Op de kale berg

Na onze niet bijzonder spectaculaire zoektocht naar de bron deze ochtend, het ommetje over de Ruhrkopf, kaffee und kuche en een wandelingetje in Winterberg hielden we zomaar nog een stukje dag over.

Daarom besloten we weer terug in het hotel om de 'Kahler Asten', direct tegenover het hotel gelegen, maar eens te beklimmen, te bedwingen of hoe dat, in sportievere en avontuurlijker kringen dan waar wij ons gewoonlijk in begeven, ook mag heten.
We hadden op inmiddels weer droog weer gerekend maar die vlieger ging toch niet helemaal op en af en toe een beetje de miezer in. De klim omhoog was misschien soms wat steil maar toch niets vergeleken bij de korte steile klim van gisteren; of waren we inmiddels daardoor wat getraind? In ieder geval konden we deze minder steile maar ook niet al te lange klim moeiteloos kuierend aan. Op de top van die ‘Kale’ was het inderdaad kaler of minder begroeid dan lager en elders. Een mooi uitzicht rondom vanuit de speciale uitzichttoren die een 360 graden uitzicht bood. Zo konden we de wereld toch nog weer eens vanaf enige hoogte beschouwen. In het restaurant onder de toren en onder het genot van een kopje koffie even de kuierlatten tot rust laten komen alvorens er weer aan te trekken om de afdaling in te zetten.

Daarbij stuitte we zowaar op nog een quelle terwijl we nu toch heus niet, zoals vanmorgen, op zoek naar bronnen waren. Maar ja, water stroomt nu eenmaal van boven naar beneden dus zoiets viel natuurlijk wel te verwachten op het één na hoogste punt van Nordrhein-Westfalen. Het was in dit geval de bron en de oorspong van de Lenne; een watergangetje waar we overigens nog nooit van gehoord hadden maar dat ruim honderd kilometer verderop wel als een volwaardige en heuse rivier ergens de Ruhr in blijkt te plonzen.

Op onze gang naar beneden bleek het pad zomaar ergens versperd door een flinke kudde schapen die door een herder met drie honden de gewenste richting uit werd gedirigeerd. We hebben de schaapjes niet geteld maar die waren in ieder geval niet kaal en het zou me niets verbazen wanneer ze bij elkaar bijna genoeg wol zouden leveren om een wollen petje voor deze kale berg te kunnen breien. Zoiets als een Harry Slinger petje bijvoorbeeld maar dan natuurlijk wel één met een gat in het midden voor de uitkijktoren. Maar de kudde was gelukkig toch niet zo groot als deze hier. Dan zou die berg waarschijnlijk echt kaal zijn geweest.
Ik neem aan dat nu, inmiddels alweer januari, de Kahler Asten wel een wit petje zal hebben. Deze jongens lijken daar in ieder geval al goed op gekleed in die dikke wollen jassen.

Bodensee bij Winterberg?

Het was nog lang geen winter, zelfs nog geen herst toen wij in Winterberg waren. Winterberg is een vakantieoord in Sauerland waar je, zo bleek, vooral veel Nederlandse toeristen ziet. De weergoden die ons toch doorgaans goed gezind waren op onze uitstapjes lieten het deze keer afweten. Of deden ze nu juist van zich spreken met twee dagen nat, grijs en druilerig weer?; het is, als met alles, maar net hoe je het bekijkt.

Wij dachten de eerste dag daar een paar e-bikes te huren om zo de omgeving te verkennen en tevens eens kennis te maken met de electrieke fiets. Dus op naar het centrum waar we om te beginnen, na de koffie, allebei maar eens een paar handschoenen kochten. De eerste fietsenverhuur waar we aanklopten bleek deze dag de deuren maar liever gesloten te houden vanwege het slechte en regenachtige weer. Op naar het volgende adres, het intrigerend uitziende Oversum dat van enige afstand wel iets van een science-fiction-achtig ruimtevoertuig had en van naderbij oogde als een sportcentrum maar een hypermodern hotel bleek te zijn. Daar was ook de tourist-information gevestigd en er zouden fietsen verhuurd worden. Maar gezien het natter wordende weer besloten we dan toch maar liever te gaan wandelen dan te fietsen. Nu besloten we ons als eerste wandeldoel maar op de plaatselijke Bodensee te richten. Dan moesten we via een soort 'slucht'-je in het Helletal lopen. Ik weet niet of je weet wat een ‘slucht’ is maar wij waren die term toevallig al eens eerder tegengekomen. Het was nu desondanks wel even zoeken naar het beginpunt. Onze nieuwe poncho’s bleken geen overbodige luxe op dit wandelingetje. Na een aardige afdaling door het dal bereikten we de bodensee. Een viswatertje dat volkomen in het niet bleek te vallen vergeleken bij die andere Bodensee waar we twee jaar geleden eens over uitkeken. De weg van deze Bodensee terug en omhoog naar de bewoonde wereld bleek aanzienlijk korter en heel wat steiler. We moesten dan ook flink naar adem happen en halverwege gaan zitten om bij te komen.

Vroege herfstvakantie

Het is, zo hoor ik om mij heen, al bijna weer herfstvakantie maar wij houden het al jaren op onze septembervakantie. Vorige maand hebben we weer drie plaatsnamen toegevoegd aan de serie aanleg- en pleisterplaatsen op onze Duitslandtripjes. Dat waren ditmaal Winterberg, Melle en Altenbrak. Aanvankelijk zouden we deze keer ook het barokke Dresden aandoen maar die bestemming verviel wegens omstandigheden. Tot dusverre menen wij het op onze vakanties telkens enorm met het weer getroffen te hebben maar dat pakte dit keer over het algemeen toch wat bewolkter en natter uit. Inmiddels zijn we al weer bijna een maand thuis, aan het werk en in de gebruikelijke routines vervallen. Sinds ik de gewoonte heb opgevat om op dit blog wat verslag te doen van onze vakantieplekken en ons wedervaren aldaar, maak ik behalve foto’s nu ook wat aantekeningen om niet al te zeer een rommelpotje van het hoe,wie, wat, waar en wanneer ook alweer te maken. IJs en weder dienende en indien de tijd en zin mij nog aan wil komen waaien binnenkort nog wat blogjes uit danwel over Sauerland, het Teutoburgerwald en de Harz. De teller mocht er weer ruim 2500 autokilometers bij op tellen.