Marmolejo .. nee, dat is niet iets dat ze in Krommenie maken maar een afgelegen, onbeduidend en op het oog slaperig plaatsje in Andalusie. Wij vroegen ons, toen we uit net Córdoba komend hier binnenreden toch ernstig af waarom deze plek in een reis genaamd 'Schatten van Andalusië' opgenomen zou zijn. Wij konden niets beters bedenken dan het op de route lag en er aan de rand van het dorp toevallig een hotel was. Daar ingecheckt en toch maar even een wandelingetje naar het dorp. Daar zagen we, het centrum zoekend, tot onze verrassing wederom vrouwen op z'n Spaansbest uitgedost lopen.
Iets feestlijks vermoedend zijn we daar maar eens achteraan gelopen en belandden we aan de start van een processie ter ere van ‘La Virgen de la Cabeza’ ofwel de maagd van het hoofd. Deze show werd hier zeker niet opgevoerd ter- of omwille van de toerist (wij leken op dat moment en op die locatie trouwens de enige twee van dat soort te zijn) maar puur en alleen voor en door de locals zelf die er zeker niet allemaal aan mee deden of acte de prescence gaven, maar degenen die dat wel deden leken dat toch vol overtuiging te doen en het erg naar hun zin te hebben.
Wij genoten er trouwens ook van al schrokken we af en toe wat van het incidentele vuurwerkgeknal. De muziek van vijf verschillende kanten was tot daar aan toe en had toch ook wel iets meeslepends. Andalusische ‘Bij ons in de Jordaan’-muziek met uithalen waar Zwarte Riek en André Hazes zo mee mee hadden kunnen doen of nog iets van hadden kunnen leren; maar dan op z’n spaans uiteraard.
Nadat de stoet vertrok in de richting waar wij vandaan kwamen, zijn wij de andere kant op de hoofd-, winkel- en kerkstraat maar eens gaan bekijken.
Nog even iets gedronken op het dorpsplein waarbij we de stoet die we eerder zagen vertrekken met niet aflatend enthousiasme ook nog even de eindstreep zagen bereiken.
.. op het aprilfeest in Sevilla. Onlangs vierden we in ons land dan weer bevrijdingsfeest. De week daarvoor vertoefden wij in Andalusië en volgens boekjes en de reisgidsen worden er in dat deel van Spanje van oudsher ook nogal wat feestjes gevierd. En een feestje heet daar dan een ‘feria’. Je hebt ze globaal genomen in twee smaken, te weten in de min of meer seculiere en in de min of meer religieuze varianten. Maar de leer van de kerk, volksdevotie en wat aardsere volkse mores zijn hier, zodat al zou kunnen, bepaald niet makkelijk uit elkaar te houden.
Toen wij Sevilla binnenreden om in een supermodern hotel in een buitenwijk in te checken zagen we rond het hotel enkele bevallige dames ronddartelen en bedachten dat er vast een of andere voorstelling in de buurt gaande zou zijn.
Wanneer we ons wat gedegener voorbereid en de reisgids wat beter doorgenomen zouden hebben hadden we het natuurlijk kunnen weten. Maar nu vernamen we bij de hotelbalie dat we, pardoes, met ons neus in de feestelijke boter vielen (of moet ik zeggen: met onze feestneus in de boter) in de zin dat Sevilla nu juist de openingsavond van haar grootste feria of feest vierde namelijk die van de Feria de Abril. Een van de grootste en bekendste ferias waarbij de stad in vrolijke en flanerende rep en roer zou zijn. De baliemedewerker raadde ons aan maar eens een kijkje te gaan nemen in de stad. Dat deden we en zagen steeds meer vrouwen die zich van hun beste of althans meest vrouwelijke kant wilden laten zien en zich in ruime getalen, vol trots en zwier, in de traditionele, kleurrijke en zwierige jurken vertoonden als waren ze stuk voor stuk heuse flamenco-danseressen. Een kleurrijk spektakel dus, met rijen voor het metro-station van smaakvol en zelfbewust uitgedost vrouwelijk schoon op weg naar het feestterrein in de stad.
Op straat,
voor de metro,
op het perron
en in de metro,
groot
en klein
op weg naar
het feestterrein in de wijk Los Remedios,
waar je de zogehten 'casetas' en
diverse kermisachtige attracties vindt.
Hier nog de verlichte Portada van 2015
plus wat conversatie en geflaneer voor de 'casetas'
en het spreekwoord zegt: zo de ouden zongen, ...
Zo worden dus tradities doorgegeven.
De volgende dag zagen we in de metro ook veel jong grut op hun mooist gekleed en verwachtingsvol richting centrum gaan.
Deze jongedame begon zichtbaar te stralen en keek heel verguld toen een drietal oudere heren haar complimenteerde met haar mooie jurk en haar charmante verschijning.
Het straatbeeld werd ook overdag
in het centrum gedomineerd door
Spaanse schonen.
Het leek wel een bijzonder stijlvolle rokjesdag (jurkendag klinkt toch niet in onze taal) met de Spaanse vrouw en de traditionele dans (Flamenco en Sevillana) als hoofdthema.
Dat was dan onze kennismaking met Sevilla; een levendige stad vol levenslustige mensen die, zo was onze indruk, het goede leven met graagte omarmen en zich vast niet zomaar of al te snel gek zullen laten maken.
Iets feestlijks vermoedend zijn we daar maar eens achteraan gelopen en belandden we aan de start van een processie ter ere van ‘La Virgen de la Cabeza’ ofwel de maagd van het hoofd. Deze show werd hier zeker niet opgevoerd ter- of omwille van de toerist (wij leken op dat moment en op die locatie trouwens de enige twee van dat soort te zijn) maar puur en alleen voor en door de locals zelf die er zeker niet allemaal aan mee deden of acte de prescence gaven, maar degenen die dat wel deden leken dat toch vol overtuiging te doen en het erg naar hun zin te hebben.
Nog even iets gedronken op het dorpsplein waarbij we de stoet die we eerder zagen vertrekken met niet aflatend enthousiasme ook nog even de eindstreep zagen bereiken.
