Op weg naar Italië, waren we ooit eens langs de
Bodensee gereden. Dat was toen in de buurt van Lindau en door Bregenz. Maar daar kan ik me, op wat flarden na, niet zo veel meer van herinneren. Reden om nu we daar toch niet zover vandaan bivakkeerden, die
Bodensee eens wat meer op ons gemak aan te doen op, toevallig, vrijdag de dertiende.
De Bodensee is een van de grotere meren in Europa en is gelegen in
de bovenloop van de Rijn. Een belangrijke bron van drinkwater voor de wijde omtrek. Diezelfde Rijn die in ons land in zee stroomt en daar zelfs nog wat
smeltwater uit Italië loost.
Op die vrijdag de dertiende reden we dan richting
Ludwigshafen met het idee om vandaar af, waar mogelijk langs het water, de route naar Friedrichshafen te vervolgen.
De eerste stop werd inderdaad Ludwigshafen. Een klein en aangenaam plaatsje met duidelijk toeristische trekjes. Bovendien liet de zon zich na een aantal dagen weer eens zien, hetgeen zeker bijdroeg aan het welverdiende vakantiegevoel.
Half uurtje rondgelopen en vervolgens koffie gedronken aan de waterkant. Iets verder was een trouwerij gaande en werden toeristen door een gids vermaakt bij een reliëf waarop de (plaatselijke?) politiek en actualiteit op de hak genomen werd.
(nog wat foto's Ludwigshafen)
De volgende stop werd
Überlingen, een wat grotere plaats met uiteraard ook een promenade langs de waterkant, een aanlegplaats voor de veerboten en wat jachthaventjes.
De openbare bibliotheek, hoewel uiterst bescheiden, doet zijn naam zondermeer eer aan.
Het pleintje in het midden van de promenade had een bijzondere
beeldengroep annex fontein van een Reiter.
Op enig moment begon het, toen we net de parkeermeter nog wat bijgevuld hadden zomaar weer te regenen. Een terrasje opgezocht waarbij zo'n grote parasol als paraplu dienst mocht doen.
(nog wat foto's Überlingen)
Vervolgens door naar Friedrichshafen, was het plan. Vlak voor Friedrichshafen bedacht ik dat het een grotere stad was en het misschien leuker en handiger was om een kleiner en overzichtelijker plaatsje op te zoeken voor een maaltijd aan de waterkant.
Het eerste plaatsje dat daar voor in aanmerking leek te komen bleek een leuk uitziend parkje maar geen horeca aan het water te hebben. De agrarische sector in deze omgeving was overduidelijk gericht op de wijnbouw.
De volgende poging bracht ons helemaal de verkeerde kant uit en aldus besloten we om terug te keren en ons geluk en vakantiegevoel in
Meersburg te beproeven. Dat zag er op de heenweg in een oogopslag wel uit als een pittoresk en typisch Duits plaatsje.
Dat bleek bij nadere beschouwing inderdaad het geval. De Altstadt had wel iets van openluchtmuseum met dien verstande dat het nog gewoon en door moderne mensen bewoond werd.
Veel van hen leken voor hun nering dan wel weer afhankelijk van het toerisme. We zagen al geruime tijd
zeppelins richting Konstanz over het meer heen en weer gaan, die uit Friedrichshafen kwamen waar ook het
Zeppelinmuseum huist.
Hier in
Meersburg hebben ze daar schijnbaar een mini-uitvoering of een dependance van.
De Atltstad al kuierend en rondkijkend afgedaald richting Untenstad en waterkant waar natuurlijk weer een promenade langs het water te vinden was met van het begin tot het eind eet- en drinkgelgenheden met terrasjes. Daar bij de één na laatste tent met de naam
Seepromenade een smakelijke visschotel gegeten.
Who goes down must climb up, nietwaar, dus met volle maag de Steigweg (zo heette die echt en steil was ie) weer omhoog genomen naar de parkeergarage om de weg terug naar ons hotel in
Donaueschingen, nabij
de oorsprong van de Donau, weer te aanvaarden.
(
foto's Meersburg)
Dat was een geenszins onaangenaam verpozen deze dag aan de Bodensee. Als elke vrijdag de dertiende toch een dergelijke indruk achter zou laten, zie ik al naar de volgende uit.
Op naar het volgende adres, het intrigerend uitziende Oversum dat van enige afstand wel iets van een science-fiction-achtig ruimtevoertuig had en van naderbij oogde als een sportcentrum maar een hypermodern hotel bleek te zijn. Daar was ook de tourist-information gevestigd en er zouden fietsen verhuurd worden. Maar gezien het natter wordende weer besloten we dan toch maar liever te gaan wandelen dan te fietsen.
Nu besloten we ons als eerste wandeldoel maar op de plaatselijke Bodensee te richten. Dan moesten we via een soort 'slucht'-je in het Helletal lopen. Ik weet niet of je weet wat een ‘slucht’ is maar wij waren die term toevallig al eens eerder tegengekomen. Het was nu desondanks wel even zoeken naar het beginpunt.
Onze nieuwe poncho’s bleken geen overbodige luxe op dit wandelingetje.
Na een aardige afdaling door het dal bereikten we de bodensee.
Een viswatertje dat volkomen in het niet bleek te vallen vergeleken bij die andere Bodensee waar we twee jaar geleden eens over uitkeken.
De weg van deze Bodensee terug en omhoog naar de bewoonde wereld bleek aanzienlijk korter en heel wat steiler. We moesten dan ook flink naar adem happen en halverwege gaan zitten om bij te komen.
