TV-loze tijdperk?

Ik zie hier onderaan op het tellertje dat dit blog inmiddels la meer dan 60.000 keer werd aangeklikt. Dat is natuurlijk helemaal niets oftewel 'peanuts' naar hedendaagse Blog- of Vlogbegrippen maar ik vind het toch maar indrukwekkend en als onvoorstelbaar veel klinken.

Nu doe ik er momenteel bar weinig aan om dit blog enigszins lezenswaardig of actueel te houden en het effect daarvan is terug te zien in de staafdiagrammetjes met de geturfde bezoekersaantallen.

Zo heb ik bijvoorbeeld ook nauwelijks iets verteld of laten zien van onze verblijf op La Palma begin dit jaar; en al helemaal verzuimd gewag te maken van ons weekendje Schiermonnikoog en een recent rondreisje van drie weken door Duitsland. Hier toch wat beeld van die laatste trip. We deden dit keer een rondje Sauerland,
Keywords: Duitsland;Sauerland

de Palts,
Keywords: Duitsland, Pfalz

Dresden
Keywords: Duitsland, Dresden

en het Teutoburgerwoud.
Keywords: Duitsland;Teutoburgerwald

Inmiddels zijn we beiden met pensioen en ditmaal gingen we dus beiden als pensionado op stap. Er gaat toch niets boven een beetje solidariteit!
Een ander aardig dingetje was dat we drie weken lang helemaal geen TV gezien hebben. En het ook niet misten. En wat een verademing dat is besefte ik deze afgelopen week maar eens temeer als ik zag wat er zoal op die buis voorbijkomt met als absoluut dieptepunt de Amerikaanse presidentsverkiezingen en de verslaggeving daar rondom. Misschien wordt ik wat te oud voor al dat opgewonden gedoe en gezeur op niets af, maar wat mij betreft zijn zowel het gebodene op de televisie als onze veelgeprezen democratie ook niet meer wat het geweest is en nogal glansloos.
Moet ik soms wat vaker op vakantie gaan of gewoon de TV uit laten? Maar ja, dan zag ik van de week ook een EO documentaire over ene Spinoza, een vrije denker en dat was dan toch weer aardig en, voor wie daar voor openstaat, wellicht ook nog wat leerzaam en stichtelijk.

Een wat be-Ruhr-de oorsprong

Dit blog zo nog eens overziend zou je nog kunnen gaan denken dat ik een zekere fascinatie met de oorsprong der dingen moet hebben en telkens maar weer op zoek wil naar de bron.
In ieder geval besloten we een dag na een natte wandeldag in september om weer eens een quelle op te zoeken. Het was die ochtend droog toen we besloten maar weer eens een poging te wagen om tot de bron te komen en dat was in dit geval bij de Ruhrquelle. Dat slaagden we vrij rap in want de bron bleek niet ver van de weg verwijderd en we hoefden in tegenstelling tot onze verwachting nauwelijks enig hoogteverschil te overbruggen.
De Donauquelle hadden we destijds jammerlijk gemist maar nu leken we de Ruhrquelle dan toch in volle glorie aan te treffen.

Ziehier:

Maar wat mag hier dan volle glorie heten?
Bij nader inzien bleek het toch weer wat tegen te vallen, want wanneer je even achter de bron keek waar dat beetje water dan vandaan kwam, zag je zo’n 25 meter verderop dit tafereeltje: twee kunstofpijpjes waar een straaltje water uit sijpelde.

Nu wordt de vraag naar de bron, de oorsprong of het eerste begin natuurlijk op enig moment altijd wat arbitrair of filosofisch. Want waar en wanneer zeggen we dat iets begint, dat het wordt wat het heet te zijn etc.. Wanneer is iets iets en wanneer is het niets meer? De helft van iets is toch ook nog altijd iets, nietwaar?; en de helft daarvan toch ook, of niet soms?; en ga zo maar een poosje door!

Maar goed twee van die rotpijpjes een eindje achter zo’n steen, dat overtuigt toch niet helemaal als bron of oorsprong; wanneer je het water nu uit de bodem op zag borrelen zou het helemaal goed en geloofwaardig zijn; maar dit!? Het zal wel een sprongetje tussen de oren geweest zijn maar ik voelde me eigenlijk een beetje geflest.

OK nu we dit tafereel eens aanschouwd en op de gevoelige plaat vastgelegd hadden besloten we ook de Ruhrkopf, het hoogste punt direct achter deze bron maar eens te verkennen en liepen hem halfrond en over de top. Zo hadden we toch een beetje het idee aan het begin van de Ruhr en het Ruhrgebied te staan. Althans waar het de naamgeving betreft, want we bevonden ons natuurlijk in Sauerland.

Vlak na die bron zie je de Ruhr trouwens nog even de weg of het pad overspoelen, waarna dat tij (ofwel het recht van overpad) toch al snel verkeert want zo'n honderd meter verder moet je de eerste brug al nemen om de Ruhr nog over te komen.

Genoemde Ruhr dienen we niet te verwarren met die Rur of Roer van de Rursee, Roermond en dergelijke. Dat stroomt vanaf de Hautes Fagnes via de Eifel de Limburgse Maas in. Deze twee stroompjes hebben dus een nadrukkelijk verschillende oorsprong stromen ook geheel onafhankelijk en los van elkaar.
Wie meer over het Ruhrgebied en/of het industrieel erfgoed aldaar wil weten kan behalve bij de Wikipedia overigens ook nog bij deze fietsende collega-blogger terecht.

Bodensee bij Winterberg?

Het was nog lang geen winter, zelfs nog geen herst toen wij in Winterberg waren. Winterberg is een vakantieoord in Sauerland waar je, zo bleek, vooral veel Nederlandse toeristen ziet. De weergoden die ons toch doorgaans goed gezind waren op onze uitstapjes lieten het deze keer afweten. Of deden ze nu juist van zich spreken met twee dagen nat, grijs en druilerig weer?; het is, als met alles, maar net hoe je het bekijkt.

Wij dachten de eerste dag daar een paar e-bikes te huren om zo de omgeving te verkennen en tevens eens kennis te maken met de electrieke fiets. Dus op naar het centrum waar we om te beginnen, na de koffie, allebei maar eens een paar handschoenen kochten. De eerste fietsenverhuur waar we aanklopten bleek deze dag de deuren maar liever gesloten te houden vanwege het slechte en regenachtige weer. Op naar het volgende adres, het intrigerend uitziende Oversum dat van enige afstand wel iets van een science-fiction-achtig ruimtevoertuig had en van naderbij oogde als een sportcentrum maar een hypermodern hotel bleek te zijn. Daar was ook de tourist-information gevestigd en er zouden fietsen verhuurd worden. Maar gezien het natter wordende weer besloten we dan toch maar liever te gaan wandelen dan te fietsen. Nu besloten we ons als eerste wandeldoel maar op de plaatselijke Bodensee te richten. Dan moesten we via een soort 'slucht'-je in het Helletal lopen. Ik weet niet of je weet wat een ‘slucht’ is maar wij waren die term toevallig al eens eerder tegengekomen. Het was nu desondanks wel even zoeken naar het beginpunt. Onze nieuwe poncho’s bleken geen overbodige luxe op dit wandelingetje. Na een aardige afdaling door het dal bereikten we de bodensee. Een viswatertje dat volkomen in het niet bleek te vallen vergeleken bij die andere Bodensee waar we twee jaar geleden eens over uitkeken. De weg van deze Bodensee terug en omhoog naar de bewoonde wereld bleek aanzienlijk korter en heel wat steiler. We moesten dan ook flink naar adem happen en halverwege gaan zitten om bij te komen.

Vroege herfstvakantie

Het is, zo hoor ik om mij heen, al bijna weer herfstvakantie maar wij houden het al jaren op onze septembervakantie. Vorige maand hebben we weer drie plaatsnamen toegevoegd aan de serie aanleg- en pleisterplaatsen op onze Duitslandtripjes. Dat waren ditmaal Winterberg, Melle en Altenbrak. Aanvankelijk zouden we deze keer ook het barokke Dresden aandoen maar die bestemming verviel wegens omstandigheden. Tot dusverre menen wij het op onze vakanties telkens enorm met het weer getroffen te hebben maar dat pakte dit keer over het algemeen toch wat bewolkter en natter uit. Inmiddels zijn we al weer bijna een maand thuis, aan het werk en in de gebruikelijke routines vervallen. Sinds ik de gewoonte heb opgevat om op dit blog wat verslag te doen van onze vakantieplekken en ons wedervaren aldaar, maak ik behalve foto’s nu ook wat aantekeningen om niet al te zeer een rommelpotje van het hoe,wie, wat, waar en wanneer ook alweer te maken. IJs en weder dienende en indien de tijd en zin mij nog aan wil komen waaien binnenkort nog wat blogjes uit danwel over Sauerland, het Teutoburgerwald en de Harz. De teller mocht er weer ruim 2500 autokilometers bij op tellen.