Guadalqui..varenmaarweer

Slechts een terloopse blik op de wachtrijen voor het Alcázar en de Catedral de Santa María de la Sede was voldoende om ons te doen besluiten dan maar naar een andere toeristische trekpleister uit te kijken. Als alternatief voor de kathedraal gingen wij eens door de pittoreske wijk Santa Cruz op zoek naar het Casa de Pilatos.
Daar aangekomen bleek deze casa eens vanwege één van de niet weinige Spaanse feestdagen vandaag vanaf twee uur gesloten te zijn; sorry voor het ongemak stond er nog onder de aankondiging. Ondertussen wat gaar van de niet aflatende jicht en het met een gebroken teen rondstrompelen ergo met ‘loufe biene’ toen weer richting Torre del Oro gegaan om te zien of we ons vandaar dan nog voor een boottochtje over de Guadalquivir in kunnen schepen.
Een beetje schuitje varen lijkt tenslotte toch bijna een traditioneel onderdeel van onze vakanties geworden. Hoewel de boot al haast vol was en juist op punt van vertrekken stond konden we nog net aan boord komen en een plekje achter op het dek bij de schoorsteen vinden.
Zo bekeken we nu ook Sevilla eens vanaf het water. Behalve lucht en water zie je dan natuurlijk ook de nodige bruggen. Het ietwat feestelijke straatbeeld van Sevilla alsook de monumenten verloren we daarbij niet uit zicht. Een stralende zon en hier en daar een plukje palmbomen zorgde voor een wat luie mediterrane sfeer, die wij wel wisten te waarderen. En ondertussen konden ook de voetjes weer wat tot rust komen.

Straatbeeld(en) van Sevilla

Sevilla wordt wel een ‘openluchtmuseum’ genoemd vanwege de vele historische en monumentale kerken en gebouwen.

Het zou heel goed kunnen zijn dat het straatbeeld van Sevilla daarnaast vorige week ook door voetbalfans met hun symbolen en kleuren beheerst werd. Maar ik ben er, met mijn verleden, bepaald niet rouwig om dat we dat gemist hebben.
Toen wij onlangs wel twee nachtjes in Sevilla vertoefden, twee weken na de Semana Santa ofwel de goede of de stille week (van alle drie overigens weinig gemerkt), waren het toch vooral de traditioneel geklede Sevilliaanse schonen die bepalend waren voor het straatbeeld. En dat had ik, achteraf bezien, toch niet willen missen.
En hoe zag dat straatbeeld er verder uit? Ach, er waren meer monumentale gebouwen dan wij in een dag wilden of konden bekijken. We zagen het Alcázar en de grote kathedraal, het grootste gothische bouwwerk ooit gebouwd, maar daar hadden zich dermate lange wachtrijen voor de ingang verzameld dat wij een bezoekje niet eens overwogen.

Ook zagen we veel beelden, soms zeer ‘relaxed’ en ‘laid back’ maar ook de bekende ‘levende beelden’ die mensen even op het verkeerde been willen zetten en iets uit het quasi-sportieve genre of deze echt, vrolijk en verrassend goed musicerende (leeg?)hoofden in het beste pak.

In deze stad kan een redelijk virtuoze flamencodanseres op straat natuurlijk niet ontbreken.

Een onverbiddelijke aandachttrekker en succesnummer was deze variant op de vogelverschrikker namelijk een olijke mensenverschrikker die zich onder een tafeltje verschanst had en alleen zijn kop tussen twee andere koppen liet zien om om de paar minuten niets vermoedende voorbijgangers te laten schrikken en soms behoorlijk de stuipen op het lijf te jagen. We hebben de verrichtingen van deze straatartiest maar eens een half uurtje op gepaste afstand en van achter een kopje koffie gevolgd. Hij wist ons en de meeste voorbijgangers bijzonder te vermaken en de nodige glim- en schaterlachen te ontlokken. Zijn slachtoffers, die allemaal met de schrik vrijkwamen, namen het ook allemaal uiterst sportief op.

En dan zijn er natuurlijk de terrasjes waar de hele dag door gegeten en/of gedronken kan worden en wordt; zoals te verwachten, een vast onderdeel van het straatbeeld in Sevilla

Spaanse schonen ..

.. op het aprilfeest in Sevilla.
Onlangs vierden we in ons land dan weer bevrijdingsfeest. De week daarvoor vertoefden wij in Andalusië en volgens boekjes en de reisgidsen worden er in dat deel van Spanje van oudsher ook nogal wat feestjes gevierd. En een feestje heet daar dan een ‘feria’. Je hebt ze globaal genomen in twee smaken, te weten in de min of meer seculiere en in de min of meer religieuze varianten. Maar de leer van de kerk, volksdevotie en wat aardsere volkse mores zijn hier, zodat al zou kunnen, bepaald niet makkelijk uit elkaar te houden.
Toen wij Sevilla binnenreden om in een supermodern hotel in een buitenwijk in te checken zagen we rond het hotel enkele bevallige dames ronddartelen en bedachten dat er vast een of andere voorstelling in de buurt gaande zou zijn.
Wanneer we ons wat gedegener voorbereid en de reisgids wat beter doorgenomen zouden hebben hadden we het natuurlijk kunnen weten. Maar nu vernamen we bij de hotelbalie dat we, pardoes, met ons neus in de feestelijke boter vielen (of moet ik zeggen: met onze feestneus in de boter) in de zin dat Sevilla nu juist de openingsavond van haar grootste feria of feest vierde namelijk die van de Feria de Abril. Een van de grootste en bekendste ferias waarbij de stad in vrolijke en flanerende rep en roer zou zijn. De baliemedewerker raadde ons aan maar eens een kijkje te gaan nemen in de stad. Dat deden we en zagen steeds meer vrouwen die zich van hun beste of althans meest vrouwelijke kant wilden laten zien en zich in ruime getalen, vol trots en zwier, in de traditionele, kleurrijke en zwierige jurken vertoonden als waren ze stuk voor stuk heuse flamenco-danseressen. Een kleurrijk spektakel dus, met rijen voor het metro-station van smaakvol en zelfbewust uitgedost vrouwelijk schoon op weg naar het feestterrein in de stad.

Op straat,
voor de metro,
op het perron
en in de metro,
groot
en klein
op weg naar
het feestterrein in de wijk Los Remedios,
waar je de zogehten 'casetas' en
diverse kermisachtige attracties vindt.
Hier nog de verlichte Portada van 2015 plus wat conversatie en geflaneer voor de 'casetas'
en het spreekwoord zegt: zo de ouden zongen, ... Zo worden dus tradities doorgegeven. De volgende dag zagen we in de metro ook veel jong grut op hun mooist gekleed en verwachtingsvol richting centrum gaan. Deze jongedame begon zichtbaar te stralen en keek heel verguld toen een drietal oudere heren haar complimenteerde met haar mooie jurk en haar charmante verschijning. Het straatbeeld werd ook overdag in het centrum gedomineerd door Spaanse schonen.
Het leek wel een bijzonder stijlvolle rokjesdag (jurkendag klinkt toch niet in onze taal) met de Spaanse vrouw en de traditionele dans (Flamenco en Sevillana) als hoofdthema.

Dat was dan onze kennismaking met Sevilla; een levendige stad vol levenslustige mensen die, zo was onze indruk, het goede leven met graagte omarmen en zich vast niet zomaar of al te snel gek zullen laten maken.

Nog een Oranje of Nederlands wetenswaardigheidje: Máxima en Willem Alexander hebben elkaar ontmoet in Sevilla tijdens de Feria de Abril.

Een docu over deze fameuze feria: