Winterweer

Het is alweer maart. Volgens de meteorologen zou het al lente zijn. Het weer is toch heus onvervalst winters. Eind februari werd er nog een busje poedersneeuw over ons leeg gestrooid.

Nu in maart geen sneeuw, zoals een paar jaar geleden, maar er kan nu wel voor het eerst sinds jaren weer eens op natuurijs geschaatst worden. En het werd vanmiddag zowaar helemaal gezellig druk op het ijs achter ons huis.



Nu kon ik daar weinig van mee genieten want woensdagavond werd ik zomaar weer eens bezocht door wat stevige griepverschijnselen. Vanmiddag desondanks toch maar even naar buiten gepiept om vanuit de tuin die ijspret op de kiek te nemen.

Vroege lente

Vorig jaar zagen we in januari en ook in februari en ook in maart nog een witte wereld.
Dat was een uitzonderlijk beeld voor de laatste jaren en leek wel een trendbreuk of iets van meteorologische wartaal.
Dan zag dit eerste kwartaal er toch wel even heel anders uit; de winterbanden zaten dit jaar voor niets onder de auto want een winter hebben we niet gehad. Wel een relatief warme, droge en zonnige periode en veel van avondrood gekleurde luchten.
Een wel erg vroege lente.

De jaargetijden

Vanaf vandaag heet het dan weer winter te zijn.
Het weer lijkt zich daar echter nog bar weinig van aan te trekken; het is toch weer een echt herfstweertje.

Het jaar is ook net een pizza, een pizza quattro stagioni dan; door een soms wat slordige pizzabakker belegd en gedrapeerd.
Vandaag maakt ie er toch wel weer een soepzootje van.

Frozen shoulder

Op de tv hoor ik de laatste tijd de kreet ‘Frozen planet’ nog wel eens voorbij komen. Dat blijkt dan om een BBC-documentaire te gaan waar je de bibbers van zou krijgen; hij gaat namelijk over de poolgebieden. Ik ben nogal een koukleum en bij ons is het gelukkig maar zelden of nooit zo koud. Maar nu hebben we dan toch ook opeens weer een beetje winterweer en af en toe een witte wereld. En dan is het eindelijk eens zover en dan hoor ik van de week dat ik meteen een bevroren schouder ofwel een ‘frozen shoulder’ heb. Nu heb ik wel eens vaker en momenteel alweer een maand of twee last van mijn schouder. Dan het is toch opvallend hoeveel anders je er tegenaan kijkt als een kwaal of ongemak opeens een naam krijgt, geduid en wellicht ook behandeld kan worden. Maar een sneeuwpop hoort frozen shoulders te hebben en niet ik. Sneeuwpoppen heb ik deze winter trouwens nog niet gezien. Maken de kindertjes die niet meer? ‘T kan vriezen, het kan dooien placht Pelleboer, de weerman, te zeggen; ‘t moest in die schouder van mij maar weer gauw gaan dooien.