Op de kale berg

Na onze niet bijzonder spectaculaire zoektocht naar de bron deze ochtend, het ommetje over de Ruhrkopf, kaffee und kuche en een wandelingetje in Winterberg hielden we zomaar nog een stukje dag over.

Daarom besloten we weer terug in het hotel om de 'Kahler Asten', direct tegenover het hotel gelegen, maar eens te beklimmen, te bedwingen of hoe dat, in sportievere en avontuurlijker kringen dan waar wij ons gewoonlijk in begeven, ook mag heten.
We hadden op inmiddels weer droog weer gerekend maar die vlieger ging toch niet helemaal op en af en toe een beetje de miezer in. De klim omhoog was misschien soms wat steil maar toch niets vergeleken bij de korte steile klim van gisteren; of waren we inmiddels daardoor wat getraind? In ieder geval konden we deze minder steile maar ook niet al te lange klim moeiteloos kuierend aan. Op de top van die ‘Kale’ was het inderdaad kaler of minder begroeid dan lager en elders. Een mooi uitzicht rondom vanuit de speciale uitzichttoren die een 360 graden uitzicht bood. Zo konden we de wereld toch nog weer eens vanaf enige hoogte beschouwen. In het restaurant onder de toren en onder het genot van een kopje koffie even de kuierlatten tot rust laten komen alvorens er weer aan te trekken om de afdaling in te zetten.

Daarbij stuitte we zowaar op nog een quelle terwijl we nu toch heus niet, zoals vanmorgen, op zoek naar bronnen waren. Maar ja, water stroomt nu eenmaal van boven naar beneden dus zoiets viel natuurlijk wel te verwachten op het één na hoogste punt van Nordrhein-Westfalen. Het was in dit geval de bron en de oorspong van de Lenne; een watergangetje waar we overigens nog nooit van gehoord hadden maar dat ruim honderd kilometer verderop wel als een volwaardige en heuse rivier ergens de Ruhr in blijkt te plonzen.

Op onze gang naar beneden bleek het pad zomaar ergens versperd door een flinke kudde schapen die door een herder met drie honden de gewenste richting uit werd gedirigeerd. We hebben de schaapjes niet geteld maar die waren in ieder geval niet kaal en het zou me niets verbazen wanneer ze bij elkaar bijna genoeg wol zouden leveren om een wollen petje voor deze kale berg te kunnen breien. Zoiets als een Harry Slinger petje bijvoorbeeld maar dan natuurlijk wel één met een gat in het midden voor de uitkijktoren. Maar de kudde was gelukkig toch niet zo groot als deze hier. Dan zou die berg waarschijnlijk echt kaal zijn geweest.
Ik neem aan dat nu, inmiddels alweer januari, de Kahler Asten wel een wit petje zal hebben. Deze jongens lijken daar in ieder geval al goed op gekleed in die dikke wollen jassen.

Neerkijken op al dat gewurm en de wereld

Dat klinkt natuurlijk wat arrogant en uit de hoogte. Niettemin geven wij ons daar met enige regelmaat aan over en dan met name tijdens vakantie-uitstapjes.

Daarbij kan ik dan even terugdenken aan een restaurant in de Jenaturm of aan een onbeduidend kerkje in Weimar waar op de grafstenen dan wel weer namen van grote Duitse denkers, schrijvers en musici prijkten. Of aan de Fernsehturm in Berlijn en aan het Reuzerad in het Wiener Prater. En ook buiten de steden troffen we ruim gelegenheid om ons te bezondigen aan het genoegzaam danwel genoegelijk neerkijken op de wereld zoals in de Oostenrijkse bergen of vanaf vorstelijke hoogtes zoals bij Heidelberg of op Rügen

En ook in Schleswig-Holstein bood zich wederom de gelegenheid aan om weer eens wat met de voetjes van de vloer te gaan en de wereld vanuit de hoogte te beschouwen. Dat begon ditmaal met een bezoekje aan de dom in Schleswig, die nauwelijks honderd meter van ons vakantieadres verwijderd was. Weer een mooie kerk met het nodige te zien aan beelden en info over de geschiedenis. Ook de toren nog even beklommen voor zover dat mogelijk was. Dat was mogelijk voor 220 treden en leverde een prachtig uitzicht rondom op. Na een boottochtje over de Schlei liepen we door naar de Wikingturm waar we even in verwarring waren over het al of niet geopend zijn en de bereikbaarheid van het restaurant. Dat bleek wel open en bevond zich op de 26ste verdieping. Volgens het naambordje in de bewoners-entree zou daar ene P.Anorama wonen, maar die reageerde niet op de huisbel. Via een heel andere ingang en lift het restaurant bereikt waar we onder het genot van een mooi uitzicht over Schleswig en de Schlei ons te goed deden aan een vismaal. Vier dagen later liepen we in het centrum van Lübeck waar we na een kijkje in grote Marienkirche genomen te hebben op zoek gingen naar de Holstentor. Onderweg daarheen zagen we een bordje met ‘Aussichtturm’ dat naar de St Petrikirche wees. Daar bleek inderdaad een mooie uitzicht-verdieping in de toren te zijn op 108 meter hoogte en met lift te bereiken. Die stad dus ook maar eens vanuit de hoogte bewonderd. Ik wil niet al te hoog van de toren blazen maar een beetje toerist heeft de wereld toch gewoon aan zijn voeten liggen.