Op de kale berg

Na onze niet bijzonder spectaculaire zoektocht naar de bron deze ochtend, het ommetje over de Ruhrkopf, kaffee und kuche en een wandelingetje in Winterberg hielden we zomaar nog een stukje dag over.

Daarom besloten we weer terug in het hotel om de 'Kahler Asten', direct tegenover het hotel gelegen, maar eens te beklimmen, te bedwingen of hoe dat, in sportievere en avontuurlijker kringen dan waar wij ons gewoonlijk in begeven, ook mag heten.
We hadden op inmiddels weer droog weer gerekend maar die vlieger ging toch niet helemaal op en af en toe een beetje de miezer in. De klim omhoog was misschien soms wat steil maar toch niets vergeleken bij de korte steile klim van gisteren; of waren we inmiddels daardoor wat getraind? In ieder geval konden we deze minder steile maar ook niet al te lange klim moeiteloos kuierend aan. Op de top van die ‘Kale’ was het inderdaad kaler of minder begroeid dan lager en elders. Een mooi uitzicht rondom vanuit de speciale uitzichttoren die een 360 graden uitzicht bood. Zo konden we de wereld toch nog weer eens vanaf enige hoogte beschouwen. In het restaurant onder de toren en onder het genot van een kopje koffie even de kuierlatten tot rust laten komen alvorens er weer aan te trekken om de afdaling in te zetten.

Daarbij stuitte we zowaar op nog een quelle terwijl we nu toch heus niet, zoals vanmorgen, op zoek naar bronnen waren. Maar ja, water stroomt nu eenmaal van boven naar beneden dus zoiets viel natuurlijk wel te verwachten op het één na hoogste punt van Nordrhein-Westfalen. Het was in dit geval de bron en de oorspong van de Lenne; een watergangetje waar we overigens nog nooit van gehoord hadden maar dat ruim honderd kilometer verderop wel als een volwaardige en heuse rivier ergens de Ruhr in blijkt te plonzen.

Op onze gang naar beneden bleek het pad zomaar ergens versperd door een flinke kudde schapen die door een herder met drie honden de gewenste richting uit werd gedirigeerd. We hebben de schaapjes niet geteld maar die waren in ieder geval niet kaal en het zou me niets verbazen wanneer ze bij elkaar bijna genoeg wol zouden leveren om een wollen petje voor deze kale berg te kunnen breien. Zoiets als een Harry Slinger petje bijvoorbeeld maar dan natuurlijk wel één met een gat in het midden voor de uitkijktoren. Maar de kudde was gelukkig toch niet zo groot als deze hier. Dan zou die berg waarschijnlijk echt kaal zijn geweest.
Ik neem aan dat nu, inmiddels alweer januari, de Kahler Asten wel een wit petje zal hebben. Deze jongens lijken daar in ieder geval al goed op gekleed in die dikke wollen jassen.

Een wat be-Ruhr-de oorsprong

Dit blog zo nog eens overziend zou je nog kunnen gaan denken dat ik een zekere fascinatie met de oorsprong der dingen moet hebben en telkens maar weer op zoek wil naar de bron.
In ieder geval besloten we een dag na een natte wandeldag in september om weer eens een quelle op te zoeken. Het was die ochtend droog toen we besloten maar weer eens een poging te wagen om tot de bron te komen en dat was in dit geval bij de Ruhrquelle. Dat slaagden we vrij rap in want de bron bleek niet ver van de weg verwijderd en we hoefden in tegenstelling tot onze verwachting nauwelijks enig hoogteverschil te overbruggen.
De Donauquelle hadden we destijds jammerlijk gemist maar nu leken we de Ruhrquelle dan toch in volle glorie aan te treffen.

Ziehier:

Maar wat mag hier dan volle glorie heten?
Bij nader inzien bleek het toch weer wat tegen te vallen, want wanneer je even achter de bron keek waar dat beetje water dan vandaan kwam, zag je zo’n 25 meter verderop dit tafereeltje: twee kunstofpijpjes waar een straaltje water uit sijpelde.

Nu wordt de vraag naar de bron, de oorsprong of het eerste begin natuurlijk op enig moment altijd wat arbitrair of filosofisch. Want waar en wanneer zeggen we dat iets begint, dat het wordt wat het heet te zijn etc.. Wanneer is iets iets en wanneer is het niets meer? De helft van iets is toch ook nog altijd iets, nietwaar?; en de helft daarvan toch ook, of niet soms?; en ga zo maar een poosje door!

Maar goed twee van die rotpijpjes een eindje achter zo’n steen, dat overtuigt toch niet helemaal als bron of oorsprong; wanneer je het water nu uit de bodem op zag borrelen zou het helemaal goed en geloofwaardig zijn; maar dit!? Het zal wel een sprongetje tussen de oren geweest zijn maar ik voelde me eigenlijk een beetje geflest.

OK nu we dit tafereel eens aanschouwd en op de gevoelige plaat vastgelegd hadden besloten we ook de Ruhrkopf, het hoogste punt direct achter deze bron maar eens te verkennen en liepen hem halfrond en over de top. Zo hadden we toch een beetje het idee aan het begin van de Ruhr en het Ruhrgebied te staan. Althans waar het de naamgeving betreft, want we bevonden ons natuurlijk in Sauerland.

Vlak na die bron zie je de Ruhr trouwens nog even de weg of het pad overspoelen, waarna dat tij (ofwel het recht van overpad) toch al snel verkeert want zo'n honderd meter verder moet je de eerste brug al nemen om de Ruhr nog over te komen.

Genoemde Ruhr dienen we niet te verwarren met die Rur of Roer van de Rursee, Roermond en dergelijke. Dat stroomt vanaf de Hautes Fagnes via de Eifel de Limburgse Maas in. Deze twee stroompjes hebben dus een nadrukkelijk verschillende oorsprong stromen ook geheel onafhankelijk en los van elkaar.
Wie meer over het Ruhrgebied en/of het industrieel erfgoed aldaar wil weten kan behalve bij de Wikipedia overigens ook nog bij deze fietsende collega-blogger terecht.

De oorsprong van de Donau

Wat zoekt een mens dan in Donaueschingen? Ja dat wisten wij eerlijk gezegd ook nog niet toen we daar bij het hotel incheckten. Wat we toen al wel wisten van Donaueschingen was dat je daar de oorsprong van de Donau moet zoeken.
Je weet wel die veel bezongen, bijna drieduizend kilometer lange rivier, die mooie Donau, zo schoon en zo blauw. En dan verwacht je natuurlijk ook iets te zien, nietwaar? Naast en aan de voet van de Sankt Johann Kirche zou zich de bron van de Donau bevinden. Toeristen en andere kwinkwankers zouden van heinde en verre komen om dat hier te aanschouwen en er muntjes in te gooien, in die bron. En wat denk je?; wilden wij dat ook eens doen, die bron aanschouwen, blijkt de hele zaak daar opgebroken en op de schop om gerenoveerd te worden. Als we de Donauquelle ooit nog eens in volle glorie willen zien zullen we eind 2014 of later toch nog eens terug moeten komen. Niet alleen de bron maar ook het tempeltje waar het water uit de bron de Brigach in zou moeten stromen bleek droog en in de steigers te staan. Dan maar verder gewandeld naar waar de Breg en de Brigach samenkomen want daar schijnt de Donau echt te beginnen, althans daar gaat ie Donau heten. Zoals de Duitse kindertjes op school schijnen te leren:

Brigach und Breg bringen die Donau zuweg

Ofwel de Brigach en de Breg brengen hier samen de Donau op weg. Ook dat plekje bleek echter weinig indrukwekkend of spectaculair. Er zwommen wat eendjes rond; een man liet er zijn hond uit, die nog een zoetwatermossel uit z’n schelp wist te wurmen en te verorberen. Luttele meters voorbij waar Brigach und Breg de Donau vormen, raasde het autoverkeer over de brug waaronder het water stroomt dat nog zo’n slordige 2850 kilometer te gaan heeft alvorens het de Zwarte Zee in zal stromen. Inmiddels zijn er, zo lees ik, wel plannen deze plek wat duidelijker te markeren en wat meer cachet te geven.

Als we dat willen zien moeten we natuurlijk wel weer over een paar jaar terugkomen en de vraag is of dat dan nog wel kan in het licht van hoe de huidige discussie over de pensioenen zich ontwikkelt? Het is heus allemaal niet allemaal koek en ei voor de wat vergrijzende Nederlandse vakantievierder!