te hoog van de toren blazen maar een beetje toerist heeft de wereld toch gewoon aan zijn voeten liggen.

Kloster Volkenroda

Sinds wij ooit op Corsica vertoefden is het voor ons zo'n beetje vaste prik geworden om tijdens de vakantie, behalve kunsttempels, ook reguliere kerken te bezoeken. Dat is bepaald niet ingegeven door een bijzondere geloofsijver of omdat we iets op onze kerfstok(?) zouden hebben. We vinden het gewoon vaak aangename oases van (gewijde) rust waar ook nog wel eens het een en ander te zien valt. Zo hebben we de afgelopen jaren ook al aardig wat Duitse kerken van binnen aanschouwd. Dit jaar zagen we in Volkenroda een toch wel weer bijzonder exemplaar. Dat was in het ‘klooster van Volkenroda’ dat ons al opgevallen was toen we er bij toeval langs liepen op zoek de galerie van Petra Arndt en naar een oude eik. Die galerie bleek toch echt gesloten, in weerwil van wat de bordjes er heen beweerden, maar de oude eik hebben we wel thuis getroffen. Ons ontbrak op dat moment de tijd om het klooster eens van naderbij te bezien. Wat gesnuffel op het internet leerde me later die avond dat het Kloster een soort praktisch-spirituele onderneming betrof van ene Jesus-broederschap. Het opvallende kubusvormige bouwwerk dat we zagen, was het Christus-paviljoen dat vanaf de Expo2000 te Hannover van daar naar hier getransporteerd werd. Twee dagen later bezochten we Volkenroda nogmaals om dat kloosterterrein, met ondermeer dat bijzondere bouwwerk dat je op het eerste gezicht zeker niet zou associeren met of aanzien voor een klooster of een kerk op het Duitse platteland, eens van wat naderbij te bekijken. Waar wij in ons land 'kloosters' doorgaans toch plegen te associëren met het katholicisme, betreft het hier toch heus een protestants opgezet en gesponsord klooster met een sterk oecomenische inslag. Het ligt op of is onderdeel van een pelgrimsroute. Het herbergt ook een soort horecavakschool en dient als ontmoetingspunt. Je kunt hier desgewenst dus ook enige tijd verblijven. Voor de liefhebber zagen we nog een wat uitzonderlijke accomodatie; een beetje à la Pipo. Volgens dit krantenartikel mag het wel een wonder heten hoe een vermeende sekte in dit 200 zielen tellende gehucht neerstreek en de werkeloosheidscijfers deed dalen. (misschien een suggestie voor onze minister van werkgelegenheid Ascher?) De staal-glas constructie van het Christus-Pavillon mag van een afstand bijzonder ogen, van dichterbij wordt dat er bepaald niet minder bijzonder op; de vierkante doorzichtige glazen panelen blijken gevuld met kiezelstenen, tandenborstels, theezeefjes, pijpenragers, takken, schelpen, gedroogde papavers en je kunt het zo gek niet bedenken.